Archive for september, 2008
zondag, september 28th, 2008
Speciale mensen
Mijn tijd in Suriname was geweldig. Niet alleen omdat mijn beste vriendinnetje ging trouwen, maar ook omdat ik er zulke geweldige nieuwe mensen heb ontmoet. Vanuit Nederland vlogen er namelijk zo’n 30 gasten mee die -familie uitgezonderd- elkaar nauwelijks kenden.
Naomi en Tim -het bruidspaar- hebben een stel leuke vrienden, die totaal verschillend van elkaar zijn. Sommigen kenden elkaar al van de middelbare school, maar de meerderheid had elkaar nog nooit eerder gezien. Aangezien je toch met elkaar naar de andere kant van de wereld vertrekt, was het wel een beetje spannend: hoe zou dat gaan?
Met z’n 10en (de jonkies van het stel) werden we in een huis gepropt aan de Van Ommerenstraat te Paramaribo. Daar moesten we het maar zien uit te houden met elkaar. Het mooie is: ondanks de diverse persoonlijkheden klikte het al vanaf de eerste dag ontzettend goed. Die verschillende vrienden hebben namelijk toch een paar zeer belangrijke eigenschappen gemeen: sociaal, spontaan, respect voor en interesse in anderen.
We chillden dus avond na avond op ons heerlijke balkon, kletsten, dronken, aten, hielden watergevechten, hangmatteerden, lachten, huilden, speelden Petertje Petertje (uitleg volgt nog), winkelden, voerden diepzinnige gesprekken, praatten ook over bier en tieten (en ander vunzigs), gingen op avontuur, hielpen en steunden elkaar waar nodig, zongen oude tekenfilmtunes en zaten dus constant op elkaars lip… wat gek genoeg heerlijk was.
Na thuiskomst moet je altijd maar afwachten hoe zich dat ontwikkelt. Vaak valt iedereen weer makkelijk in zijn oude patroon: je eigen vertrouwde leven met je oude vrienden. Zo’n bijzondere ervaring blijft dan een fijne herinnering, maar het contact verwatert vrij snel. Je komt elkaar hoogstens nog eens tegen op een verjaardag.
Nou, wij niet! De Van Ommerenstraatjes mailen er dagelijks op los, missen elkaar ontzettend, plannen een weekendje Center Parcs, hebben de eerste stapavond al achter de rug en hebben zin in een tweede, geven elkaar adviezen en steunen mij in mijn liefdesverdriet door te luisteren, te denken aan dingen waar ik zelf aan vergeet te denken en de handen uit de mouwen te steken in mijn huisje. Stiekem zijn we gewoon allemaal een beetje verliefd op elkaar geworden! ;)
Lieve Van Ommerenstraatjes, bedankt voor de geweldige tijd in Suriname! Ik ben zo blij dat ik jullie mocht ontmoeten en in korte tijd vrij goed heb leren kennen. Love you all!
vrijdag, september 26th, 2008
Moving on
Nu ik alleen thuis ben, moet ik extra goed oppassen. Ik check ’s avonds de sloten goed en draai mijn kamerdeur op slot met de sleutelbos er nog in.
En dan lig ik alleen in het grote bed. Het bed dat wij samen twee jaar lang gedeeld hebben en wat zo eenzaam aanvoelt. Het is zo donker en stil in huis. Geen regelmatige ademhaling meer naast me, geen warm lichaam om tegenaan te kruipen, geen dromen over een mooie toekomst samen. Wat dan wel? Donkerte. In mijn hart, maar ook in huis. Stilte. Stilte die eng is als je alleen thuis bent, gezien DIT voorval - dat moeten we niet nog een keer hebben. En in die stilte hoor ik opeens de geluiden van het huis. Het kraakt, piept, kreunt, zucht. Ik zag zelfs een muisje rennen over mijn tapijt. En ik ben bang. Bang voor die muis, bang alleen in bed, maar ook bang om alleen door te gaan met leven. Dat is namelijk moeilijk als je dacht samen erg gelukkig te eindigen. Vanwege dit alles kan ik ’s avonds niet in slaap komen.
Maar ik moet verder, hoe pijnlijk ook. Ik blijf wonen waar wij woonden en dus moet ik aan de bak. Het hele huis moet op z’n kop: veranderd, gepimpt, opgeknapt - geef het een naam. Het heeft allemaal dezelfde betekenis: het moet MIJN huisje worden en niet meer dat van ONS. Elke avond bij thuiskomst een klap krijgen omdat je weer beseft dat ie er echt niet meer is; daar moet ik zo snel mogelijk vanaf.
Met pap en mam heb ik een plan de campagne gemaakt om het helemaal naar mijn zin te maken. Chocoladebruin met felblauw, als het allemaal goed gaat. Een nieuwe, frisse start. Maar Theo zit nog diep, heel diep. En dat zal voorlopig nog wel zo blijven. Ik mis hem ontzettend…
donderdag, september 25th, 2008
Vegas baby!
