Ik had mijn keuze al sinds 2002 netjes geregistreerd. De jaarlijkse Donorweek, waarin wordt opgeroepen om jouw wel of niet donor-zijn vast te leggen, was dan ook jarenlang niet op mij van toepassing. Tot gisteren.
Ik moet eerlijk bekennen: mijn keuze stond de afgelopen tien jaar op ‘nee’. Het waarom kon ik eigenlijk nooit zo goed uitleggen als mensen me ernaar vroegen. Het was een gevoel. Ik vond het een creepy idee dat er in me gesneden zou worden ofzo, ook al zal ik daar na mijn dood natuurlijk niets meer van voelen. Ik vind de dood sowieso iets heel engs, helaas. Ik kan er niet zo goed mee omgaan, ook niet met ziekte. Het feit dat het leven eindig is, daar wil ik gewoon liever niet over nadenken.
Gisteren ging van het ene op het andere moment echter de knop om. Ik zag op Twitter dat het deze week weer Donorweek is en ging bij mezelf te rade: waarom ben ik ook alweer geen donor?
Ik ben er nog altijd een beetje bang voor, maar vond dat op de een of andere manier opeens niet langer een goed argument. Ik ben bijna 30 jaar, dus daar moest ik me maar eens overheen zetten, zo besloot ik. Het is té belangrijk. Binnen mum van tijd had ik mijn keuze dan ook gewijzigd in ‘ja’. En dus ben ik vanaf nu officieel donor.
Het veelgehoorde argument dat je geen recht hebt op andermans organen als je zelf geen donor bent, weegt voor mij zwaar. Hoe kan ik iets opeisen als ik zelf niet bereid zou zijn om datgene af te staan aan een ander? Ik weet niet of ik daarmee zou kunnen leven. Mijn huid en hoornvliezen wil ik, zoals ik er nu over denk, overigens wel graag behouden. Maar goed, misschien verander ik daarover later ook nog wel van gedachten.
Verder kan ook ik het nu dus niet laten om te zeggen: leg je keuze vast! (Wat die keuze dan ook is, want dat mag iedereen gelukkig nog altijd helemaal zelf bepalen.) Via www.jaofnee.nl is het in een paar minuutjes gepiept. Dat maakt mij trouwens wel heel benieuwd: zijn jullie ook donor? En waarom wel/niet?
NB: Naar aanleiding van deze blog reageerde lezeres Daniëlle met een linkje naar haar indrukwekkende verhaal. Zij ontving op haar 16e twee donorlongen en is haar donor eeuwig dankbaar. Lees het hier!
Wat goed van je! Ik ben ook donor, eigenlijk om de reden die jij al aangeeft; als ik ziek zou zijn, wil ik ook graag geholpen worden.
Good for you :) Voor ieder is de keuze natuurlijk persoonlijk en dat is ook ieder zn goed recht maar ik vind het wel belangrijk dat iemand zn keuze laat registreren. Ook voor de nabestaanden.
Ik sta al sinds mn tienerjaren geregistreerd als volledig Ja-donor. De wachtlijsten zijn zo lang en ik vind het een fijn idee dat ik misschien met mijn dood het leven van iemand anders kan redden of op zn minst verlengen.
Ik loop iedere keer vast op die huid en hoornvliezenvraag. En dan denk ik: ik doe het later wel. Misschien dat ik dat gewoon nu maar even op ‘nee’ zet, omdat ik er zo over twijfel… Ik vind het trouwens wel typisch dat er op de site staat dat je binnen 2 minuten donor kunt worden en dat je er vervolgens je Digi-D code voor nodig hebt. Kost me minstens 2 dagen om die weer ergens op te graven. En er dan waarschijnlijk achter te komen dat ie niet meer geldig is… Maar ik ga mijn best doen!
Jep… al sinds ik op de basisschool een spreekbeurt gaf over dit onderwerp ben ik voorstander en donor (kon dat al op die leeftijd.. eigenlijk ook wel gek?!).
