Archive for februari, 2008

woensdag, februari 27th, 2008

Black Jack Queens

Vriendin Naomi was twee weken naar Suriname geweest om voorbereidingen te treffen voor DE bruiloft in augustus. En had samen met haar hubbie-to-be Tim daar het casino herontdekt. Alhoewel het er daar heel anders aan toe gaat, moest er natuurlijk bij terugkomst in Nederland ook direct gegokt worden. Theo en ik houden ook wel van een avondje geld verspillen (daar komt het namelijk meestal op neer), dus wij waren makkelijk te strikken. Afgelopen zondag gingen we op pad naar Holland Casino Utrecht.

De mannen gingen voor het grote geld, maar Naomi en ik waren blij dat de Black Jack-tafel met een minimale inzet van 1 euro open was die avond. Dat zijn tenminste nog leuke bedragen! Het was rustig, dus we konden gelijk plaatsnemen; wat een luxe. Ikzelf had al maanden niet gespeeld en Naomi moest ook weer even inkomen. We namen daarom tijdens de eerste ronden niet de allerhandigste beslissingen en lieten daardoor een hoop winst liggen. Tenminste, als we onze medespelers moesten geloven. Verstokte Black Jackers lieten met gezucht, gesteun, nee-geknik en zachte (doch duidelijke) opmerkingen als ‘tjonge jonge’ aan ons (vooral mij) weten dat zij het heel anders zouden hebben gedaan. Onbegrijpelijk.

Gelukkig zijn daar de dealers (of coupiers, weet niet hoe dat precies heet bij Black Jack)! De redders in nood. Want bij tafels als deze met zo’n lage inzet, geven ze je met een knipoog stiekem zeer bruikbare adviezen, laten ze je wat langer nadenken dan gebruikelijk is en leggen ze je tijdens het spel rustig nog eens de regels uit voor het ‘verdubbelen’ en ’splitsen’. En is in hun ogen ook een spoortje onbegrip te vinden, maar dan voor die ouwe lullen die op een beginnerstafel van 1 euro de Black Jack-master lopen uit te hangen. Ja, zo kan ik het ook.

Uiteindelijk hadden we superveel lol, want we kregen het spelletje toch wel goed door. En durfden we zelfs met 2 of 3 euro per potje te spelen. Jaja, het moet niet gekker worden. De jongens hadden inmiddels hun heil bij onze tafel gezocht, want op de grote-mannen-tafels was het geld toch wel heel hard gegaan. Heldhaftig wonnen ze echter bij ons met heel veel lef al hun verloren geld weer terug en speelden we uiteindelijk quitte.

Natuurlijk gingen we veel te laat naar huis (want je blijft toch altijd ’nog heel even’ zitten) en was de maandagmorgen zwaarder dan ooit. Heb er nu nog steeds last van, ben gesloopt. De zondagavond gaat ‘m dus niet meer worden, maar een ander avondje casino gaat er zeker snel weer komen!

zaterdag, februari 23rd, 2008

Voor de Kiosk-meneer

Sinds ik met vriendinnetje Paulien een tripje naar Italië heb gemaakt, lust ik cappuccino. Weliswaar met héél veel suiker, maar toch. Alle begin is lastig.

Nu moet ik elke dag vroeg met de trein naar Amsterdam. En om een beetje wakker te worden (en omdat ik toch ruim 10 minuten over heb omdat de aansluiting van mijn bus naar het station en de intercity naar onze hoofdstad aardig beroerd is), haal ik graag een cappuccinootje bij de Kiosk op spoor 5 van Utrecht CS. Die gedachte hebben meerdere mensen, het is er dan ook altijd stervensdruk. Gelukkig hebben ze een erg handig systeem bedacht: twee medewerkers staan als een gek koffie’s uit dat apparaat te trekken en twee anderen rekenen met de reizigers af. Super! Ondanks de lange rij hoef je dus nooit lang te wachten op je caffeine.

