Nu ik alweer zo’n 9 maanden aan het werk ben en het sporten eigenlijk zo’n beetje heb afgezworen, begin ik het juist weer te missen. Mijn vriendinnetje Paulien doet verwoede pogingen om een tripje naar de sportschool voor mij zo aantrekkelijk mogelijk te maken (door er bijv. een girls night aan vast te knopen of me te lokken met de heerlijke sauna die bij het abonnement inzit), maar ik ben daar toch echt geen type voor. Heb het echt een paar keer geprobeerd, maar na 1 à 2 keer ben ik het alweer zat. Ik heb simpelweg de discipline niet en doe veel liever iets in een vaste groep. Gezien mijn jarenlange volleybalachtergrond ligt het voor de hand dat ik dat weer oppak. Er is echter nóg een optie…

Ik heb een hele tijd aan jazzballet gedaan. Vroeger, toen ik het nog kon combineren met school en volleybal, danste ik één keer per week de sterren van de hemel. Ik zat in een (vonden wijzelf) best professionele groep meiden die dolenthousiast waren over wat ze deden. Ik was het jonkie van het stel en danste vrolijk mee. Ondertussen enorm opkijkend naar die oudere meiden en hun in mijn ogen super volwassen leventjes.

Eén keer per week trainden we ons suf op de nieuwste pasjes op de hipste hits. We hadden een lerares die geweldig creatief was en ook de oudere meiden kregen de kans om mee te denken over de dans. Af en toe hadden we een optreden waar ik me dan enorm voor kon opladen. Van tevoren was ik zo enorm zenuwachtig dat ik er misselijk van werd. Maar eenmaal op het podium en de muziek die uit de boxen schalde… ja, dat gaf zo’n enorme kick! We hebben onder andere in het Congresgebouw in Den Haag gestaan, en mooie dansen gemaakt op o.a. Janet Jackson en musicals Miss Saigon en De Jantjes. Een enorm gave tijd, die ik helaas moest afbreken omdat ik meer ging trainen voor volleybal dat toen echt heel goed ging. Ik moest een keuze maken, ook omdat het VWO ook nog even gehaald moest worden natuurlijk. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van mijn jazzgroep Heartbeat.

Volleyballen deed ik vanaf mijn 11e ongeveer. Gestart bij VC Shot in Culemborg, daar de gehele jeugd doorlopen om op mijn 16e te debuteren in Dames 1 dat uitkwam in de 2e divisie. Ik heb enorm veel geleerd en het daar altijd naar mijn zin gehad, maar in de laatste seizoenen ging het met de club niet heel best. Veel ervaren speelsters namen afscheid of deden een stapje terug, maar qua aanvulling vanuit de jeugd kwam er niet genoeg. Gevolg: twee keer degradatie achter elkaar. Ik zocht iets anders en vond het in Houten bij Taurus, waar ik twee seizoenen heb gespeeld (en niet te vergeten: waar ik Theo heb leren kennen!). Een mooie club, maar het 2e seizoen daar was niet mijn gelukkigste qua blessures en gevoerd beleid. Dat deed mij besluiten om er echt een jaartje tussenuit te gaan. Ik kon het ballen echter toch niet laten en Shot vroeg me voor Dames 2. Het was een leuk en gezellig seizoen, maar daarna werd het toch weer Dames 1. Het verdere verhaal is voor de meesten wel bekend; ik moest helaas stoppen omdat het in combinatie met mijn nieuwe fulltime job in Utrecht echt allemaal teveel was.

Dan zijn we weer bij het beginpunt beland: Marieke wil weer gaan sporten. Wat zal het worden? Beide sporten lonken weer; mijn avondjes in Almere als ik Theo aanmoedig bij Omniworld en mijn middagjes in de Taurushal kijkend bij oud-ploeggenoten trekken me toch weer richting de balsport. Maar bij films als Step Up (onlangs aan mijn dvd-collectie toegevoegd; aanrader!) en Save The Last Dance begint het dansen weer te kriebelen en snak ik naar de kick van het optreden.

Moeilijk, moeilijk… Ik ga eens wat research doen naar mogelijkheden en hou jullie op de hoogte!