Ik zit alleen in zijn huis. Hij is onderweg naar Alkmaar. Voor zijn werk. Het is weer zo’n zondag. Het is weer begonnen.
En ik vind het niet erg. Ik heb ongelofelijk genoten van onze vrije zondagen. Hele dagen samen, een ongekende luxe. Maar ook heb ik me verheugd op deze dag, ik hou er net zo veel van als hij. De bal rolt weer. Het nieuwe seizoen heeft zijn aftrap gehad.
Ik ben benieuwd hoe het zal gaan. Met Ajax natuurlijk. Zal ik in mei volgend jaar weer zo’n zelfde zondag beleven als die 15 mei van dit jaar? Zal ik weer met Marlies op het plein staan, tussen de zingende, hossende, schreeuwende, met bier gooiende fans?
Ik denk er nog vaak aan terug. In mijn oude Ajax-shirt, waar met grote letters HUNTELAAR op prijkt, liep ik van het station naar het centrum. Een mede-fan sprak me aan: “Huntelaaaaar!” “Ik mis hem”, zei ik. “Wij allemaal”, was zijn antwoord.
De hele stad, en ver daar buiten, was in rep en roer. Zou het dan eindelijk gebeuren? Zou die derde ster dan eindelijk op het shirt geborduurd mogen worden, volgend seizoen? De sfeer was fantastisch, de spanning ongekend. De ontlading onbeschrijfelijk, na het laatste fluitsignaal. Er werd gezongen, gesprongen, geknuffeld en gedronken. Er werd feest gevierd, enorm feest gevierd.
Op het Museumplein werden ‘onze jongens’ gehuldigd. Hun namen omgeroepen, als echte helden. De schaal, eindelijk weer eens in ons bezit, werd bewonderd. Er werd nog meer gezongen, uitbundig gelachen.
Maar ook: gewaarschuwd. Meerdere keren. Of die paar vervelende mensen nou alsjeblieft van die hoge stellages af wilden komen, want het was gevaarlijk, ze zouden om kunnen vallen. En er werd geduwd, uiteindelijk zelfs gevochten. Het was simpelweg te vol, er ontstond paniek, mensen raakten in de verdrukking. Gelukkig waren wij toen al weg, het euforie-gevoel overheerste bij ons nog.
In de media zag ik later foto’s en beelden. Wat een jammerlijke smet op deze verder fan-tas-tische dag. Wat jammer dat ‘die club uit Amsterdam’ weer het stempel kreeg van ‘die club met die vreselijke fans die niet normaal een feestje kunnen bouwen’. Het waren er gewoon te veel, het was te druk. Ajax leeft in het hele land, niet alleen in Amsterdam. Om er maar een positieve draai aan te geven.
Ik zeg: volgend jaar weer! Een uitstekende manier om te laten zien dat we ervan geleerd hebben en het beter kunnen, dat feestje vieren. Ik zit klaar zometeen, in zijn huis. Voor de tv, met Eredivisie Live. Lang leve het hebben van een voetbalminnend vriendje.
Zet ‘m op jongens! Hup Ajax!
Oh ik heb stiekem heel erg uitgekeken naar dit weekend, eindelijk weer wat op de tv te zien op zondagmiddag,avond en maandagavond. Eindelijk weer lekkere voetbaldiscussies en twitter die vol staat met opmerkingen over voetbal. Maar ik hoop natuurlijk niet dat er volgend jaar een kampioenschap in Amsterdam gevierd wordt dat snap je natuurlijk wel, want ik ben een ras echte Feyenoorder. Maar als er daar een weer een feestje gevierd wordt denk ik wel dat ze het anders organiseren dan dit jaar, want dat is toch wel op het eind best mis gegaan, helaas!
Ik vind het wel grappig om te zien dat jij voor Ajax bent en Johan voor Feyenoord. Ik heb daar in het verleden menig strijd om gehad omdat de relaties die ik gehad heb met Ajacieden waren. Gelukkig bestaat er ook gewoon vrede tussen mensen onderling die voor deze clubs zijn. Dat zie je bij jullie maar weer (denk ik!)
Leuk geschreven. Mijn vriend is ook voor Ajax hoewel ik zelf niets met voetbal heb kijk ik toch altijd wel stiekem mee…
Onze zondagen worden ook weer gevuld zoals altijd, ik werkend achter de computer, vriendlief voor de televisie, Feyenoord aanmoedigend..
Na jarenlang FC Utrecht fan geweest te zijn (naja geweest, eigenlijk ben ik het nog steeds) heb ik gewoon geen tijd meer om het voetballen te blijven volgen. Gelukkig praat vriendlief me elke zondagavond bij ;-)
Ahw… Dat wordt weer (bijna) een jaartje een beetje afzien. Maar hopelijk speelt Ajax weer goed dit jaar, dat verzacht het gemis weer een beetje :)
Haha, fanatiekeling :)
Er is ook maar EEN CLUB AJAX AMSTERDAM
ik heb zo maar dan ook zooooo niets met voetbal.
maar vind het wel zo jammer ook, dat een handje vol mensen het imago neerzet voor een land vol fans..
En mocht je je nu eens een keer vervelen op zondag en geen Eredivisie Live meer kunnen zien: dan gaan we gewoon naar die bioscoop naast ‘jouw’ stadion voor een paar fijne chickflicks ;-)
Ik heb eigenlijk niks met voetbal maar vind het altijd leuk als mensen ergens zo enthousiast over kunnen zijn :) Mijn vriend is ook echt een voetbal freak haha.
Wat was dat een prachtige dag. Ik vloog mijn broer in de armen toen de 90 minuten voorbij waren en direct zijn we naar het museumplein gegaan. Ik zeg dit jaar weer, want wij zijn Ajax, wij zijn de beste. Hihi.