Ik durf bijna niet te zeggen dat er dit jaar nog een reisje op de planning staat voor mij! Na Wenen, Frankrijk, Suriname en Londen, vlieg ik eind oktober naar een droombestemming: The States! :) Een week zal ik vertoeven in de stad die nooit slaapt: Las Vegas!
Al jaren droom ik van een trip naar Amerika. Sinds ik Carrie van Sex and the City voor het eerst op haar kekke hakjes door de straten van New York zag lopen, wist ik: daar moet ik ook een keer heen. New York is ‘m (nog) niet geworden, maar Vegas is natuurlijk een goede tweede! Stel je Ocean’s Eleven voor en je weet wat ik ga meemaken: onder andere een bezoek aan de befaamde ‘casinostraat’ The Strip, met casino’s als de Bellagio, The Mirage en MGM Grand, maar ook hotels met achtbanen en waar heel Venetië in het klein is nagebouwd. Wat zal ik mijn ogen uitkijken!
Hoe kom ik daar terecht? Dat zal ik je vertellen: wéér voor mijn werk. Ik weet het, ik weet het: het wordt bijna irritant. Maar mijn gekke gestoorde bazen/collega’s van Four People besloten een tijdje geleden om eens een flinke tijd weg te gaan. Weg van de dagelijkse werkplek, een andere omgeving om frisse inspiratie op te doen voor nieuwe en bestaande projecten van ons bedrijf. Ze hoefden niet lang na te denken over de bestemming: Las Vegas zou het worden. Gezien hun passie voor Amerika en voor het pokerspelletje, was de optelsom snel gemaakt.
De eerste delegatie (4 mannen) zijn gisteren vertrokken en zitten nu met hun kont in de warme zon: maarliefst 36 graden schijnt het daar te zijn. Een maand lang zullen zij verblijven in een luxe villa mét zwembad, anders is het natuurlijk niet uit te houden… ;) En het mooie is: ik en mijn collega’s Jet en Cindy mogen dus ook een weekje langskomen, samen met de partners van de heren. Hoera! Van 17 t/m 26 oktober zijn wij LIVE vanuit Las Vegas aan het werk. En ’s avonds gaan we natuurlijk lekker los…
Vegas, here we come!
maandag, september 22nd, 2008
Feeling skinny Uggly
Eindelijk is het zover: ik heb Uggs! Ik denk er al heel lang over; iedere keer als ik iemand met die heerlijke pantoffelschoenen zag lopen, werd ik stikjaloers. Genoeg mensen vinden ze lelijk (uggly!), maar ik vind ze gewoon schattig. En dus had ik er maling aan: mijn eerste paar is gekocht. Ik heb de zogeheten ‘cardy’ versie, de gebreide. Wat helemaal in harmonie schijnt te zijn met de aankomende knitwear-trend van deze winter (handig, werken voor een vrouwensite).
Maar door die Uggs ben ik noodzakelijkerwijs van mijn geloof afgestapt. Ik was namelijk altijd zwaar TEGEN de skinny jeans. Ik vond die wortelbroeken alleen mooi staan bij heeeeeel slanke meisjes, zelf wilde (durfde?) ik er niet aan. Tot ik dus vorige week in de Uggs-winkel stond, aan die verkoopster vroeg of ik mijn Uggs niet gewoon gelijk aan kon houden en dus met hangen en wurgen mijn spijkerbroekje in de laarsjes propte. “Je moet eigenlijk een skinny jeans aan als je ze over je broek heen wilt dragen. Je spijkerbroek is wel een beetje te wijd he?” Grrr. Dat mens had gelijk. Er zat niks anders op: Miek moest aan de skinny jeans.
Dus heb ik direct maar een bezoekje gebracht aan de ONLY-shop, me in een zwarte stretch skinny (dat kleedt het meest af) gehesen en die ook maar gelijk aangehouden. En ik moet toegeven: het staat me niet slecht! ;)
Vol trots liep ik vervolgens te paraderen over de Utrechtse grachten. Ultra hip in mijn skinny jeans met echte Uggs. Het is waar wat ze zeggen: troostshoppen is een erg goed medicijn tegen een k*tgevoel…
woensdag, september 17th, 2008
Nieuwe liefde(s)
Ik ben benieuwd hoeveel extra hits de titel van dit logje gaat opleveren. Gezien het feit dat mijn relatie net anderhalve week voorbij is, heb ik zo het idee dat de nieuwsgierigen onder ons het niet kunnen laten om er heel snel op te klikken voor de allerlaatste roddels. Diegenen moet ik teleurstellen: ik heb geen nieuwe jongen ontmoet. Theo is nog steeds the one voor mij en dat zal niet veranderen.