Het mooiste van dit alles, is dat elke ochtend dezelfde meneer al hard aan het werk is bij die Kiosk. En die meneer verdient enorm veel respect, omdat hij altijd onwijs vrolijk is. Elke ochtend weer. Tegen élke klant. ‘Goedemorgen mevrouw! Een cappuccinootje? Dat is dan twee euro. Owww, u heeft het al gepast voor me, fantastisch! Maak er een ontzettend mooie dag van vandaag!’ Stralend kijkt hij je aan, geeft je even een knikje en verwelkomt dan de volgende klant.

Daarmee begint mijn dag goed. Want een glimlach kan ik dan echt niet meer onderdrukken. Je kunt onmogelijk chagrijnig blijven tegen deze alleraardigste man. Dus dit logje draag ik aan hem op. Dankuwel Kiosk-meneer!

vrijdag, februari 22nd, 2008

Fijne vrouwenfilm

Review: 27 Dresses - Jane is van jongs af aan al verliefd op het fenomeen ‘bruiloft’. Al 27 keer (!) heeft ze als bruidsmeisje gefungeerd en haar garderobe telt dan ook even zoveel mooie jurken. Maar zal haar eigen grote dag er ooit wel komen? Lees verder >>

dinsdag, februari 19th, 2008

BN-avontuur met Beau

Ik ben een muts. Zo iemand die helemaal van slag raakt en hyperactief op het moment dat een BN’er gespot wordt. Zo iemand waarvan je denkt: my God, get a grip! Ik ben gewoon niks gewend.

In Utrecht kom je nooit beroemde mensen tegen en in het stadje Culemborg (waar ik vandaan kom) vertonen ze zich al helemaal niet. Nu werk ik dus sinds kort in Amsterdam aan het Heineken-plein in De Pijp. En daar liep vorige week zomaar opeens een cameraploeg. Mijn collega zei nog (lichtelijk verveeld): ‘Daar heb je Beau!’ Ik zit aan het raam, dus toen ik mijn hoofd vlug draaide uit nieuwsgierigheid, zag ik het ook. Een beetje te luid kwam er dan ook uit: ‘Aaaah, dat is Beau van Erven Dorens!’

Als ik al het imago van hippe nuchtere meid had (daar hoopte ik wel een klein beetje op), dan was die nu in ieder geval compleet weggeslagen. Mijn collega’s konden er wel om lachen, zo van: die werkt ook twee weken in Amsterdam… ze wordt gek! ;) En dat werd ik ook.

Geboeid keek ik naar Beau, die met zijn ploeg een bepaalde scène/take een aantal keer overdeed. Toen het er (blijkbaar) goed op stond, pakten ze hun spullen en liepen het plein af… onze kant op! Vanaf 1-hoog bleef ik naar Beau kijken tot onze blikken elkaar opeens kruisten. Zonder erbij na te denken zwaaide ik vrolijk naar de olijke presentator, die daarop allerhartelijkst terugzwaaide en lachte! Met een kop als een boei dook ik snel weg en kroop ik maar weer achter mijn pc.

Collega’s hadden intussen de grootste lol. Ik moet duidelijk nog wennen aan de grote stad Amsterdam.

maandag, februari 18th, 2008

Weg met Joran, tijd voor positiviteit!

Aruba: One Happy Island - Door de negativiteit rondom de Natalee Holloway-zaak, zouden we bijna vergeten dat Aruba ook gewoon een heel leuke vakantiebestemming is! Het is zonde dat dit mooie eiland zo in het nieuws is: tijd voor positieve verhalen. Lees verder >>

zaterdag, februari 16th, 2008

Liefde in huis gehaald

woensdag, februari 13th, 2008

Leven met OV

En zo reis je dus weer elke dag met het openbaar vervoer. En kom je erachter dat dat weer allerlei bijzonderheden met zich meebrengt. Dat je tot bepaalde inzichten komt.

Bijvoorbeeld dat aansluitingen van bussen, treinen en trams een bijzonder fenomeen zijn. Dat je ze altijd mist op het moment dat je ze écht wilt halen. Dat trams niet zo zijn als treinen, maar meer als bussen die dus voor elk stoplicht en eigenwijs overstekende voetganger moeten stoppen.

