Emetofobie

Price aldactone

[FLASHBACK] Ik lees een persoonlijke blog van Josie en mijn hart klopt in mijn keel. Dat niet alleen; de tranen springen in mijn ogen. Er zijn meer mensen zoals ik, zo blijkt. Ik stel me niet aan! Ik heb écht iets! Er is een naam voor mijn extreme angst voor overgeven en dat is: emetofobie.

Opluchting
Al sinds ik me kan herinneren heb ik een ‘kotsfobie!, zoals ik het zelf altijd een tikkeltje lacherig noemde. Ik schaamde me er best wel voor, voelde me een aansteller, want niemand vindt overgeven toch een pretje? Bij mij gaat het echter zo ver, dat het op sommige momenten echt mijn leven beheerst én beperkt. In het stuk van Josie, dat zA? herkenbaar was, kreeg het voor mij voor het eerst een naam en wat voelde dat als een enorme opluchting.

Paniek
Je hebt het in verschillende vormen, bleek toen ik me erin verdiepte. Bij mij voeren twee kenmerken de boventoon: de angst om zelf te moeten overgeven én de angst dat een ander dat doet terwijl ik er getuige van ben.

Ik lig zelf nog liever de hele nacht misselijk wakker dan dat ik over mijn nek ga. Zoals in deze blog op Viva.nl zo treffend wordt omschreven: “Als ik het gevoel heb dat ik misselijk word, word ik helemaal gek. Ik raak in paniek en weet niet meer wat ik met mezelf aan moet: ik wil gewoon echt niet kotsen.” Exact dat geldt voor mij ook.éBovendienéstaan mijn voelsprieten A?ltijd op scherp: als ik ook maar het vermoeden heb dat iemand in mijn buurt heel misschien misselijk is en eventueel zou kunnen gaan spugen, schiet ik in de stress.

Buy stromectol online in u.k Praktijk
In de praktijk betekent het dat ik bijvoorbeeld bang ben om te vliegen. Niet omdat we misschien kunnen neerstorten, maar stel je voor dat er turbulentie is en mensen om mij heen gaan overgeven. En ik kan niet weg. DE HEL! Alleen bij de gedachte al word ik zélf misselijk en daar kan ik dus ook niet tegen. De hele vlucht zit het in mijn hoofd en dat is pas over als we zijn geland. Hetzelfde geldt voor boten: bij de minste of geringste deining voel ik mijn maag en kijk ik panischéom me heen of anderen daar ook last van hebben.

Als ik dronken mensen zie, wil ik daar zo ver mogelijk bij vandaan, want je weet maar nooit. Ik haat het als Johan tot diep in de nacht gaat stappen. Puur en alleen omdat ie dan misschien weleens te veel zou kunnen hebben gedronken (wat zelden het geval is, maar dat snapt mijn brein niet) en dan lig ik de hele nacht bang wakker. Mijn eigen grens ken ik dus ook heel goed; ik ben nooit dronken.

Als Johan zich niet lekker voelt, vraag ik veel te vaak ‘of het wel gaat!. Waar ik eigenlijk mee bedoel: je gaat toch niet overgeven hA?? Denk maar niet dat ik hem over z!n rug aai als hij ziek is; ik blijf zo ver mogelijk bij hem vandaan. En ’s nachts lig ik dan in bed, wakker, met muziek binnen handbereik zodat ik die heel hard kan aanzetten als het mis gaat en ik de geluiden niet wil horen. Elke keer als hij zich omdraait, gaat mijn hart als een razende tekeer.

Zwanger
En zo heb ik nog een hele waslijst met voorbeelden waarbij ik geobsedeerd ben door overgeven. Je kunt je vast voorstellen hoe lastig het is, ook voor mijn toekomst. Zo wil ik dolgraag een kindje, maar ben ik verschrikkelijk angstig. Niet voor de bevalling, maar voor de zwangerschap. Ik weet het, lang niet iedereen heeft last van ochtendmisselijkheid, maar stel je voor dat ik pech heb? Dat ik het niet alleen !s ochtends heb, maar de hele dag? En dan alle negen maanden lang? Dat kan zomaar. Hoe moet dat dan? “Wacht maar tot jeéstraks zwanger bent, dan moet je wel!” zeggen anderen lacherig tegen me.éMaar voor mij is het bepaald geen grapje, ik pieker me écht helemaal suf. Want als het kindje er eenmaal is, ben ik dan zo!n moeder die er niet voor haar kind kan zijn als het ziek is?

