Ik ben in mijn werk best geordend. Eén van de competenties waar ik me NIET meer zo op hoef te ontwikkelen is toch echt Plannen & Organiseren. Mijn mama (die trouwe lezer is) gelooft dit vast never nooit, maar ’t is toch echt waar!
In mijn dagelijkse privé-leven is het namelijk wat anders met mij gesteld. Het tegenovergestelde, zeg maar. Hoe vaak komt het niet voor dat Theo weer op me moet wachten, omdat ik weer vanalles kwijt ben wat ik zelf ergens heb neergelegd (agenda, portemonnee, telefoon, kleren, schoenen, etc.). En ook sleutels. Die zijn gewoon ook zo kwijt-raak-gevoelig…
Donderdagavond had Theo pas laat een wedstrijd in Zaanstad en zou dan ook pas erg laat weer thuis zijn. Ik had kunnen afspreken met vriendinnetjes, maar omdat ik aardig gesloopt was van de rest van de week, verheugde ik me op een avondje hangen op bed met een filmpje of vrouwenserie. Na een drukke werkdag en boodschappen te hebben gedaan, kwam ik bij ons huisje aan; nog wat geërgerd omdat ik tijdens het lopen mijn sleutels al niet direct uit mijn overvolle tas had kunnen vissen.
Voor de deur zette ik de boodschappentas op de grond en doorzocht ik mijn tas grondig. Maar nee, geen sleutels. Ook niet in de kleine binnen- of buitenvakjes. Conclusie: ik had die ochtend de sleutels niet in mijn tas gedaan toen ik de deur uit ging. Het huilen stond me nader dan het lachen en ik wist echt even niet wat ik moest. In ons pand wonen meerdere mensen, dus op zich had ik een poging kunnen wagen om aan te bellen, er was vast wel iemand thuis. Maar dan nog zat de deur van ons appartementje op slot…
Ik heb diverse connecties in Utrecht, maar allemaal waren ze niet te bereiken of niet thuis. Ik zag het ook niet zitten om uren door de stad te gaan zwerven, want dan zou ik me toch alleen maar laten verleiden tot aankopen waar ik eigenlijk geen geld voor heb.
Uiteindelijk ben ik daarom richting Culemborg getogen; waar ben je immers meer welkom dan bij je eigen ouders? Mijn papa was weg en had de auto mee, dus moest ik ook nog eens lopen vanaf het station naar mijn ouderlijk huis. En geloof me, sinds ze verhuisd zijn naar een nieuwbouwwijk is dat een flink eindje. Uitgehongerd, vermoeid en met knellende schoenen kwam ik eindelijk thuis aan en plofte ik op de bank, waar ik lekker verwend werd met een hapje en een drankje van moeders.
De terugweg verliep gelukkig soepeler dan de heenweg; een vriendje van mijn broertje Jesper kon me op het station afzetten. Op Utrecht CS moest ik echter nog wel een tijdje op Theo wachten, bij hen hadden de wedstrijd en nabespreking langer geduurd dan gepland… *zucht*
Mam: thanx voor het avondje bankhangen bij jullie! Fijn om te weten dat ik met mijn warhoofd in ieder geval altijd bij jullie terecht kan… :-)