Eerst een pasje in mijn portomonee en sinds 2010 officieel geregistreerd. Zag btw. wel net toen ik het checkte dat ik mijn huid en hoornvliezen ” uitgeschakeld” heb staan.. en heb het ook niet veranderd.. herkenbaar dus!
Ik ben vanaf mijn 18e donor, dat is toch al bijna 12 jaar. Ik heb na mijn dood toch niets meer aan mijn organen, dus ik help er graag anderen mee. Vaak kan je met een donatie meerdere levens redden, dat vind ik een belangrijke motivatie.
Ik heb het heel lang uitgesteld, het papier ligt hier naast me in de la. Maar nu ik dit zo lees, herken ik alles wat je zegt, en nu heb ik jaofnee.nl open staan. Ik ga het maar eens doen!
Hi allemaal,
Fantastisch dat iedereen daar toch nogmaals goed over nadenkt. Ik zit aan de andere kant en het is op 2e kerstdag dan ook 9 jaar geleden dat ik twee nieuwe longen ontving van mijn donor. 16 jaar was ik toen en als mijn donor er niet was geweest, had ik dit nu niet meer kunnen typen…hier mijn verhaal http://www.airmagazine.nl/air/featured/ultieme-paastip-word-donor/
Ik ben geen geregistreerd donor. Waarom weet ik eigenlijk niet, want ik heb er niets tegen om later mijn organen af te staan. Ik heb er gewoon een bloedhekel aan het feit dat ik door groepsdruk als het ware ‘gedwongen’ word om me te registreren. Zo hadden wij laatst een discussie in de klas, wie wel en niet geregistreerd was. Opeens was ik zelfzuchtig, dom, mocht ik ook andermans organen ook niet hebben mocht ik ze ooit nodig hebben en weet ik veel wat allemaal.
ik denk dat ze binnenkort toch wel de wet veranderen: iedereen is automatisch donor, tenzij je je daartegen registreerd. En daar zou ik totaal geen problemen mee hebben!
Ik dacht altijd dat ik ingeschreven was als donor. Maar toen ik op de link klikte bleek dat het toch niet zo te zijn. Raar eigenlijk dat ik er altijd van uit was gegaan dat ik donor was. Maar nu ben ik het dus officieel wel! Ik ben heel nuchter over het feit als iemand is overleden. Dood is dood en wat is er nou niet geweldiger om iemand te helpen terwijl jij er eigenlijk niet meer bent.
Wat goed van je zeg! Ik ben al zo lang als ik me kan herinneren donor, volgens mij voor alles behalve mijn ogen of huid. Zoals ook bij jou is het argument ‘dan heb je er zelf ook geen recht op’ wel meer dan waar natuurlijk, mede hierdoor heb ik er amper over nagedacht en toen het kon direct ‘Ja’ ingevuld.
En daarbij als ik door mijn dood (eng idee) iemand’s leven kan redden, dan zal ik dat met liefde doen.
Ik heb nog niet vastgelegd, ik ben er gewoonweg nog niet uit…
Ergens in de prehistorie (1998) heb ik al eens ‘Ja’ gezegd en sinds dien nooit meer naar omgekeken.
Ik ben sinds dit jaar officieel donor. Ik wilde het al een hele tijd, maar dacht na over de huid & hoornvliezen-vraag. Ik vond het een naar idee dat er aan mijn huid of oog gepulkt werd. De rest maakte me niet uit.
Maar bedacht ik me dat heel mijn familie slechte ogen heeft, ik ben de enige met perfecte ogen. Mijn oma was inmiddels slechtziend doordat haar hoornvlies in allebei de ogen van de een op de andere dag had losgelaten, en de neef van mijn Vriend is bijna blind. Als ik blinde mensen zie, dan raakt me dat altijd enorm. Het lijkt me zo erg als iets simpels als met de trein gaan al zo’n onzekerheid is (stap ik wel in de goede trein?).