Therapie
Er is therapie voor, maar daar heb ik me nog niet écht in verdiept. Dat komt omdat ik een keer een voorstukje van een RTL-programma zag, waarin angsten werden aangepakt. Emetofobie kwam ook voorbij en de dame in kwestie kreeg een soort ‘confrontatietherapie!. Kijk, en dat moet ik dus niet hA?? Ik word al gek bij het idee, zo in your face.

Wellicht is er iemand die deze blog leest en het herkent? En ervaring heeft misschien? Tips? Een therapie die wel goed te doen is? Met mijn lange vliegreis naar Bali in het verschiet, borrelen de zenuwen in ieder geval weer lekker op…

N.B.: Ik wilde deze blog al heel lang schrijven, maar hikte er steeds tegenaan. Toen ik er op Viva.nl weer mee werd geconfronteerd, besloot ik mijn persoonlijke verhaal eindelijk ook maar eens te delen. En dat vind ik heel spannend…

———

[EDIT] WA?t ben ik blij dat ik dit van me afgeschreven heb! Want wat heb ik lieve, mooie, begripvolle en ook nuttige reacties gekregen, zowel hieronder als in mijn mailbox. Dankjewel, echt heel erg blij mee. Zodra ik terug ben van Bali, ga ik zeker op zoek naar een therapeut, om te kijken welke behandeling voor mij kan werken. Ik wil er nu weleens vanaf!

Buy phenergan for babies Foto: Mariét Mons

44 Comments

  1. Lauriëtte 17 augustus 2015 at 08:02

    Mooi dat je hier over schrijft! Persoonlijk heb ik geen ervaring met deze specifieke fobie, maar begrijp ik wel heel goed hoe frustrerend het kan zijn en vooral hoe erg het je leven kan beheersen. Confrontatietherapie lijkt me inderdaad niet de beste therapie, zat zelf eerder te denken aan hypnotherapie, dat heeft bij mij heel erg geholpen en ik verwacht dat dat jou ook erg kan helpen met hoe je het piekeren e.d. beschrijft. Mocht je op zoek zijn naar een goede hypnotherapeut (schat van een vrouw) moet je het maar laten weten! :)

  2. Yvon 17 augustus 2015 at 08:17

    Dapper dat je het durft te delen. Het is toch heel persoonlijk.
    Zelf heb ik geen ervaring met de angst voor overgeven, maar ik kan me indenken dat het heel vervelend is en dat je vaak in ‘wat als’ situaties komt.
    Is het ook een soort vicieuze cirkel? Dat je bij lichte angst gaat piekeren en daardoor je angst groter wordt? Of zie ik dat verkeerd?
    Ik hoop voor je dat je een therapie zult vinden die je kan helpen.

  3. Elin 17 augustus 2015 at 08:26

    Emotofobie is heel goed aan te pakken met therapie Marieke! En dat wordt maar zelden gedaan door middel van confrontatie. Ga eens een gesprek aan bij de huisarts en laat je doorverwijzen naar een psycholoog die hierin gespecialiseerd is, dat kan je echt heel erg helpen!

  4. Veerlez 17 augustus 2015 at 08:38

    Heel dapper dat je dit hebt geschreven! Het lijkt me een angst die veel meer met zich mee brengt, omdat je, zoals je al schrijft, het op verschillende momenten kan tegenkomen. In een zwangerschap of in een dronken bui. Ik hoop heel erg dat je angst je niet gaat beperken om een kindje te nemen! <3

  5. Willemijn 17 augustus 2015 at 08:45

    Jeetje, heftig hoor! Toen ik begon met lezen dacht ik ‘Ik heb ook een hekel aan overgeven’ (dat bedoel ik niet denigrerend, maar ik had geen beeld bij emetofobie), maar hoe verder ik kwam met lezen, hoe meer ik me realiseerde dat het inderdaad echt een fobie is en het je leven in zekere mate belemmert. Dat is heel iets anders dan het niet fijn vinden om over te geven. Ontzettend rot lijkt me! Je hebt het mooi en verhelderend geschreven. Bewondering voor je dat je het deelt!