Mensen in drukke trams staan niet op voor een jonge vrouw op krukken. En een jonge vrouw (met kinderwagen) kan spontaan op een oudere vrouw beginnen in te trappen (je leest het goed) omdat haar iets niet zint. Je merkt dat buschauffeurs ’s ochtends net zo sjaggo zijn als jij. Dat die vier gratis krantjes toch wel heel erg op elkaar lijken. Dat je verleid wordt veel geld uit te geven op het moment dat je je trein net mist en dus moet rondhangen in een stationshal vól geweldige winkels (voor jou dan). En dat je die verleiding zelden kunt weerstaan. En zo leer je ook dat sommige mensen niet zo fris meer ruiken na een dag hard werken. Dat je blij bent zelf altijd een flinke bus deo op zak te hebben en je regelmatig heldhaftig met het ding in de weer bent.

Maar in de trein kun je bijvoorbeeld ook heerlijk lezen. Helemaal verzinken in de boeken van Khaled Hosseini. Of lekker met je iPod in je oren en je ogen dicht genieten van jouw muziek. En in bus en tram kun je ook lekker mensen gadeslaan en ze stiekem afluisteren. Je afvragen waar ze heen gaan, wat hun verhaal is. Het verhaal áchter de OV-reiziger.

Reizen met het OV is prima. Ik heb het ervoor over lang onderweg te zijn. Want mijn baan is geweldig!

zaterdag, februari 9th, 2008

Geheime miljonairs op weldoenerspad

Ik was alleen thuis donderdagavond. Meneer was de hort op en ik was gewoon op. Moe van een indrukwekkende en zeer leuke eerste week bij mijn nieuwe baan. Dus met lekkers (zowel eten als drinken) had ik me met de laptop binnen handbereik (uiteraard) op ons grote bed genesteld en zapte ik door de donderdagavond-programma’s heen.

De show van Char greep mij toch weer meer dan ik wilde toegeven, maar waar ik écht bleef hangen was RTL4’s Secret Millionaire. Dit is een Britse realityserie waarbij een zeer welvarende persoon twee weken ‘undercover’ gaat in een achterstandswijk. Daar probeert hij kennis te maken met de mensen uit de buurt en het (vaak erbarmelijke) leven dat zij leiden. Vervolgens bepaalt hij wie volgens hem het hardst zijn hulp kan gebruiken en onthult hij zijn ware identiteit. Een flinke financiële injectie is dan het resultaat.

In de uitzending die ik bekeek, gingen een rijke zakenman en zijn zoon op pad. Ze deden net alsof zij nieuw waren in de buurt. Zeer opvallend was, dat werkelijk waar iedereen in de buurt nieuwsgierig en vriendelijk was. En bovendien bereid om hen met alles te helpen en ze wegwijs te maken. De ‘spoiled brat’ zoon (die tot dan nog niets anders had gedaan in zijn leven dan te smijten met pa’s geld) ging aan de slag als vrijwilliger in een opvanghuis voor daklozen en verslaafden. En zag daar wat zijn rijkeluiszoon-oogjes nog nooit eerder hadden waargenomen: menselijke ellende. De vader ging op pad om de gemeenschap te leren kennen en bracht daarvoor een bezoek aan een plaatselijke kapper, een echt Engelse kroeg en de lunchclub. En was onder de indruk.

De vader en zoon wisten niet wat ze meemaakten. De hartelijkheid en openheid van de mensen uit deze (achterstands)wijk. De behulpzaamheid naar anderen toe. Hoe snel zij als nieuwe bewoners waren opgenomen in de gemeenschap en hun harten. De mensen daar waren echt iets voor ze gaan betekenen en er was een hele andere wereld voor hen open gegaan. Het waren ‘de twee mooiste weken van hun leven’ geweest en ze hadden het er allebei erg moeilijk mee dat de tijd was gekomen om afscheid te nemen.

