Volgens mij komt in elk pedagogisch verantwoord opvoedprogramma terug dat je kinderen iets juist NIET moet verbieden, want dan willen ze het alleen maar nóg liever en zullen ze het stiekem doen. En daar heb je dan als ouder geen controle meer over. Ik ben nog geen ouder, maar kan me zo voorstellen dat het een vreselijk machteloos gevoel geeft als je geen controle meer hebt over je kind.
Maar goed, dit logje wilde ik niet aan opvoeden besteden, maar meer aan het feit dat als je iets niet mag, je verlangen ernaar alleen maar sterker en sterker wordt. En dat geldt dus niet alleen voor kinderen, dat geldt ook voor mij nu ik van Sonja absoluut geen lekkers mag! Gezond eten kan natuurlijk ook lekker zijn, maar met lekkers bedoel ik het foute lekkers. Lees: chocolade, chips, snoep en ijs.
Het leek zo makkelijk. Gewoon eten wat Sonja zegt en verder niks. Tot nu toe gaat het ook goed, het lukt me om de dagelijkse menu’s vol te houden. Ik vind het wel wat gepiel omdat ik normaal gesproken in het dagelijks leven nauwelijks in de buurt kom van haar menukaart. Zo at ik nooit gekookte aardappels en weet ik dus mijn God niet wanneer ze klaar zijn (beetje erin prikken en de gok maar nemen… maar als ze glazig zijn, ga je er bijna van over je nek), staan er véél groentes bij die ik echt NIET lust (denk aan witlof, prei, bietjes) en waar ik dus creatief mee om moet gaan en een vervanger voor mag zoeken. Verder bestaat de lunch uit óf een bakje yoghurt met een fruitje, óf 2 boterhammen óf een paar crackers… wat mijn maagje dus niet trekt (het schreeuwt om minstens 5 boterhammen met divers dik en zoet beleg).
Het vreemde is, dat dit hierboven nog niet eens zo erg is. Het is wat ongemakkelijk, maar op zich nog wel te doen. Waar wél de moed van in mijn schoenen zakt, is het feit dat je echt NIETS ongezonds lekkers mag. Geen toffee, geen koekje, geen lolly, geen chocolaatje, geen chippie. En daar snak ik juist zo naar. Het huilen staat me nader dan het lachen als ik collega’s zie kauwen op alles wat Sonja verboden heeft. Als ik tijdens een gezellig etentje moet kiezen voor de maaltijdsalade met kop thee (en niet voor de lekkere schotel met friet en chocolade-ijs als toetje). Als Theo in bed lekker een zak Doritos met salsa-dip wegwerkt. Maar hee, het is mijn eigen keus. Dus sterk zijn en incasseren is de enige optie.
Aan mijn lieve collega Anne heb ik dan wél weer steun, want zij volgt ook het Sonja-programma. Samen zijn we sterk! Het helpt écht, want zonder haar had ik allang dat door iemand getrakteerde saucijzenbroodje naar binnen gewerkt en was in de snoeppot allang de bodem te zien.
Voortgang Sonja deel 1: Tot nu toe nog steeds een succesverhaal… :-)