  6. Josianne 17 augustus 2015 at 09:00

    Wat goed dat je dit durft te delen. Zelf vind ik het ook heel naar, maar zo’n angst als jij hebt, heb ik niet. Helaas heb ik daarom geen tips voor je, maar ik hoop dat je iets of iemand vindt die jou hierbij kan helpen. Succes!

  7. Marleen 17 augustus 2015 at 09:03

    Niks om je voor te schamen! Het is iets waar je heel veel last van kunt hebben. Ik heb er zelf ook last van, al is het bij mij misschien net een niveau minder om het echt een fobie te noemen. Zolang ik thuis ben en ik ‘de controle’ heb over eventuele misselijkheid (ik kan op bed gaan liggen, gemberthee drinken of even naar buiten, dan gaat het wel. Maar ik heb er in het ov erg last van, als ik iemand een aantal keer achter elkaar hoor hoesten denk ik ‘oh neeee..’. En vliegen vind ik daarom ook geen pretje, omdat anderen misschien kunnen overgeven en dat ik dan ook moet. Daarom heb ik in de trein altijd een flesje water en een plastic zakje bij me, dan heb ik ook een soort controle voor mezelf ingebouwd.

    Ik ben er nu inmiddels wel mee aan het werk met een therapeut omdat het erger is geworden door een jaar met veel stress. Toen belemmerde me het echt, ik wilde een drukke trein niet meer in. Zij heeft me eerst uitgelegd wat er precies in je hoofd en lijf gebeurt als je zo’n paniekreactie krijgt, en dat hielp me al een beetje. Ook de vraag: ‘waar ben je precies bang voor dat er kan gebeuren’ en ‘hoe vaak is dat ook echt gebeurd’ lieten me het een beetje in perspectief plaatsen, want de keren dat ik iemand zag overgeven of zelf moest zijn echt op één hand te tellen. Ik weet nu waarom ik in paniek raak en herken de symptomen al wat eerder (klamme handen, snelle hartslag) en dan doe ik bijvoorbeeld oordoppen in of bel ik met een vriendinnetje. Dan zakt het weer.

    Het voelt in ieder geval al als een enorme opluchting om er met een professioneel iemand aan te werken! Hoe langer je ermee zit, hoe krampachtiger je wordt, denk ik, en dat maakt de boel alleen maar erger. Dus ik raad je aan om eens op zoek te gaan naar iemand die ervaring heeft met het behandelen van fobieën/angstaanvallen en een intake te doen. Dan weet je wat hun manier van werken is, in welk tempo etc en kun je kijken of je je daar prettig bij voelt. Maar supergoed dat je het nu gedeeld hebt! Kan me voorstellen dat dat ook al een hele opluchting is.

    PS: wat een mooie foto!

  8. Elsbeth 17 augustus 2015 at 09:09

    Goed dat je dit deelt, wie weet help je er weer iemand anders mee! Ik heb het in lichtere mate. Ik gooi dingen die (bijna) over de datum zijn snel weg. Ik eet nooit iets ‘van de straat’, ik eet geen softijs (m’n moeder zei vroeger altijd dat dat een bron van bacteriën was). Ik kan al misselijk worden als iemand me door de telefoon vertelt dat ie buikgriep heeft en ik pas op met alcohol. Ik grap altijd dat ik 2 angsten heb, dikker worden en kotsen, dus dat dat nog wat wordt als ik zwanger ben. Stiekem vind ik het wel iets erger dan een grapje. (Dat dikker worden totaal niet trouwens, dat is echt een grap, lijkt me heerlijk om je buik een keer niet te hoeven inhouden. Let it goooo). Maar ik hoor van vriendinnen vaak dat misselijkheid als je zwanger bent wel anders is. Sneller ‘op te lossen’ ook door snel even een cracker te eten of zo. Anyway, van die confronterende therapie lijkt me ook verschrikkelijk hoor… Je kunt maar beter een keer totaal onverwacht moeten overgeven en erachter komen dat dat niet het einde van de wereld is. Niet dat ik je dat toewens overigens…

