Door de verhuisdrukte was het alweer een week geleden dat ik hardgelopen had. Met de 10 km van de Leiden Ladiesrun op 31 augustus in het vooruitzicht, moest ik toch echt weer aan de bak. Ik heb pas één keer 10 km gehaald, de hardloopsessies daarna kwam ik er niet eens meer bij in de buurt. Het leek een eenmalig hoogtepunt en ik vroeg me serieus af of ik het nog wel kon.

Nu ik in een nieuwe stad woon, had ik ook een nieuwe route nodig. Rennend je woonplaats verkennen is het aangename met het nuttige combineren. Johan loopt ook regelmatig hard en heeft een vaste route om de Kralingse Plas, een mooi water in/aan het Kralingse Bos in Rotterdam. De route vanaf onze (!) voordeur richting die plas, erom heen en dan weer terug naar huis is 11,5 km.

Ik bedacht me dat ik gewoon zou gaan lopen en dan wel zou zien hoe ver ik kwam. Bij 3 km kwam ik echter bij die plas aan en moest ik kiezen: óf ik draai weer om en dan is het een beetje een karige sessie, óf ik ga ervoor en loop om die plas heen. Dan heb ik er al 8,5 in de benen, maar moet ik ook nog terug naar huis.

Ik koos voor dat laatste. Het rondje om de plas was erg leuk, het was mooi hardloopweer en het wemelde daarom van de renners. Ik werd gepasseerd door twee meiden van mijn leeftijd die vriendelijk naar me lachten en vroegen of ik met hen meeliep. Ik dacht dat ze veel sneller renden dan ik, maar ik kon aardig aanhaken en liep dus het volle rondje achter hen aan.

Waar ik wel aan moest wennen, was lopen langs het water. Het waait daar namelijk ontzettend! De wind in de rug is heerlijk, dan voel je je zo licht als een veertje, maar als je ‘m daarna tegen hebt, is dat best wel even afzien. Na die 8,5 km wist ik dat ik het niet zou redden om helemaal naar huis te lopen, maar ik wilde dan wél de 10 km halen.

Helaas, ook dat bleek nog iets te ambitieus. Mijn benen waren loodzwaar en ik ging helemaal stuk. Die wind vrat energie. Op 9,69 km kon ik écht niet meer en ben ik gestopt. Bepaald geen schande hoor, maar 10 km zou net iets mooier zijn geweest…

Gevolg van mijn gebrek aan doorzettingsvermogen was wel dat ik dus nog een kleine 2 km van huis verwijderd was en nog een takke-end moest lopen. Gelukkig had ik mijn iPhone met Twitter, Facebook en muziekjes bij me, dus vermaakte ik me onderweg wel. Het was mooi weer en ik had geen haast, dus kon ik ook eens goed om me heen kijken en mijn nieuwe stad in me opnemen.

In ieder geval heb ik er nu wel een lekker concreet doel bij: die route van 11,5 km ooit helemaal uitlopen. We trainen maar weer lekker door!