Ik besloot: als ik na mijn dood weer iemand zou kunnen laten zien, of beter kunnen laten zien, dan is dat mijn leven al waard geweest.
Hetzelfde met huid. Dat wordt van je rug en kont gehaald, dus niemand die het ziet. Ik kende een meisje met gruwelijke brandwonden. Hoe vaak die wel niet onder het mes is gegaan, voor huidtransplantaties. Waarom zou ik zo iemand niet na mijn dood nog helpen?
Het is ieders eigen keus, om te geven en houden wat hij of zij wil. Maar dat waren mijn overwegingen :) Goed dat je donor bent geworden, Mariek!
Ik ben al vanaf mijn 12de donor. Het is voor mij nooit een dilemma geweest; ik ben toch dood, dus waarom zouden ze niet alles van me mogen hebben?
Ook ik ben al jaren donor. Vooral om de reden dat ik het zonde zou vinden om te worden begraven met “onderdelen” waar een ander nog heel gelukkig mee kan zijn. Ook mijn huid, ze doen dat heel netjes en de nabestaanden zien er niks van. Dus laat een ander de show maar stelen in mijn altijd, zo goed verzorgde, huid :)
Als mede 30-jarige ben ik blij dit hier te lezen! Ik kreeg namelijk al tweemaal twee donorlongen en ik weet maar al te goed hoe belangrijk donoren zijn. Ik kan dus alleen maar toejuichen dat je oproept om donor te worden. Dank je wel!
Zelf ben ik ook al jaren geregistreerd als orgaandonor.
Ik ben ook donor, sinds ik de mogelijkheid had om dat vast te leggen.
Daarvoor koos ik omdat ik ook zelf graag geholpen wil worden, maar ook omdat een tante van mij nog leeft met een donorhart en een andere met een donorlever. Zij hebben beiden jaren op wachtlijsten gestaan en om dat mee te maken is echt verschrikkelijk.
Toen ik 18 werd, heb ik meteen laten registreren als donor, ik vind het heel goed dat er tegenwoordig zoveel buzz om is want er zijn gewoon veel meer donors nodig. Van mij mogen ze mijn lichaam later ook schenken aan de wetenschap voor onderzoek. Mijn broertje heeft een darmziekte, mijn vader is hartpatiënt en mijn moeder heeft Parkinson. Zonder donors en mensen die hun lichaam aan de wetenschap schenken na hun dood hadden ze wellicht geen medicijnen of goede medische hulp gehad. Donors zijn belangrijk!
Ja, ik ben donor! Omdat als ik ietszou krijgen ik ook blij zou zijn met een donor. En ik ben volgens mij best gezond dus wellicht kunnen ze nog wat gebruiken. Ik heb eens gelezen dat de kans eigenlijk helemaal niet zo groot is dat je na je dood echt iets afstaat, want de condities moeten wel echt goed zijn en dat is vaak niet..
Ik vind het toch altijd een beetje een vreemd argument: je zou geen recht hebben op een donororgaan als je zelf geen donor bent. Dus je hebt ook geen recht op chemo als je kanker hebt, omdat je Kika niet steunt etc? Het is voor mij nogal een krom argument. Zelf ben ik geen donor. Die keuze is heel bewust gemaakt. Ik vind het geen prettig idee dat na mijn dood mijn lichaamsdelen ‘voort zullen bestaan’. Ik begrijp dat veel mensen het een eng idee vinden dat het leven eindig is, maar als ik overlijd, wil ik graag helemaal van de wereld verdwijnen. Daarnaast kan ik me voorstellen dat nabestaanden er moeite mee kunnen hebben als je lichaam ‘versneden’ wordt.
Net als de reactie hierboven, vind ik het ook jammer dat er al snel negatief wordt gesproken over mensen die geen donor zijn. Het is inderdaad niet verplicht, laten we het zo ook houden en niet te snel proberen te oordelen.