  9. maaike 17 augustus 2015 at 09:12

    Ik ken het niet maar wil je alleen maar zeggen dat heel veel vrouwen niet overgeven tijdens de ochtendmisselijkheid… maar dat zal voor je brein weinig uitmaken dat ik het je vertel… succes ermee en ik hoop dat je een therapie ervoor vind…

  10. Chrisy 17 augustus 2015 at 09:13

    Ik zag de titel van je blog en ik MOEST het lezen. Ik ben na het lezen zelfs een beetje opgelucht: ik ben niet alleen! Al zolang ik mij kan herinneren heb ik emetofobie. Niemand in mijn omgeving heeft het en daarom heb ik ook altijd last gehad van mensen (zelfs familie) die het niet begrepen/begrijpen. Vroeger durfde ik vaak niet mee op schoolreisjes bang dat kinderen misselijk werden. Nu heb ik hetzelfde als jij met vliegen. Ik let constant op de mensen op me heen. En inderdaad als mijn vriend ziek is: gaat het wel? Ben je misselijk? Ik ben een keer bij d’r huisarts geweest en heb daar een doorverwijzing naar een psycholoog gekregen. Uiteindelijk nooit gegaan… Ik denk omdat mensen het toch al niet al te serieus namen en ik dan maar steeds dacht: ik red het wel. Mocht je bruikbare tips krijgen… Ik hoor ze ook graag!

    Bedankt voor je verhaal!!

  11. Anna 17 augustus 2015 at 09:14

    Oh god, het is alsof ik een stuk tekst lees die ik heb geschreven. Ik heb precies hetzelfde, word er soms echt gek van. Al die situaties die jij omschrijft, zó herkenbaar. Ik heb me nooit verdiept in oplossingen (therapie oid) en heb er eigenlijk mee leren leven, maar jeetje, er zijn dus meer mensen.

    Thanks voor je openheid, en wat dapper ook! Heb er nog nooit met iemand over gepraat en nu heb ik toch een soort gevoel van erkenning.

  12. Bente 17 augustus 2015 at 10:08

    Bij een fobie is behandeling waarschijnlijk toch de beste optie! En het lijkt me vrij duidelijk dat je echt een fobie hebt (omdat de angst je belemmerd in het dagelijks leven) Het hoeft helemaal niet per se confrontatie therapie te zijn, daar zou ik me dus niet druk om maken, het lijkt me vooral zaak om naar de huisarts te gaan, je angsten te bespreken (en wat voor effect dat dus heeft op je dagelijks functioneren, je angst op zwanger worden etc) en daarna met een psycholoog hieraan werken!

  13. Naomi 17 augustus 2015 at 10:45

    Moedig je blog! Fijn dat je het durft te delen en vooral fijn te weten dat je er niet alleen voor staat. Succes met alles! Liefs

  14. Jolien 17 augustus 2015 at 10:56

    Je verhaal is volledig herkenbaar, en je bent zeker niet de enige die hier dagelijks mee te maken heeft. Zelf heb ik de emetofofie en bijbehorende paniekstoornis onder “controle”, maar een jaar of vijf geleden beheerstte het mijn leven compleet. Ik zou heel lang kunnen uitwijden hierover, maar in je blog vraag je tips:

    Ik ben onder behandeling geweest bij IPZO (http://www.ipzo.com/) waar ze gespecialiseerd zijn in de behandeling van angsten & fobieën, en er is een vestiging in Rotterdam. Mijn ervaring is positief en ik vond de behandeling helemaal niet vervelend of eng. Naar mijn idee was er juist veel ruimte voor overleg wat je wel of niet wilde. Ik heb geen exposure therapie gehad, in de zin dat je gaat kijken naar plaatjes, video’s en overgevende mensen in real-life. Mij hebben ze geholpen met gedrag- en cognitieve therapie, waarbij het meer gaat om het veranderen van denkpatronen en het leren omgaan met angstige situaties. Een voorbeeld van dat laatste is het doen van dingen die je bent gaan vermijden vanwege de angst, in mijn geval het reizen met de trein. Daar werk je naartoe en uiteindelijk ga je met je behandelaar een aantal keer zo’n situatie opzoeken. Ik vond dit best pittig, maar ik besef dat het voor mij erg belangrijk was om de angst niet meer te laten overheersen.

