Ooit verschenen op mijn allereerste weblog op Spaces van MSN

Vorige week heb ik weer mogen meemaken hoe het voelt om van iedereen kadootjes te krijgen. Door en door verwend ben ik. Heel erg leuk hoor, daar niet van! ;-)

Ik heb echter ook weer eens mogen ervaren hoe het is om iemand iets leuks te geven. En daar word je eigenlijk net zo blij van! De waardering en dankbaarheid die je van iemand krijgt, is dan onbetaalbaar. Die glimlach op het gezicht is supermooi!

Ik heb mijn mama en tante twee kaartjes voor Jan Smit in Concert gegeven. Via een vriendinnetje kon ik aan kaartjes komen voor het reeds uitverkochte concert in de Rijnhal in Arnhem. Ik wist dat ik mijn mama en haar zus er een groot plezier mee zou doen. Ten eerste zijn ze allebei wég van onze Jan (ik trouwens ook!), en ten tweede vond ik dat deze twee dames weleens een uitje verdiend hadden. Mijn tante heeft het zwaar gehad met de ziekenhuisbezoeken (en vooral de manier waarop ze daar behandeld is) en ook heeft zij het bijenpak uit Duitsland gehaald voor me (en waarmee ik een succesnummer was deze carnaval, haha! – hebben jullie trouwens de foto’s al gezien?). En mijn mama verdiende het gewoon omdat ze mijn mama is. Ik wilde haar graag iets geven, want ik krijg al zoveel van haar!

Toen ik mijn moeder en tante dit mededeelde, was hun eerste reactie natuurlijk: nee joh, dat hoef je helemaal niet te doen, dat willen we niet aannemen! Maar volhardend als ik ben (heb ik gewoon van hen hoor, dus het is hun eigen schuld), nam ik de kaartjes mooi niet terug. De afgelopen dagen heb ik al een aantal keer van ze gehoord dat ze er eigenlijk toch wel heel blij mee zijn. En dat ze enorm veel zin hebben in een zussenavondje. Mijn ma blijft zelfs bij m’n tante slapen, dus er wordt nog een heuse logeerpartij achteraan gehouden.

Ik zie mijn ma en tante al staan hoor, meeblèrend met onze nummer 1 volkszanger. Naja blèren, ze kunnen allebei wel echt zingen. Dit heb ik dan helaas weer NIET geërfd van ze.

Veel plezier, mama en tante Marian!!