Ik ben gek op voetbal. En dan met name Ajax. En dan met name Klaas-Jan Huntelaar. Hij is gewoon mijn held.
In mijn directe omgeving zijn er niet heel veel mensen die echt iets om voetbal geven. En de weinigen die dat wel doen, zijn dan ook weer voor een andere club. De meesten dan. De laatste superspannende competitieronde in onze eredivisie wilde ik eigenlijk wel zo live mogelijk meemaken. Ook omdat Ajax immers nog alle kansen had om kampioen te worden. AZ ging namelijk punten laten liggen bij Excelsior; dat was voor mij al een feit.
In Lies vond ik een maatje; zij woont in Amsterdam én houdt ook nog eens van voetbal. En Ajax. Lies wilde met mij wel de wedstrijd kijken op het Leidseplein in een kroegje en een eventuele huldiging met mij meemaken.
Om 14.00u ontmoette ik Lies op het Leidse, waar we rustig met een colaatje light begonnen. We hadden elkaar al lang niet meer gezien (Spaceweekend vorig jaar juni was de laatste keer…), dus genoeg om bij te kletsen. Stipt half 3 begaven we ons richting het café zelf, waar de massa’s Ajacieden inmiddels waren toegestroomd. Twee onschuldige meisjes in zwarte jurkjes tussen de meest fanatieke Ajax-supporters; dat was al een avontuur op zich!
Natuurlijk konden we er niks van zien, dus bedacht Lies de strategie om achter de serveerster aan te lopen, zodat we wat meer vooraan kwamen te staan. Nadat Lies vrienden had gemaakt met een Hooligan (incl. kaal hoofd en tattoos van z’n zoontje) en z’n friends, hadden we het helemáál goed: gratis bier (ik sloeg het aanbod af, maar Lies niet, gevolg: een enorme pul bier die we toch sámen moesten opdrinken om Lies niet om te laten slaan!), gratis sigaretten én we mochten helemaal vooraan bij het scherm staan. Na het bier en de spanning van de wedstrijd voelden Lies en ik ons toch wel erg thuis. We schreeuwden om het hardst mee vanwege de scheids, zongen de liederen uit volle borst en hielden het niet meer van de zenuwen. Ik hield contact met het thuisfront en de Hooligans om ons heen hadden oortjes in om op de radio de standen van AZ en PSV bij te houden.
We weten allemaal hoe het is afgelopen: Ajax miste het kampioenschap op één (^&@$!#&*) doelpunt.
Je kunt je voorstellen dat de sfeer bij de Hooligans niet al te best was. Onze Hooligan-vrienden keken ons indringend aan en spraken de woorden: ‘Wij gaan rellen!’ Eentje gaf Lies een zoen op d’r wang en ze trokken ten strijde. Toen er verderop een honderdduizendklapper (dacht dat die altijd alleen met Oud & Nieuw de lucht in gaan…) werd afgestoken, trok Lies mij even veilig richting de brede man van de Security. Daarna was de kust veilig en zochten we een eettentje op, om daar samen nog even te schelden op de volgens ons oneerlijke ontknoping van de competitie. Meneer Hooligan zagen we inmiddels tegengehouden worden door de eerste de beste politieagent.
Het pizzaatje smaakte ons goed, we voelden ons gelijk een stuk beter. Een tip dus aan de Hooligans die bij verlies een waas voor hun ogen krijgen: eet wat! Je moet je verdriet gewoon ver-eten…
Aankomende zondag pakt Ajax gewoon even de beker door een winst op AZ. En volgend seizoen zijn Lies en ik weer van de partij op het Leidseplein!