Al sinds het familieweekend in juni heeft ie het erover. Dat ie toch echt wel een keertje bij ons zou willen logeren. Dat ‘m dat wel héél gezellig lijkt. En dat ie heel vaak vakantie heeft, dus dat ie dan alle tijd heeft om bij ons langs te komen. Die vakanties hebben wij dan helaas weer níet, dus zou het in een weekend moeten gebeuren. Vrijdagavond was het zover: neefje Pieter van 10 jaar kwam een nachtje logeren!

Volgens eigen zeggen had Pieter zich er heel erg op verheugd. Theo ging ‘m na z’n training ophalen in Zwolle waar hij woont. Bepakt met een rugtas vól kado’s (voor ons!) en Gamecube-spellen (en in zijn hand een McShake… er móest natuurlijk onderweg gestopt worden bij de Mac) kwam ie bij ons aan. Ik kreeg gelijk een dikke knuffel, wat een heerlijk welkom!

We hebben vooral veel geGamecubed waarbij Pieter ons allemaal nieuwe trucs leerde. En wel ‘even voor ons wat levels uitspeelde’. Want wij waren natuurlijk nog helemaal niet ver. We hebben lekkers gegeten (denk aan chips en snoep) en vooral ook gezellig gekletst. Wel een paar keer vertelde Pieter ons dat ie het toch echt ‘heel erg gezellig’ vond bij ons en echt nog lang niet naar huis wilde.

Zaterdagochtend moest Theo even weg om een jongetjesvolleybalteam te coachen in Houten en bleven Pieter en ik gezellig nog samen in bed, mét natuurlijk de Gamecube. Ik zei hem het vooral aan me te vragen als hij zin had in iets te eten of drinken. Pieter kon alleen maar zeggen dat ie echt ‘bomvol zat van al het lekkers’ en dat ie ons echt ‘hartstikke lief’ vond. *smelt*

Pieter mocht bepalen wat we zouden gaan doen als Theo terugkwam. Misschien zwemmen of naar de bioscoop? Helemaal verrukt keek ie me aan en zei: ‘Mag dat echt?!’ Het werd uiteindelijk de bioscoop, mede omdat ik hem had beloofd dat ie dan een grote bak popcorn voor zichzelf zou krijgen en in het midden mocht zitten tussen Theo en mij in. De film Surf’s Up was ook voor Theo en mij overigens helemaal zo gek nog niet! :)

’s Avonds aten we pannenkoeken (ik niet!) en bracht Theo het jongetje weer naar huis. Voordat ie hier wegging kreeg ik weer een dikke knuffel en vertelde hij ons dat ie ‘ons heel erg zou gaan missen’. In de auto had ie (vertelde Theo later) nog wel een traantje gelaten toen ze Zwolle naderden; hij wilde nog helemaal niet naar huis, hij wilde bij zijn grote neef en nicht blijven…

Voor ons was het best vermoeiend, maar het is heerlijk om een kind even lekker te verwennen en aan alles te zien dat hij er optimaal van geniet!