Huizen hebben ook gevoel

Ik wist het al een jaar: de nieuwe eigenaar van mijn huisje wil me eruit hebben, zodat hij de boel grondig kan verbouwen. Maar aangezien de vergunning voor de drastische opknapbeurt nog niet rond was, mocht ik blijven zitten. Ik zou vanzelf wel horen wanneer de kogel door de kerk was en tegen die tijd een opzegtermijn van twee maanden hebben om iets anders te vinden. Prima deal, zo vond ik.

Helaas kreeg ik kort voor mijn vakantie van drie weken te horen dat ik per 1 december toch echt mijn huisje zou moeten verlaten, na ruim 5,5 jaar. Ik wist dat het eraan zat te komen, maar toch kwam het rauw op mijn dak. Ik had stiekem gehoopt dat de Nederlandse bureaucratie ervoor zou zorgen dat ik lekker kon blijven zitten waar ik zat, tot het huis van vriendje verkocht zou zijn en wij samen op zoek konden gaan naar een plekje van ons samen.

Dat zat er dus niet in, er was een tussenwoning nodig. Iets zoeken en bekijken voor mijn vakantie ging niet meer lukken, met als gevolg dat ik bij terugkomst nog slechts drie weken (!) de tijd had om nieuwe woonruimte te vinden. In Utrecht (want daar volleybal ik nog t/m april), welteverstaan. Een pittige missie die me flink wat wanhoop, hoofdpijn en andersoortige ellende heeft bezorgd.

Bij elke optie (en dat bleken er, voornamelijk dankzij social media, nog best wat) was er wel een reden om het niet te doen. Te duur, te klein, te ver, te grote stap achteruit… Op een gegeven moment begon de tijd echter te dringen en kon ik het me niet meer permitteren alles af te wijzen.

Daarom zei ik uiteindelijk ‘ja’ tegen een grote kamer die ik via Twitter vond. Ik ga er in alle opzichten op achteruit: het is duurder, kleiner, ik moet mijn keuken en badkamer delen, het is heel ver van het station, ik betaalde veel bemiddelingskosten en moet er minstens een jaar blijven zitten, anders krijg ik mijn hoge borg niet terug.

Maar ik zal er het beste van moeten maken. Er zit niets anders op dan me neer te leggen bij het feit dat ik mijn fijne huisje, waarin ik 5 jaar en 9 maanden heb gewoond en heel erg veel heb meegemaakt, moet verlaten. Ik heb gehuild, gebaald, getreurd, geschreeuwd… Ik voel me zoals het meisje van Kinderen voor Kinderen dat haar oude kamer niet in de steek wil laten. Huizen hebben ook gevoel, weet je.

Komend weekend ga ik over. Ik ben de hele week al bezig dozen in te pakken, veel zooi weg te gooien en logistieke planningen te maken. Vriendje, vader, moeder en broertje zijn ingeschakeld. Even twee dagen bikkelen en dan heb ik weer een thuis.

LEES OOK:

25 reacties

  1. He meid, balen zeg. Ik hoop voor jouw dat 2013 een prachtig huis mag brengen en dat je er in 2012 toch met veel plezier zult wonen.

    gr. Elise

  2. Ik ga over drie weken ook mijn huisje uit waar ik 6 jaar heb gewoond. En ik heb nog niet eens iets nieuws (moet terug naar de ouders)… mijn hartje breekt! Ik wil niet! :( Heel veel succes met de verhuizing!

  3. Aaaahw, ik herken het helemaal. Ik moest in juli mijn mooie studio in Haarlem uit voor verbouwing en het vinden van een nieuwe woning ging alles behalve van harte… Ik moet nu weer mijn keuken en douche delen (met 2 mannen die niet van schoonmaken gehoord hebben) en alles is kleiner, duurder en gehoriger..

    Maar ja niks aan te doen, gelukkig hebben we nog iets voor jezelf. Over een tijdje ben je vast wel gewend en kan je uitkijken naar een huisje samen met Johan..

  4. Aw wat naar zeg! Het zal echt wennen zijn om opeens van compleet huisje naar een kamer te gaan. Ik kan het mij niet voorstellen dat ik dat nu opeens zou moeten doen. Gelukkig heb je wel iets om naar uit te kijken als je eruit gaat: een leuk eigen plekje samen met je vriend. Het is even doorbijten en gewoon lekker je ding te doen buitenshuis.

  5. Verhuizen is niet eens zo erg, tenzij je MOET, en vooral als je er dan ook nog eens zo erg op achteruit gaat! Maar je hebt in ieder geval een plekje, dat is het belangrijkste. Het komt vast nog wel goed, en je zal vast nog wel een mooi huis vinden samen met je vriend!

  6. Sjemig wat vervelend…
    één voordeel; als je straks gewend bent aan het minimum, is het extra genieten als je weer een flinke stap vooruit kunt doen… Succes!

  7. Wat vervelend dat je weg moet! Zeker omdat je zo snel een nieuw plekje moest vinden. Maar het komt allemaal wel goed, nu kan je even op adem komen en rustig verder zoeken naar een nieuw stekje :)

  8. Vervelend inderdaad, ik herken het gevoel helemaal. Moet er ook niet aan denken dat ik volgend jaar september uit het huisje moet waar ik nu in zit :( In 3 jaar wordt zo’n kamer zo van jezelf met allemaal details die je er door de jaren heen aanbrengt…

  9. Argh… dat is zó herkenbaar! Maar echt, als je eenmaal over bent en het inricht etc. dan komt het allemaal weer goed. En ben je straks extra blij met je nestje samen met Johan, toch? <3 Sterkte & suc6, meis! xxx

  10. Ik heb 2 jaar geleden ook iets aangenomen waarvan ik dacht dat ik er binnen 2 maanden weer weg zou zijn. De badkamer en keuken uit het jaar 0 moet ik delen met 4 mannen, hell. Maar ze zijn wel tof! Als ik iets vraag dan doen ze het ook, geen vrouwen gezeur. Mijn kleine kamertje, zonder alle luxe, is wel heel knus en gezellig en iedereen vind het super mooi.

    Super vervelend dat je je vertrouwende plekje moest verlaten, maar “Home is where your heart is!”

  11. Dat meisje heeft tenminste nog een grote, mooie, nieuwe kamer!
    Inmiddels woon je er al even, ik hoop dat je het kunt volhouden een jaar en je hebt in ieder geval iets om naar uit te kijken… samen met zhe boyfriend!

  12. Dat is balen zeg. Ik dacht dat je als huurder automatisch huurbescherming had? Het jaar dat je ‘verplicht’ in je nieuwe huis moet blijven kun je natuurlijk wel gebruiken om je droomhuis te vinden..