Vriendinnen voor het leven

Trots was ik, op mijn uitverkiezing voor het schoolvoetbalteam voor meisjes, in de brugklas. Ik zat zelf helemaal niet op voetbal, maar blijkbaar vond mijn gymleraar dat ik genoeg balgevoel had om tijdens een groot scholentoernooi de eer van onze school te verdedigen.

Tijdens de warming-up en het inschieten zag ik haar: mijn schoolvoetbalteamgenootje. Ze was een opvallende verschijning met haar getinte huid en lange zwarte haar. Ze kon het best voetballen van allemaal, zat zelfs bij de meisjesselectie van de KNVB. Het compliment dat ze me later gaf over mijn traptechniek, ben ik dan ook nooit vergeten. Het gaf mijn zelfvertrouwen een enorme boost, want zij kon het weten. Als zij het zei, dan was het waar. Ik glom van trots.

Forever friends
Toen ik op de eerste dag van mijn tweede schooljaar mijn nieuwe klas in liep, zag ik haar zitten. In no time waren we onafscheidelijk. Ze was zo grappig en had zo veel lef. Ik verveelde me bij haar geen minuut. Bovendien bleek ze stiekem gevoelig en heel lief te zijn. Begripvol en geïnteresseerd ook. In dat jaar werd zij mijn beste vriendin. En het mooie: dat is ze nu, 15 jaar later, nog steeds.

Lief en leed hebben we de afgelopen jaren gedeeld. We hebben elkaars vriendjes zien komen en gaan, elkaar gesteund tijdens het vallen en opstaan wat betreft studie en werk, elkaar geholpen bij familieperikelen. Vaak verwatert vriendschap na de middelbare school, omdat je ieder je eigen weg gaat en qua persoonlijkheid een verandering/ontwikkeling doormaakt. Vaak groeien vrienden in die periode uit elkaar. Wij niet. Wij zijn nog steeds steady as a rock.

I do!
Dat zij dat ook zo voelt, bleek drie jaar geleden. Vanuit het buitenland belde ze me, tijdens haar vakantie: ze was ten huwelijk gevraagd. Samen huilden we aan de telefoon. Hoe vaak hadden wij, een stelletje romantische mutsen, niet over dat moment gefantaseerd: dat de man van je dromen voor jou op de knieën gaat. Ik wist hoe veel het voor haar betekende en was blijer dan blij.

Ik mocht meehelpen bij het uitzoeken van dé jurk. Toen we ‘m gevonden hadden en vervolgens uitgeblust op een terrasje neerstreken, haalde ze een envelop uit haar tas en zei me iets te willen vragen. Ze las een zelfgeschreven gedicht voor, waardoor de tranen al over mijn wangen rolden. Ook omdat ik wist waar ze naartoe wilde. Uiteindelijk kwam daar die vraag: ‘Wil je mijn getuige zijn?’ Met een volmondig ‘ja’ vielen we elkaar in de armen. Wat een eer. De eerste ‘I do’ was een feit!

LEES OOK:

9 reacties

  1. Awww dit is zó lief! Heel mooi geschreven Marieke :) En wat ontzettend fijn dat je zo’n vriendin hebt. Dat is een vriendin waar de meeste van ons alleen maar van kunnen dromen.