    Ik hoop dat je iemand vindt die jou hierbij verder kan helpen! Mijn ervaring is dat je met therapie een grote stap vooruit kan zetten. Succes!

  15. Danielle 17 augustus 2015 at 11:05

    Ik moet eerlijk zeggen dat ik echt niet wist dat niet bestond. Maar als ik het zo lees, snap ik goed dat het je leven zo kan belemmeren. Wat stom dat mensen er zo lacherig over kunnen doen, of het een beetje wegwuiven alsof je je aanstelt. Tips en tricks kan ik je helaas niet geven, maar ik hoop dat anderen dat wel kunnen, of dart het al helpt door dit verhaal met ons te delen! :)

  16. Nelleke 17 augustus 2015 at 11:46

    Wat ontzettend dapper dat je dit deelt! Dat meen ik echt. Want zoals jij iets had aan de blog van Josie, zo weet ik zeker dat anderen hier iets aan hebben. Al is het alleen maar om mensen duidelijk te maken dat het hebben van een fobie niet zomaar iets is. Dat je er echt last van hebt en dat het bepaalde dingen in je leven regeert. Je hebt er gewoon geen controle over…

    Ik heb helaas geen tips voor je en zo’n confrontatie therapie lijkt me ook echt verschrikkelijk. Ik heb zelf een bottenfobie en het breken van mijn sleutelbeen heeft daar helaas niets aan veranderd maar het alleen maar erger gemaakt… Ik hoop dat je een arts of therapie kan vinden die je hiermee helpt zodat je straks redelijk onbezorgd zwanger kan zijn.

  17. Sheila 17 augustus 2015 at 11:52

    Wat knap dat je dit deelt en over jouw ervaring schrijft. Ik vind het sowieso altijd vervelend als mensen iets af doen aan ‘dat valt wel mee’. Dit is jouw ervaring, dit is jouw waarheid.

    Ik heb geen ene keer overgegeven tijdens mijn zwangerschap en was maar een paar dagen misselijk. Maar tegelijkertijd lag ik kort in het ziekenhuis (bloeding, gelukkig niets ernstigs) en tegenover mij lag een vrouw. Zij was al 17 weken in verwachting en al die weken misselijk. Zij kon haar eten niet inhouden en moest worden opgenomen. Ze viel teveel af en kreeg niet genoeg voeding binnen, wat natuurlijk slecht is voor je ongeboren kind en jezelf. Dus ja.. het kan ook zo gaan. Als je daar je angst voor hebt, begrijp ik heel goed dat je met een gigantisch dilemma moet zitten. En dan is dit nog maar 1 voorbeeld.

    Succes meid.

  18. Eva - eighty7.nl 17 augustus 2015 at 12:02

    Ik kan me wel voorstellen dat dit heel vervelend voor je is en dat het je zo beperkt! Moedig om dit te delen en hopelijk heeft iemand een goede tip voor je zodat je ervan af komt. Succes!

  19. Sabien 17 augustus 2015 at 12:18

    ex emotofoob hier, ga je mailen!

  20. Lonneke 17 augustus 2015 at 12:18

    Wat ontzettend vervelend dat je hier last van hebt. Hoe moeilijk het ook is, misschien is het toch goed om het aan te gaan pakken. Wellicht kan therapie je wel helpen en word je leven daardoor net iets makkelijker? Het zou zo zonde zijn als het je leven soms belemmerd..

