Baby cat heaven

Ik ging op bezoek bij Marlies. Natuurlijk om goed bij te kletsen, ik had haar alweer veel te lang niet gezien, maar stiekem eigenlijk om te knuffelen met haar kittens. Haar twee moederpoezen Bloem en Pip hebben namelijk zo’n acht weken geleden baby’tjes gekregen en die moest ik natuurlijk even bewonderen voor ze uitvliegen naar nieuwe baasjes.

Toen ik Lies d’r huis binnenstapte, struikelde ik al bijna over het eerste pluizige schatje. Toen ik vervolgens de woonkamer in keek, kon ik een kreet van verrukking niet onderdrukken. “They’re everywhere!” riep ik uit. Ja, de negen (!) mini-poezels waren écht overal: op de bank, op de tafel, onder de tafel, hangend aan mijn rok, op de krabpaal, in de boekenkast… Overal waar ik keek dartelden jonge katjes, in alle kleuren van de regenboog. Ik kon mijn geluk niet op, ik was in baby cat heaven!

Ik ben namelijk echt dol op katten. Vroeger hadden wij thuis een ongelofelijke lieverd als huisdier. Moppie, heette ie. Door mijn ouders in huis genomen toen ze nog niet eens getrouwd waren. Moppie heeft bij ons een goed leven gehad. Ik kon uren op de bank liggen met onze kat tegen me aan. Of zitten met Moppie spinnend op mijn schoot, terwijl ik zijn scherpe nageltjes dwars door mijn broek in mijn been voelde. Een teken dat hij het wel naar z’n zin had zo bij mij.

Op een gegeven moment werd hij oud en voelde hij zich steeds minder thuis in onze drukke buurt met heel veel (jonge) mede-katten. Hij kon de strijd niet meer aan en vertoefde vaker en vaker bij het rustige oude echtpaar dat bij ons op de hoek van de straat woonde. Ik heb nog een keer boos bij hen aangebeld en gezegd: “Jullie moeten onze kat geen eten geven, want dan komt ie niet meer naar huis!” Helaas hielp dat niet. Moppie was aan het eind van zijn Latijn. Op een dag kwam de oude man vertellen dat Moppie helaas niet meer leefde. Wat heb ik daar een verdriet van gehad.

Een nieuwe kat zit er voor mij helaas niet in. Met veel moeite kon ik de drang om één van Lies d’r pluizenbolletjes ongezien in mijn tas te stoppen en mee naar huis te nemen weerstaan, want ik vrees dat ik Johan daar alles behalve blij mee had gemaakt. Die is namelijk allergisch. Beweert ie. ;) In ieder geval moet hij ‘niks van die beesten hebben’. Onbegrijpelijk. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

LEES OOK:

15 reacties

  1. Wat een liefjes zeg! Oh en wat stom dat Johan geen kat wil. Ik heb net zolang gezeurd en smoesjes bedacht waarom ik een poes nodig heb totdat M. een voor me kocht. Ja. ik ben een zeikerd.

  2. Ik ben ook gek op katten! Maar ik heb het geluk dat ik er ook twee heb. Eentje kreeg ik ook als klein bolletje. Zó leuk om dat op te zien groeien! Cheetah is nu alweer vijf, waar blijft de tijd?!

    Ik kan ook echt verwonderd kijken naar die kleintjes, maar ik mag van mijn vriend geen derde kat. Ook wel goed natuurlijk want onze twee zijn erg gek op elkaar, en voor je het weet heb je met een nieuwe erbij een catfight. Maar toch, het kriebelt altijd met die mini pluisjes…

  3. hahah baby cat heaven!! Mooi!
    Leuk geschreven!

    Ik ben dol op katten, maar helaas hartstikke allergisch. Ik moest het dan vroeger ook doen met een ”nepkat” mijn aller grootste vriend, knuffel miepie ;)

  4. mijn man was ook “allergisch”. Toen we eenmaal eentje in huis hadden, was hij degene die nog een tweede kat wou