Ik heb een nieuwe verslaving. Naja, nieuw… ik heb het vroeger ook al een tijdje gedaan en nu is het weer zover. Want ik heb altijd last van vlagen; ik doe iets voor een bepaalde periode heel erg fanatiek tot ik het helemaal zat ben en ik er abrupt mee stop. Datzelfde heb ik ook met eten; ik vind iets heel lekker en eet het dan ook aan één stuk door… totdat ik er op een gegeven moment bijna misselijk van word en het niet meer kan zien. We zullen moeten afwachten of de verslaving van dit moment een vlaag is of een heus deel van mijn leven gaat worden!

Ik maak Japanse puzzels. Heel suf: ik doe aan puzzelboekjes. Want ik doe het niet online, ik zit echt met mijn pen in de aanslag om hokjes te kleuren. De bedoeling van Japans puzzelen is namelijk dat je in een rechthoek bestaande uit een willekeurig aantal vierkantjes (hoe meer, hoe moeilijker) via de cijfertjes aan de zij- en bovenkant uitpuzzelt welke vakjes je zwart moet kleuren om de tekening tevoorschijn te toveren. Klinkt simpel, is het niet! De kleintjes gaan me prima af, maar bij de echt grotere puzzels spiek ik soms echt even achterin om weer verder te kunnen. Je kunt ze het beste met potlood inkleuren, omdat je dan nog je fouten kunt uitwissen. Helaas ben ik zo eigenwijs om het direct met zwarte fineliner te doen, zodat er niets meer te herstellen valt als de fout eenmaal is gemaakt. Best jammer, want dan klopt de tekening dus voor geen meter meer en dat roept frustratie op.

Eigenlijk komt het helemaal niet gelegen. Ik heb al zó veel leuke dingen te doen (denk aan computeren, knutselen met mijn foto’s, cursus Webdesign, films en tv kijken, afspreken met vrienden, boeken lezen), dat ik er eigenlijk helemaal geen nieuwe bezigheden meer bij kan hebben. Ik kan ook niet kiezen, ik wil het altijd allemáál. Maar goed, als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, krijg je het er moeilijk uit. Ik zit dus lekker te puzzelen op bed en heb nergens anders meer oog voor. Op zich nog een wonder dat ik dit logje typ, haha.