“Vrouwelijke bloggers lijken soms wel een sprookjesleven te leiden. Maar hoe echt is het leven dat ze laten zien?”
Een quote uit een artikel dat ik onlangs las in het NRC. Daarin werd gesteld dat bloggers vaak alles mooier maken dan het in werkelijkheid is, door alleen maar de leuke kanten van hun leven uit de doeken te doen. Door bijvoorbeeld foto’s te voorzien van een mooie filter, zodat ze er net iets fancy’er uitzien. Maar wat gaat er achter die blog nou werkelijk schuil?
Ik herken dat. Ik geef bij deze, hier op mijn eigen blog, openlijk toe dat ik eigenlijk voornamelijk over de leuke, mooie, gezellige, luchtige, in mijn ogen noemenswaardige aspecten van mijn leventje vertel. Dat heeft twee oorzaken.
Mensen houden niet van gezeik
Als je constant zeikt, haken lezers af. Niemand heeft zin om altijd maar over andermans leed te lezen. Zeiksnorren verliezen snel sympathie, ook omdat leed natuurlijk maar relatief is. Het kan altijd erger, dus jij hebt geen recht om te zeuren, is een veelgehoorde opvatting. Een goed voorbeeld daarvan is Twitter: als je te veel klaagt over de NS, de kou, het vroege opstaan of lange werkdagen, hebben mensen al snel geen zin meer in je en word je gedumpt. Herkenbaar hoor, zelf surf ik ook het liefst langs websites waar ik vrolijk van word.
Natuurlijk schrijf (en tweet) ik niet alleen voor mijn lezers, maar het is wel leuk om af en toe te horen dat mensen graag een bezoekje brengen aan je blog omdat je stukjes zo gezellig, grappig en/of herkenbaar zijn. Leuke reacties werken enorm motiverend, dat zal menig blogger beamen.
De openbaarheid is een risico
Natuurlijk gaat er in mijn leven ook weleens wat mis en heb ik soms flink de P in. Ben ik onzeker, verdrietig, moe en geïrriteerd. Zou ik graag willen spuien over werkissues, woordenwisselingen met vriendje, veel te volle agenda’s en bemoeizuchtige familie.
Maar een blog is openbaar. Hoe vaak hoor je niet dat iemand is ontslagen, omdat ie zijn of haar onvrede uitte op social media of een blog. En als het om mensen in je directe omgeving gaat, zet je ook niet alles zomaar online. Dat ik ervoor kies om mijn hele hebben en houwen op internet te gooien, betekent niet dat anderen dat ook prettig vinden. En dat moet je respecteren.
Een paar keer heb ik wel wat meer van mezelf laten zien: de keren dat mijn relaties verbroken werden, koos ik ervoor daar wél een blogje aan te wijden. Het was een fijne uitlaatklep en de hartjes onder mijn riem van compleet vreemden waren hartverwarmend. Ook toen een tante en later een oom overleden, schreef ik daarover en boden de reacties onverwachte steun. Ik heb er daardoor nooit spijt van gehad. De online wereld is in dat soort situaties een heel warme wereld, is mijn ervaring.
Hoe ver ga jij op je blog, Twitter of Facebook? Wat schrijf je wel op, en wat niet? Ben je daar bewust mee bezig of juist niet?
Mijn blog is niet heel persoonlijk, maar ik ben het wel met je eens. Als je te veel klaagt & jammert ben je volgens mij snel je bezoekers kwijt. Op andere blogs lees ik ook wel eens hele persoonlijke verhalen. Kan me voorstellen dat het dan fijn is om aardige reacties te krijgen.
Ik blog wel persoonlijk; vooral omdat het leven niet altijd leuk is dus waarom wel alleen maar leuke dingen bloggen? Ik let daarbij wel op wát ik blog. Vanwege geheimhoudingsplicht zal ik niet bloggen over mijn werk en vanwege privacy zal ik dierbare ook niet met naam (of foto) op blog zetten. Ik heb het altijd over zus, vriend, collega, etc. Daarnaast zou ik nooit bloggen over de ruzie die ik met mijn vriend heb gehad. Lijkt me niet zo interessant ;-)
Ik ben er eigenlijk ook wel bewust mee bezig om inderdaad niet teveel er op te zetten (te persoonlijke dingen). Het is toch een soort bescherming want zodra het er op staat krijg je het nooit meer van je leven er af. Dit is precies zo met Facebook. Ik vind dat idee niet prettig.
