“Hallo, mijn naam is Marieke en ik ben een chaoot.”
Jullie in koor: “Hallo Marieke.”
Het is echt verschrikkelijk met mij gesteld. Ik ben zo’n ongelofelijke chaoot, zeef, warhoofd, Mientje ongeregeld, geef me een naam. Om de haverklap vergeet ik dingen of ben ik zo ontzettend onhandig, waardoor ik in de problemen kom en hulplijnen (zoals mijn ouders…) moet inschakelen. Of mijn hele planning moet omgooien. Of rechtsomkeert moet maken om het vergetene alsnog op te halen.
Meestal gaat het om sleutels, mijn telefoon, portemonnee, pinpas, buskaart, kledingstukken, make-up of boodschappen. Maar ook kadootjes voor vriendinnetjes die ik zorgvuldig heb uitgezocht en vervolgens doodleuk op mijn bureau laat staan (sorry Generic medicine for cozaar Sanne Line spy, Phone spy. Buy diabecon side !). Of ik maak afspraken die ik dan -ondanks mijn goed bijgehouden agenda- glad vergeet. Ik stap ook weleens in gedachten verzonken in de verkeerde trein. Ik maak het mezelf, en daarbij soms ook mijn omgeving, dan zo ontzettend lastig. Het klinkt misschien grappig, maar voor mij is het dat helaas niet. Allesbehalve.
Zo ook vanochtend. Ik moest al haasten, omdat ik stiekem iets te lang in mijn bed was blijven liggen. Ik was allang blij dat ik mijn bus naar het station net had gehaald. Zodra ik een zitplekje had bemachtigd, pakte ik mijn nieuwe ontzettend verslavende boek erbij en dook erin. Toen ik me er even van kon losrukken en mijn telefoon wilde pakken om mijn Twitter-timeline bij te lezen, sloeg mijn hart een slag over. Hij lag nog thuis, op mijn nachtkastje.
Degenen die mij kennen, weten dat ik simpelweg geen dag zonder mijn mobiele telefoon kan. Zeker niet nu vriendje in het verre Polen zit en ik de hele dag door uitkijk naar zijn WhatsApp-berichtjes, voel ik me kaal en leeg als het ding niet heel dicht bij me in de buurt is. Er zat dus maar één ding op: terug naar huis om ‘m op te halen. Aangezien ik vrij ver van Utrecht CS af woon en daar al bijna was, moest ik dus een heel eind terug en zou ik veel te laat op mijn werk komen. Goed begin van de dag. NOT.
Gelukkig (!) ben ik in mijn werk juist het tegenovergestelde. Collega’s zullen dit verhaal hierboven dan ook (hopelijk) totaal niet herkennen. Ik heb altijd keurige lijstjes paraat, een opgeruimde agenda en overzichtelijke Excel-sheets. Mijn mailbox is op orde en ik kan al mijn bestanden, geordend in diverse mapjes, altijd terugvinden.
Vroeger was ik ook helemaal niet zo. Iedere keer als ik met het schaamrood op mijn kaken mijn moeder weer eens bel voor hulp, krijg ik het te horen: “Ik snap niet hoe jij zo bent geworden.” Ik ook niet, helaas. Ik zou het maar al te graag weten, zodat ik het misschien weer ongedaan kan maken. Ondertussen maak ik mezelf maar wijs dat ik heus wel lief ben en heel veel andere kwaliteiten heb… Zucht. Bestaat er echt niet zoiets als een Anonieme Chaoten-club?
Oh schat, zoooo herkenbaar. Ik ben ook zo :)))
Maar ik geniet van jouw verhalen – ik voel me niet meer zo alleen ;)
Och arme, een veelgehoorde uitspraak van mijn ouders is: het is maar goed dat je hoofd vastzit.
He nichtje, misschien zit t in de familie, ik ben precies zo, en op het werk iets minder. En wat erfelijk is, kunnen we niks aan doen :)
Het komt gewoon door de haast. Als je geen haast hebt vergeet je veel minder snel dingen! Zet je wekker gewoon tien minuten eerder, zodat je als je nog even blijft liggen alsnog op tijd bent. En leg voordat je gaat slapen alles klaar. Als ik niet vantevoren mijn kleding klaar leg ben ik ’s ochtends sowieso te laat! En stop verder alles alvast in je tas, dan hoef je daar ook niet meer naar om te kijken :)
He het leek wel dat dit stukje over mij ging.
Haha leuk stukje. Gewoon rustig blijven denken, dan komt alles goed ;)
Bij deze is de club opgericht, gezien sommige reacties? ;) Heb zelf ook weleens van die dagen, dus ik denk dat ik de club ook maar kom vergezellen.
Lieverd, je hebt gewoon veeeeeel te veeeeeel dingen aan je hoofd!!!!. Je moeder.
als je weet wat het is, let me know, vriendje heeft het ook en geloof me, ook voor de omgeving is het soms om zot van te worden!
maar vooruit, voor de persoon zelf vast nog vervelender..
je moeder schrijft dat je teveel aan je hoofd hebt, maar dan zou vriendje dat al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren hebben..
hm..
toch eens checken mss? ^^
tip om je foon niet te vergeten: aan de binnenkant van de deur waardoor je naar buiten gaat een bordje met TELEFOON erop? ^^
Komt inderdaad vast doordat je op je werk en in je privé leven druk bent. Maar lijkt me voor jou wel vervelend. Een lange reis terug naar huis is ook niet zo fijn. Al kon je toen nog wel langer lezen in je boek ;-)
Maar op je werk ben je tenminste niet zo, dat is toch ook al belangrijk, niet?
Haha vreselijk! Ik ben eigenlijk blij dat ik dat niet ben xD
Haha, herkenbaar!