  21. rachel 17 augustus 2015 at 12:29

    goed dat je er over schrijft!! andere kant heel erg vervelend is het wel natuurlijk :( je kent mijn situatie en ik doe eigenlijk 24/7 niks anders dan over me nek gaan :( maar kan me er wel wat bij voorstellen dat daar een grote angst bij kan zitten bij mensen want hey uhhh ik ben er ook niet blij mee!!
    hoop voor je dat je er een keer vanaf komt meis, leven met een angst ongeacht wat is niks! xxx

  22. Sophie 17 augustus 2015 at 12:36

    Hai Marieke, wat goed dat je hierover schrijft! Het heeft bij mij heel lang geduurd voordat ik wist dat ik niet de enige was die deze fobie had. Ik dacht jaren lang dat ik de enige op de hele wereld was die met dat probleem rondliep. Eigenlijk heb ik er heel mijn jeugd mee geleefd en enge situaties omzeild of uit de weg gegaan. In mijn studententijd vond ik het ook erg lastig met uitgaan en drank, maar ik heb dus zelf ook nooit hoeven overgeven, omdat je nooit zo ver over je grens heen gaat. Toen ik mijn vriend leerde kennen vond hij het zo idioot, hij werd in het begin van de relatie ziek tijdens een weekend weg, en ik stond een uur lang aan de andere kant van het hotel om te wachten totdat de kamer weer ‘veilig’ was. Hij had er echt moeite mee dat ik de situatie zo ontweek en toen zijn we opzoek gegaan naar een manier om van deze rare fobie af te komen. Ik ben uiteindelijk door cognitieve gedragstherapie bij de psycholoog, middels echte ‘exposure’ (dus inderdaad de confrontatietechniek) van de fobie afgekomen. Het heeft mijn leven echt enorm verbeterd! Je bouwt de therapie heel geleidelijk op, begint rustig met zwart wit foto’s, daarna kleurfoto’s, dan opbouw in zwart wit filmpjes en dan kleur en zo verder… Echt vanaf het begin dacht ik echt ‘ik ga dit noooooooit doen!’. Echt vreselijk het idee dat aan het eind van de therapie iemand zou komen overgeven. Ik dacht vanaf moment één toen die dag kwam, dat het me nooit zou lukken om in de kamer te blijven, of om dichtbij te blijven. Maar het is dus gelukt, echt een wonder in mijn ogen haha! Ik was zó verbaasd dat het me totaal niets meer deed… Daar ben ik tot op de dag van vandaag nog super trots op, en sindsdien kan ik in een ruimte blijven met iemand die overgeeft. Het enige wat ik dus nog lastig vind, wat jij dus ook omschrijft, is vliegen en boten. De enige plekken die ik niet heb kunnen trainen met de therapie (ivm kosten, dat moest je dan zelf vergoeden) en dat blijven toch heikele punten… Het idee dat je opgesloten zit in een situatie waar je niet weg zou kunnen, ik krijg daar ngo altijd kriebels van. Ik vlieg regelmatig en heb ook wat turbulente vluchten meegemaakt, dan ben ik ook altijd extreem op m’n hoede en nog altijd wel bang dat er iemand ergens zou moeten gaan overgeven…. Maar al met al heb ik toch manieren gevonden om er mee om te gaan, de stress is echt zoveel minder dan dat het ooit was.
    De therapie heb ik in Rotterdam gevolgd omdat ik daar ook woon, dus als je meer wil weten moet je het maar laten weten :)
    Groetjes Sophie

    1. M 29 maart 2016 at 20:50

      Hoi Sophie,

      Ik woon ook in Rotterdam, waar heb jij de therapie gehad en bij wie ?