Ook inderdaad met banen! Je wordt beoordeeld op je Facebook pagina. Dit vind ik op zich al belachelijk want zo kun je nooit echt iemand leren kennen. Toch word het wel gedaan.
Als je net iets te vaak in je twitter zet hoe ziek je wel niet bent, hoe je constant kwaaltjes hebt en het is openbaar zal de werkgever toch wel nog een keer gaan nadenken.
Het is gevaarlijk en ik denk dat iedereen zich er best van bewust mag zijn, en echt goed nadenkt voordat je iets online zet. Gewoon bewust nadenken is genoeg, ik zeg niet dat je het niet moet doen =]
Ik schrijf helemaal wat ik wil, geen grenzen. Want…ik schrijf dus anoniem haha. ;) Zou alleen nooit namen van anderen gebruiken en dat doe ik dus ook niet. Ik heb zoveel steun gehad en nog steeds van dit anonieme plekje op het web, daar ben ik nog altijd dankbaar voor. WIldvreemden die je een hart onder de riem steken of je advies geven.
Op mijn ‘gewone’ weblog hou ik me wel in, juist om mensen die meelezen die ik in het echt ken en hou ik me vreselijk in.
Wat een stomme quote uit het NRC. Alsof bloggers een beetje privacy niet op prijs stellen. We delen toch al zooo veel :)
Ik blog ook voornamelijk over leuke dingen. Maar dat is ook een beetje het idee van blogs vind ik. Althans, een blog waarop het veel gaat over alles wat er niet leuk is aan het leven vind niemand leuk om te lezen toch? Als ik iemands verhalen lees besef ik ook wel dat zij niet alleen maar fijne dingen meemaken..
Ik herken dat wel in andere blogs ja. Zelf ben ik me niet extreem bewust van de tone of voice die ik gebruik bij m’n blog. Ik ben sowieso niet zo’n zeikerd dus zulk soort ongein zul je niet vinden op mijn blog.
Ik ben het helemaal eens met wat je schrijft: ik wil ook graag vooral leuke dingen lezen! Ik doe het zelf ook: ik beschrijf voornamelijk de leuke en noemenswaardige dingen die ik meemaak, ook omdat ik daar vrolijk van word. Het nog een keer opschrijven, dat is voor mij ook het moment herleven, en dan kan ik het later ook weer eens teruglezen en dat gevoel weer hebben. Tja, soms zijn er vervelende dingen die je wel echt kwijt wil, zoals toen mijn oma overleed. Ik heb er toen ook voor gekozen om het te posten en veel lieve reacties gehad. Toch zijn er genoeg dingen die ik ook voor me houd in verband met mijn eigen privacy of die van de mensen om me heen. Ik heb ook nooit het idee gehad dat andere bloggers het anders zouden doen, of dat andere bloggers een droomleventje leiden… Dus zoals iemand hier boven ook al zei, wat een stomme quote in het NRC!
Ik herken je verhaal heel erg. Het blijft altijd schipperen, zowel op mijn blog als op de social media als twitter en Facebook. Ik twitterde altijd openbaar, maar op een bepaald moment heb ik er een slotje opgezet. Niet dat ik vervelende ervaringen had, maar ik wilde niet het ‘slachtoffer’ worden van mijn eigen openheid. Ik heb nu meer controle en voel me er veel prettiger bij. Mijn tweets zijn niet meer voor iedereen leesbaar en het is nog net zo gezellig. Op mijn blog schrijf ik niet veel over mezelf, het gaat voornamelijk over sport. In mijn blogs wil ik graag mijn enthousiasme delen of mijn mening over iets kenbaar maken. Ik twijfel wel vaak, soms heb ik enorm zin om even lekker te klagen, maar dat doe ik meestal toch niet, want, inderdaad, wie wil dat nou lezen? Ik heb veel respect voor mensen die persoonlijk durven zijn op hun blog, maar ik vind het zelf moeilijk. Je loopt toch vrij snel het gevaar teveel te delen. Aan de andere kant, het kan heel veel mooie dingen opleveren. (De meeste) reacties en hartjes onder de riem zijn goud waard. Ik snap wel wat NRC bedoeld, maar hee, bloggen is toch gewoon hartstikke leuk?! En iedereen weet dat het leven echt niet alleen maar lang leve de lol is.
