Ooit verschenen op mijn allereerste weblog op Spaces van MSN

Tegenwoordig heb ik last van slapeloosheid. En dat is in mijn geval nogal bijzonder, omdat ik zo ongeveer leefde voor het slapen. Ik deed niets liever dan úren uitslapen, zelfs tot in de middag. En dan nog een flinke tijd rondhuppelen in mijn pyjama, zodat het echt aso laat was voor ik eens ging douchen en aankleden.

Het begint al als ik ’s avonds (veel te laat) mijn bed in kruip. Hoe komt het toch dat je juist in bed gaat nadenken over van alles en nogwat? Dat je bijna sentimenteel wordt? Dat alles zo helder lijkt; wat je wilt en hoe en met wie? Dat je ’s ochtends weer met beide benen op de grond staat en denkt van: pfff, what was I thinking?!

Het uitslapen is voor mij ook verleden tijd, zelfs in het weekend. Bestaat er een leeftijd waarop je hoort in te zien dat uitslapen zonde is van je dag ofzo? En dat je ritme zich daar automatisch op aanpast, ook terwijl je dat eigenlijk niet wilt? Ik begin er nu zelf ook last van te krijgen. Als ik ’s ochtends vroeg wakker word (hoef er niet eens meer de wekker voor te zetten, het gaat tegenwoordig dus al vanzelf), draai ik me nog twee keer om en spring dan toch uit bed. Als ik namelijk blijf liggen, spookt er door mijn hoofd wat ik allemaal nog moet doen. Momenteel voornamelijk voor school. En nee, dan lig je toch niet lekker. Moet wel zeggen dat het lui-in-pyjama-zitten-en-pas-achterlijk-laat-gaan-douchen me nog wel lukt… Heerlijk! ;-)

’s Nachts heb ik tegenwoordig ook last van slapeloosheid. Rond een uur of 4 word ik wakker, ga even een plasje doen, en kom vervolgens niet meer in slaap. Ik lig te malen en te draaien, maar het lukt echt niet. En dat is frustrerend!! Zeker als je gewoon echt wel heel moe bent. Op zo’n moment pak ik het boek waar ik in bezig ben (momenteel De Eetclub van Saskia Noort; erg goed!) en lees net zolang verder tot mijn ogen zwaar worden en bijna dichtvallen. Dan is het me dus eindelijk gelukt om de slaap weer te vatten, maar de wekker in mijn hoofd zorgt er toch voor dat ik weer bijtijds m’n ogen open! *zucht*

Overdag loop ik dus best moe, bleek en sjaggo rond. Daar word ikzelf (en mijn omgeving!) niet bepaald vrolijker van. Nachtrust heeft een mens écht hard nodig, daar ben ik nu wel achter. Ik hoop maar dat het binnenkort wat rustiger wordt in mijn hoofd, zodat ik weer eens fatsoenlijk kan (uit)slapen…