      Groeten,
      M

  23. Mandy 17 augustus 2015 at 13:10

    Fijn dat je dit bespreekbaar maakt. Ook ik heb emetofobie. Pánisch ben ik voor overgeven, mijn leven lang al. Als mijn broertje ziek was sloot ik mezelf op in de schuur om met mijn vingers in mijn oren ‘lalalalala’ te doen. Deze opmerking ook inderdaad:’ “Wacht maar tot je straks zwanger bent, dan moet je wel!” Mensen doen er vaak lacherig over maar begrijpen niet dat het je op zoveel momenten beheerst. Is iemand dronken, dan wil ik ver weg. Zegt iemand buikpijn te hebben, dan verdwijn ik het liefst. Want misschien is diegene dan ook wel misselijk? Fijn om te lezen dat meer mensen dit hebben en ik niet de enige ‘weirdo’ ben. :)

  24. Robert 17 augustus 2015 at 13:26

    Ik ben er heel makkelijk in. Als ik misselijk ben, echt misselijk, dan moet het eruit. Vinger in de keel en wegwezen. Ik maak er veel herrie bij ( sorry) en sta versteld van de kracht die vrijkomt. Maar het lucht dan wel enorm op.

  25. Eleanne 17 augustus 2015 at 14:14

    Hey Marieke,

    Heel herkenbaar je verhaal! Ik heb precies hetzelfde, al zolang ik me kan herinneren. Ook superbang om zelf over te geven en om anderen te zien of horen overgeven. Frank moet ook echt niet zeggen dat hij zich niet lekker voelt en ik blijf kilometers uit de buurt van mensen met buikgriep. Vroeger durfde ik niet eens bij iemand anders te eten of uit eten te gaan. Ook ik was bang om zwanger te worden en een kindje te krijgen dat weleens ziek zou worden. Inmiddels voor de tweede keer zwanger en geen een keer misselijk geweest tijdens de zwangerschap! Ik denk dat emetofoobjes daar sowieso minder last van hebben, wat waarschijnlijk de fobie weer in stand houdt. Wel ben ik een paar jaar geleden in therapie (exposure, vooral online) gegaan omdat ik het niet over wil brengen op mijn kinderen. Dat heeft zeker iets geholpen, maar ik heb het vooral zelf moeten doen (gewoon uit eten gaan, reizen maken, op die boot stappen, dronken worden..;-)..). En Sam heeft me er voor een groot deel vanaf geholpen. Babyspuug kon ik nooit verdragen, maar dat doet me echt niets meer..;-). Ik zal er nooit helemaal vanaf komen (en dat is ook niet erg), maar het beheerst mijn leven niet meer. Dus ik zou zeggen, eerst lekker trouwen en op reis en daarna kindjes maken..;-)!!!

    Succes ermee! Ik weet hoe vervelend het is en wat voor rotgevoel angst is!

    Groetjes,
    Eleanne (nichtje van Johan)

    ps. die reactie hierboven helpt niet echt…;-)

    ps. ps. mijn zus Hanneke weet alles over het behandelen van de fobie. Ze heeft er al heel veel mensen vanaf geholpen. Roelie heeft haar gegevens mocht je meer willen weten.

  26. inge 17 augustus 2015 at 14:30

    ik herken er veel in, maar ken iemand die zich er helemaal in zal herkennen. heb haar al even getipt om dit log te lezen.
    maar de nachten rechtop, met het licht aan, ginger ale en zoute chipjes bij de hand, want alles beter dan overgeven (en dan wel kunnen slapen…), de angst ook de eerste maanden zwangerschap (idd veel misselijk, maar het altijd tegen kunnen houden, dat kan dus ook nog!) en dan.. je kindje dat moet overgeven.. (ik vraag dus ook veeeeeeel te vaak, als ‘ie ook maar even niet lekker is, denk je dat je moet spugen? heb je het gevoel dat je moet spugen? arme kind is er ook bang voor..) en op m’n werk, kinderen die vrolijk vertellen dat ze net ‘gespuugd’ hebben en dat je dan niet weg kunt rennen hahaha zoals ik al zei, ik herken er veel in. en het is niet tof!

  27. Naomi 17 augustus 2015 at 15:53

    Mijn eerste reactie was: ‘Als je eenmaal zwanger bent, dan ben je snel van die angst af’. Lekker kortzichtig van mij. Want toen ik verder las, snapte ik dat het meer is dan alleen een beetje bang zijn. Het lijkt me heel vervelend om zo bang voor iets te zijn. Ik hoop dat één van de tipgevers je de gouden tip heeft gegeven en dat het je helpt.