Heel herkenbaar! Ik kies ook de onderwerpen die goed bij mij als persoon passen en leuk om te lezen zijn. Ik zit in een tijdelijk contract, en wil voor potentiële werkgevers een interessant beeld van Marcella neerzetten. Zonder negativiteit uit te lichten inderdaad. Wat je zegt: wie leest dat nou graag! Dat je schreef over overlijden en je relatie die over ging vormt je als persoon, en gaaf om te lezen dat je zoveeeeel reacties kreeg!
Ik ben er wel mee bezig, ik zet niet zomaar alles online. Heel veel gedachten houd ik voor mezelf, gebeurtenissen ook. Het gaat de mensen simpelweg niet aan.
Mijn blog is niet heel persoonlijk en het is zeker geen dagboek. Ik vind het irritant als mensen denken dat het wel zo is. Dat ze zeggen: ‘nou, van jou weet ik al hoe het met je gaat want ik lees je blog.’ Of: ‘Ik heb je blog al lang niet gelezen want dan hadden we niets om bij te kletsen.’ Vreemd… omdat ik alleen blog over dingen die mij opvallen en echt nooit over bijvoorbeeld mijn vriend. Het zijn meer een soort columns. En het blijft, bij iedere blogger, toch een fragment uit iemands leven….
Op mijn persoonlijke weblog (18elf.nl) zet ik vrij persoonlijke dingen, maar lang niet alles natuurlijk. Het is slechts een topje van de ijsberg.
Op mijn ‘zakelijke’ blog zet ik meer artikelen en blogs die te maken hebben met mijn werk en vakgebied.
Ik ben het helemaal eens met Elsbeth: een blog is slechts een fragment uit je leven.
Mijn blogs zijn maar uitgelichte details en dan ook alleen nog maar als ik ze kwijt wil.
Zoals hierboven wel gezegd is, fragmenten en dan ook nog zo aangepast dat ze (hopelijk) een beetje leesbaar zijn.
mijn blog is ook mijn foto- en herinneringsboek, dus daar sla ik idd voornamelijk de mooie momenten op. ik hoef later niet terug te kijken en te zien, oh toen en toen was ik strontchagrijnig en stond ik ook nog ’s lilluk op de foto hahaha en wat je schrijft, dat hoeft een ander ook niet te zien!
toch ben ik wel eerlijk en open en idd, ook als er echt iets is, blog ik daarover en ben ik meestal blij met het medeleven van anderen. ^^
Wat een leuke blog heb je!
En wat herkenbaar dit. Soms vind ik alleen alle positieve info over mijn leven al inbreuk op mijn privacy (ookal kies ik daar natuurlijk zelf voor), laat staan dat ik ook nog alleen mijn mindere momenten deel.
Blogs en social media… Het begint een beetje vervelend te worden. Het lijkt een grote tentoonstelling; we zetten onszelf te kijk om maar aardig/leuk/interessant en wat dan ook gevonden te worden. Hoe vaak zitten we met onze telefoons op de bank, gezellig bij te kletsen, met een half oog op Facebook, Twitter of wat voor site dan ook. Hoe vaak denken we niet in Facebook-quotes, in Twitter-opmerkingen en hoeveel tijd besteden we nog écht aan elkaar?! Van mij mag de stekker er wel even uit. Laten we weer gewoon gaan doen; bij elkaar aanbellen voor een kopje koffie, in plaats van whatsappen, een avondje op de bank hangen met elkaar, in plaats van met onze telefoon en gewoon nuchter doen, zoals wij ‘gewone Hollanders’ dat deden voor het internet tijdperk…
interessant stukje. ik geef vaak aan op mijn blog dat mijn stukjes fictief geschreven zijn.
situaties komen niet voor of groot ik wat uit. dat doe ik ook op twitter.
maar ik kan ook “echte” stukjes schrijven, over hoe ik me echt voel. dat merk je ook meteen aan mijn manier van schrijven.
maar of ik mijn leven mooier maak op mijn blog, dat niet.
het is niet dat ik net doe alsof ik ehh..ik zeg maar wat..heel rijk ben ofzo.