[VIVA] Ik wilde Ariël zijn

Ik moest er heel wat weken zakgeld voor opzij leggen, maar dan had ik uiteindelijk ook wat: de videoband van De Kleine Zeemeermin. Wat was ik daar blij mee.

Van jongs af aan leerde ik al dat je moet sparen als je iets graag wilt hebben. Dat het niet vanzelfsprekend is dat je alles zomaar kunt kopen. Ik vond dat maar al te lastig, want ik had vriendinnetjes in de klas die iedere keer als er een nieuwe Disney-film op video uitkwam ‘m de volgende dag al in huis hadden. Stikjaloers was ik, maar ik zorgde er dan gewoon voor dat ik vaak bij hen ging spelen en dan aanstuurde op het kijken van de betreffende Disney Classic. Net zo lang tot ik de videoband zelf bij elkaar had gespaard.

Ultieme favoriet
In de loop der jaren verzamelde ik een aardige collectie bij elkaar. Ook omdat ik ze voor mijn verjaardag vroeg en Sinterklaas bovendien zo aardig was om me er regelmatig eentje cadeau te doen. Die krengen waren nog best duur! Ze waren echter wel aan mij besteed, want ik heb ze grijs gedraaid. Mijn moeder werd er horendol van, want ik kon ze allemaal meepraten en -zingen. Ik had echter één ultieme favoriet: De Kleine Zeemeermin.

Altijd een zwak
Ik wilde Ariël zijn. Ik wilde zulk mooi lang rood haar hebben, zo’n droomprins Erik als vriendje en vooral: haar stem. Als ik de krachten van zeeheks Ursula had gehad, had ik precies hetzelfde gedaan: ik zou ‘m ook gejat hebben en hem nooit meer hebben teruggeven. Ik danste (verschrikkelijk vals) zingend door het huis: ‘Dat is mijn wens, net als een mens, bij hen te zijn!’ Belle en het Beest vond ik geweldig, Sneeuwwitje was toen al pure nostalgie, De Leeuwenkoning een echte tranentrekker. Maar voor Ariël bleef ik altijd een zwak houden. Ik heb haar nog steeds, inmiddels op dvd.

Jaloersmakende rol
Afgelopen zaterdag was ik te gast in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam, waar de musical The Little Mermaid in première ging. Ik was vooral nieuwsgierig naar het meisje dat die geweldige rol had bemachtigd: zeemeermin Ariël. Heel even voelde ik weer zo’n steekje van jaloezie toen ik haar over het podium zag zweven met een rode pruik en een lange zeemeerminnenstaart. Toen ze echter haar mond open deed, wist ik: dit zou ik nooit kunnen. Wat een stem.

Je begrijpt: ik heb ongelofelijk genoten. Hoewel de teksten ietsje anders waren dan in de tekenfilm, was het één grote trip down memory lane. Een musical met een heel hoog ‘oh ja’-gehalte. Eenmaal thuis aangekomen heb ik direct een filmpje van een zingende Ariël opgezocht op YouTube. Ik kan het nog woord voor woord meezingen.

Ook verschenen op Viva.nl

LEES OOK:

2 reacties

  1. Leuke aanrader! Ik denk dat elk meisje vroeger een Ariël-obsessie had, bij mij uitte zich dat in het meezingen van de klassiekers met een rode kussensloop op mijn hoofd. Want dat haar, dat wilde ik ook!