Dus besloten zij niet één donatie te doen, maar zelfs drie. Omdat ze het makkelijk kunnen missen. Zo maakten zij drie instellingen/initiatieven ontzettend blij met ieder 15.000 euro. En vloeiden de tranen hevig, bij de arme én rijke personen. En het mooie was: het zag er nog oprecht uit ook. De zakenman en zijn verwende zoon zijn hier nóg rijker van geworden. Niet letterlijk, maar figuurlijk.

Dit is nou een programma dat ook best een Nederlandse versie mag krijgen.

woensdag, februari 6th, 2008

Valentijnsgeneuzel

Valentijnsdag komt er weer aan. De één vindt het niks, de ander vindt het helemaal geweldig en zweert erbij.
Theo en ik hebben sinds de start van onze relatie niet aan Valentijn gedaan. Hoe onromantisch eigenlijk. Hoor je daar in het begin van je relatie niet JUIST aan te doen? Ik kan me wél voorstellen dat het na een aantal jaar toch echt een beetje een loos gedoe wordt; hoe kun je immers jarenlang origineel blijven? Als Valentijnsdag dan de dag moet zijn dat je elkaar vertelt hoeveel je van elkaar houdt, dan zit er inderdaad iets niet helemaal goed in je inmiddels langdurige relatie… :) Maar op de drempel van een nieuwe relatie lijkt alles altijd één groot rood en roze gebied te zijn, waar Valentijn toch naadloos op aansluit?

Veel mensen komen met uitspraken als: ‘Waarom moet je persé met Valentijn romantisch doen en laten zien dat je van elkaar houdt? Dat zou veel vaker en spontaner moeten, blabla…’ Ergens hebben ze natuurlijk gelijk. Dat je van elkaar houdt, hoor je vanzelfsprekend veel vaker aan elkaar te laten zien, door kleine (of grote!) dingen. Kadootjes, uitspraken, lieve smsjes, (onverwachte) bezoekjes, kaartjes, koken en dineren met kaarslicht, een roos, etc. Gewoon, omdat je elkaar lief vindt. (Mannen van Nederland: dat HOORT ja!)

Maar vinden jullie Valentijn dan niet gewoon een leuke toevoeging? Gewoon om één dag in het jaar af te wachten wie er aan je gedacht heeft. Wie aan jou wil laten weten dat ie je toch wel heel lief vindt. Misschien nog wel anoniem ook? Het is geweldig en ook een beetje frustrerend om niet te weten wie jou aanbidt. En het is gewoon STOER als er wél een naam vermeld wordt. Heb trouwens ooit een anonieme kaart gekregen en werd werkelijk waar gék van het piekeren. Maaaar, lucky me: een maand later viel er een verjaardagskaart in de bus met exact hetzelfde handschrift en wél een naam! Daar viel het teamgenootje van mijn ‘kleine’ broertje toch aardig door de mand.
Het is natuurlijk ook een dag waarop jij zélf je geliefde eens in het zonnetje kunt zetten (recht in het gezicht of anoniem op een kaartje) - de commercie geeft je immers rond deze tijd gelegenheden en ideeën genoeg!

Theo en ik doen dus echter niet aan Valentijn. Maar misschien gaan we wel lekker samen uiteten. En misschien wel gewoon op een andere dag dan 14 februari, omdat dat misschien wel veel beter uitkomt. Wat ik wél altijd doe? Toch even een kaartje sturen. Zo’n hele zoetsappige; roze en rode hartjes en beertjes en lieve teksten. En weet je wat? Die stuur ik niet eens naar Theo, we wonen immers samen. Maar mijn vriendinnetjes krijgen er eentje. Gewoon, omdat die voor mij ook heel geliefd zijn!

Ik hou van Valentijnsdag…

dinsdag, februari 5th, 2008

Bang voor tandarts? Tips!

HELP, de tandarts! - Dat 80% van de Nederlanders niet zit te wachten op een bezoekje aan de tandarts, klinkt bepaald niet raar. Maar 800.000 mensen zijn zó bang voor de tandenbeul, dat ze gewoon niet meer gaan. Ben jij bang? Ze.nl geeft tips! Lees verder >>