Soms las je een dagje me-time in, omdat je dat even heel hard nodig hebt na een drukke week. Om je weer op te laden voor een nieuwe. En hoewel ie goed begint, met een goede uitslaapochtend en vele pagina’s aan Christian Grey vanonder je dekbed, wordt het zo’n dag waarop alles misgaat.

Het stopt bijvoorbeeld niet met regenen. Iedere keer als je denkt dat het echt even klaar is, begint het gewoon opnieuw. Met bakken komt het uit de hemel. Op 15 juli lijkt het wel herfst. Wat? Winter! Seriously?!

En als het dan toch even droog is, je jezelf een schop onder je luie kont hebt gegeven en van de bank af bent gekomen, je je in je hardloopkleding hebt gehesen en vol goede moed naar buiten bent gegaan, gaat het daadwerkelijke hardlopen voor geen meter. Zware benen, longen die bijna uit elkaar knallen: het kleine rondje dat eigenlijk al nooit lekker gaat, gaat weer mis. Het zit waarschijnlijk tussen je oren, maar je neemt je voor: dit rondje loop ik nooit meer. Ik heb een nieuwe route nodig.

Als je dan thuis komt en de douche gelukkig wel warm is, ga je daarna vol goede moed aan de slag in de keuken. Je hebt namelijk sinds kort de keukenprinses in jezelf ontdekt en het gevoel dat je kooktechnisch de hele wereld aan kan. Weer mis. Zelfs een simpele couscoussalade blijkt te moeilijk. Waar iedereen zonder al te veel moeite (“Couscous is super makkelijk!”) zo’n salade in elkaar draait, is ie bij jou te plakkerig. Je eet klontjes deeg in plaats van droge, losse korrels. Bovendien is het stuk zalm dat je erbij bakte van binnen nog veel te rauw. Yuk.

Je kiepert de hele bak plus vis linea recta in de prullenbak en besluit dat je je lievelingstroostvoer verdient: sushi. Je vindt dat je al actief genoeg bent geweest voor vandaag, dus besluit je het te laten bezorgen. Ooit kreeg je via Twitter dé sushibezorgtip in 010, je nieuwe woonplaats waar je zelf de juiste sushiadresjes nog niet weet te vinden. Je vertrouwt op het oordeel van die ander en neemt met een rammelende maag en grote grijns het eten in ontvangst van de bezorg-Jap.

Je nestelt je weer op de bank, onder een dekentje, en zoekt een geschikte zondagavondfilm uit. Je opent de bak sushi en ziet tot je grote schrik direct: dit wordt niks. Je moet graven om het ieniemienie stukje vis in de maki roll te vinden. Je steekt een huge stuk sushi in je mond, dat eigenlijk veel te groot is voor je giecheltje, en het enige dat je proeft is rijst. Veel rijst. Heel veel rijst. Je stikt er zowat in. Voor de vorm probeer je er nog een paar, maar tevergeefs. Het is gewoon NIET lekker. En zo gaat ook de bak met wat je lievelingseten zou moeten zijn en je dag zou moeten redden direct de vuilniszak in.

Gelukkig is daar nog die film die je had uitgekozen, met een hoofdrolspeler die geen vrouw ooit in de steek laat. Ryan Gosling, held, ook in Crazy Stupid Love maakt ie dat weer waar. Tel daarbij op dat ook je vriendje weer terug komt van zijn werktrip en je weet: je zondag is gered.

Laat de nieuwe (werk)week beginnen.