Het betekent wel dat ik, nu ik weer vrijgezel ben (bah, ik haat dat woord), echt ongegeneerd naar andere mannen mag kijken. KIJKEN, ja… Meer niet. Aan meer heb ik ook geen behoefte. Dat komt mooi uit, want sinds een paar dagen wordt er royaal in mijn behoefte aan het kijken naar fijne mannen voorzien. Ik heb twee nieuwe exemplaren ontdekt en ik kan gewoon niet kiezen welke leuker is!
Ja mensen, ook ik ben aangestoken door het Gossip Girl-virus. En hoewel er al genoeg over is gesproken in de weblogwereld, ga ik het lekker ook nog doen. Gewoon, omdat dat mij troost biedt. Op dit moment ben ik zielig en is zo ongeveer alles geoorloofd. Gebruik van maken zolang het nog kan, zeg ik maar! ;)
Ik stel aan u voor: Chace Crawford (Nate in de serie) en Penn Badgley (Dan in de serie). Nummer 1 is stoer, populair, oogverblindend mooi en ontiegelijk rijk. Nummer 2 is lief, grappig, schattig en eigenlijk gewoon een sloeber.
Voor wie ga jij? Ik ben in ieder geval helemaal in de wolken, beetje jammer alleen dat ik mijn dvd-box met 18 afleveringen seizoen 1 er alweer doorheen gejaagd heb. Dat wordt heel lang wachten op deel 2… of downloaden! Wie weet waar ik dat kan doen?! Zeg het me, onder het mom van: help Marieke haar liefdesverdriet door! ;)
P.S.: Ik voel me heel kut hoor, maar grapjes maken en lollig doen helpt… *zucht*
zondag, september 14th, 2008
Verliefd op Londen
Het was niet de bedoeling dat het logje hieronder te lang bovenaan bleef staan, want daar wordt menig bezoeker (en ik zelf ook!) natuurlijk helemaal depressief van. Hoewel het heerlijk is om al die lieve reacties te lezen, werd het weer tijd voor wat leukers. (Voor mensen die willen weten hoe het gaat: K*t met een capital K en dat zal ook nog wel even zo blijven.)
Afgelopen maandag was er een lichtpuntje: ik mocht even een dagje op en neer naar Londen voor mijn werk. Klinkt wel heel stoer he? Dat was het ook! Ik ging samen met een collega naar een seminar over Women & the Internet, heel toepasselijk voor onze website Ze.nl natuurlijk. De bijeenkomst was dinsdag de hele dag, dus vlogen we maandagavond al richting ‘Londen baby!’.
En ik ben verliefd geworden op die stad. Ik was er nog nooit geweest, dus maakte ik bij een wandelingetje door de stad gillend van enthousiasme kennis met de gekke taxi’s, de rode dubbeldekkerbussen, de rode telefooncellen, het bekakte taaltje, de dure ponden, de vele mooie winkels en gebouwen, de leuke theatertjes, het o-zo fijne Starbucks (!) en de klassieke sfeer van Engeland.
Ondanks dat het een zakentripje was, heb ik stiekem toch lekker genoten van dat fijne gevoel dat je alleen maar hebt als je in het buitenland bent en je je echt even in een totaal andere wereld begeeft dan dat je gewend bent. En nu kon ik dat natuurlijk al helemaal goed gebruiken.
Londen baby! Ik ga ZEKER een keertje terug met een heel volle portemonnee… Yeah baby yeah! :)
vrijdag, september 12th, 2008
Heel veel pijn
Kondigde ik hieronder nog vrolijk goed nieuws aan, wil ik met jullie toch ook slecht(er) nieuws delen. De openbaarheid van een weblog is hier niet altijd even geschikt voor, maar mijn vaste lezers (en vooruit, ook de toevallige passeerders) wil ik toch op de hoogte brengen van het feit dat het momenteel niet goed met mij gaat. Mijn directe omgeving is nu wel zo’n beetje op de hoogte, dus nu kan en wil ik het ook hier vertellen: het is helaas over tussen Theo en mij…
Hoewel dit voor velen als zeer onverwacht nieuws zal worden opgevat, kan ik zeggen dat het al een tijdje niet helemaal lekker ging. Details ga ik hier niet vertellen, maar het komt erop neer dat Theo de knoop heeft doorgehakt omdat we teveel verschillen in onze verwachtingen van de toekomst (onze relatie) en hij daar niet gelukkig van werd.
Ik kan jullie vertellen: het doet zeer, heel veel zeer. Hij was/is de jongen waarmee ik oud wil(de) worden, ik dacht dat ik het allemaal prima voor elkaar had. Helaas, het blijkt niet zo te zijn en ik zit dan ook helemaal stuk, ben helemaal niks waard momenteel. Ik kan en wil er telefonisch of face 2 face ook helemaal niet goed over praten.
Ik zoek veel afleiding, want momenteel woon ik dus alleen in ons huisje en dat is heel erg moeilijk voor mij en ontzettend confronterend. Ik ben dus veel weg… voor werk, met vriendinnen of aan het sporten. Ik probeer een ander huisje te vinden, maar in Utrecht is dat ontzettend moeilijk. Het kan ook zo zijn dat ik hier blijf wonen en het dan (met alle hulp die lieve vrienden al hebben aangeboden) compleet ga pimpen, zodat het me niet meer (of in ieder geval zo min mogelijk) herinnert aan onze tijd samen.
Dit is even de korte versie, maar ik wilde het hier toch even noemen. Kan moeilijk vrolijk blijven bloggen, terwijl de werkelijkheid heel anders in elkaar steekt. Mijn weblog is ook een erg goede afleiding, dus ik ga nu maar even een rondje doen… loop een beetje achter.
Hopelijk snel weer betere berichten!
Update 14-09: Ongelofelijk hoeveel harten ik onder mijn riempje gestoken krijg. Per mail, sms, Hyves, Facebook en natuurlijk hier op mijn weblog. Dit doet me onwijs goed! Bedankt allemaal!!
woensdag, september 10th, 2008
Yesssss
Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van een redactrice van de Yes. Ze was via via op mijn weblog gekomen en ze vond hem leuk! Nu is dat natuurlijk altijd fijn om te horen, maar al helemaal van een redactrice van een leuk populair tijdschrift; ze vroeg me namelijk of ik een keertje in de Yes wilde in hun rubriekje ‘Bloggen’!
Extra aandacht voor mijn blogje is natuurlijk nooit verkeerd, dus ik werkte er graag aan mee. Ik wist alleen niet precies in welke Yes ik zou komen te staan… tot ik deze week van Sanne en andere vriendinnen verraste smsjes kreeg: ‘Hee, ik zie je hoofd in de Yes!’
Uiteraard ben ik diezelfde dag naar een sigarenwinkeltje gehold om een Yes te kopen en heb ik de afbeelding ingescand, zodat al mijn trouwe blogvriendjes en -vriendinnetjes kunnen meegenieten van dit heugelijke feit. Tadaaaaaaaaaa:
zaterdag, september 6th, 2008
Dancing with the Stars goes Suriname
Op een bruiloft moeten natuurlijk ’s avonds de voetjes van de vloer. Nu kan ik aardig dansen, zolang ik maar gewoon los mag bewegen, in mijn up. Van stijldansen heb ik nooit kaas gegeten. Mijn moeder vond eigenlijk altijd dat het bij mijn opvoeding hoorde om mij ‘op stijldansen te doen’, maar ten eerste had ik er geen tijd voor (vanwege al die andere sporten die ik al deed) en ten tweede betwijfel ik of ik ooit een geschikte danspartner had kunnen vinden. Kortom: van dat stijldansen is het nooit gekomen.
Daar had ik tijdens de bruiloft van Naomi en Tim in Suriname toch wel spijt van. Er was een heerlijke salsa-achtige Caribbean-style band en ik was bang een flinke flater te slaan tussen al die heupwiegende setjes. Tot de bruidegom me bij mijn armen (en heupen) greep: ‘Kom Miek, met jou moet ik ook zeker een dansje maken!’ HELP! Tim en Naomi hadden namelijk geoefend en kwamen niet slecht voor de dag. Dat ging mij nooit lukken!
Na een paar voorzichtige kleine pasjes en wat geschud met mijn kont, werd het wat eentonig en bekende ik beschaamd aan Tim dat ik niet veel meer kon dan dit. Daar dacht hij duidelijk anders over: ‘Oh jawel hoor, let maar eens op!’ En whoesh, daar ging ik! Meneer slingerde me van zich af, liet me soepeltjes onder zijn arm door draaien en trok me vervolgens weer galant terug in zijn armen. Wauw. Ik kan dansen! :)
Wat blijkt: dansen in paren is zo moeilijk nog niet, als ik maar een partner heb die stevig leidt. Gooi me, draai me, duw me… ik volg wel. En dan ziet het er nog best okee uit. Vrijwilligers? ;)
donderdag, september 4th, 2008
Hij blijft!
Op mijn weg terug naar Nederland, na 10 dagen verstokt te zijn geweest van het Hollandse nieuws… In het vliegtuig, de enorme Boeing 747 van KLM, bereikt fantastisch nieuws mijn ogen en oren: hij blijft! Nog een heel seizoen (naja, in ieder geval een half jaar) genieten van MIJN HELD!
Wat dit seizoen aan resultaten ook mag brengen: voor mij kan het niet meer stuk! :) HOERA!