  28. Suzanne 17 augustus 2015 at 17:13

    ik heb hier geen ervaring mee, maar wilde alleen even zeggen dat ik het stoer vind dat je hierover schrijft!!

  29. Sabine 17 augustus 2015 at 18:17

    Ik ken zelf wel iemand die dit heeft maar haar behandeling bij een psycholoog heeft voor haar helaas niks geholpen, maar misschien voor jou wel. Ik zou zeker verder kijken.

  30. daphne 17 augustus 2015 at 19:42

    het is een veelvoorkomende fobie, ik heb hem zelf ook. vroeger was het erger. wellicht kan een psycholoog/emdr training helpen. maar dat hangt er ook vanaf wat de oorzaak van je angst is?

  31. Jolanda 17 augustus 2015 at 20:36

    Inge leidde mij naar dit logje. Ik had het geschreven kunnen hebben. Begrijp echt álles.
    Ik durfde ook niet zwanger te worden, om zowel zwangerschap als het kind dat gaat spugen. Nou, ik was dus alle maanden heeeeel ziek. Was echt niet tof, maar heb het overleefd. Pillen hielpen. En als ons kind spuugt, voel ik me de slechtste moeder op aarde. Ik ben er gewoon écht niet voor haar. Heel moeilijk, maar ik kan het niet. Gelukkig is er een papa of zorg ik dat ik andere uitwegen vind. Verder ben ik een tóp moeder, dat scheelt. ;-) Maar goed, blijft echt wel grote stressfactor. Exposure therapie heb ik gehad. Begon met plaatje van meloen waar de pitten uit hangen en ging tot filmpjes. Zit echt goede opbouw in. Hielp toen. Nu merk ik dat de angst weer toeneemt, dus moet het wellicht weer oppakken (ieieieieeee). Ook heb ik EMDR gehad. Heeft bij mij niet geholpen, maar kan helpen. Is het proberen waard.
    In het vliegtuig neem ik een alprazolam tabletje om rustiger te zijn. Verder is het handig om een doekje met een fijn geurtje bij de hand te hebben. Kun je bij je neus houden, mocht het in jouw buurt mis gaan. Verder muziek in je oren. Dan sluit je jezelf af. Het helpt mij iig te bedenken dat ik niet ziek kan worden door die ander. Diegene is luchtziek en heeft geen virus. Ga ik van uit dan. ;-)
    Mocht je meer willen weten over een of ander: let me know.

  32. Ilse 17 augustus 2015 at 21:12

    Dapper dat je dit deelt op je blog. Lijkt me echt vervelend om last van te hebben. Gelukkig heb ik het zelf niet en ik heb dus ook geen idee wat je er tegen kan doen.

  33. Hanneke 17 augustus 2015 at 21:16

    Hoi Marieke,

    Nog even ter aanvulling op mijn Facebook reactie. Ik zie hierboven toevallig twee ervaringsverhalen staan van mensen die bij IPZO in Rotterdam in behandeling zijn geweest (en die waarschijnlijk bij mij de therapie hebben gevolgd, in ieder geval Sophie!). Ik heb daar jarenlang gewerkt en er is daar veel ervaring in huis over emetofobie. Ik zou gewoon eens contact opnemen (vraag naar Jan van den Berg of kijk op http://www.ipzo.com) en informatie vragen over de therapievormen.
    Confrontatietherapie (exposure), één van de therapiemethoden, klinkt natuurlijk doodeng (en dat is het ook!), maar heeft veel mensen al goed geholpen. Je doet dit altijd in haalbare stapjes. De therapeut zorgt er voor dat je geen dingen doet waar je nog niet aan toe bent, je werkt er, zoals Sophie ook beschrijft, echt langzamerhand naar toe. Maar er zijn ook andere methoden, zoals cognitieve therapie. In ieder geval is het gelukkig goed mogelijk om er voor een groot deel vanaf te komen.

    Heeel veel succes ermee!!

    Groetjes Hanneke (ook een nichtje van Johan dus ;-))

    P.s. Alvast een hele fijne, mooie, leuke bruiloft!

    1. Marieke 18 augustus 2015 at 09:28

      Dankjewel Hanneke! Ik ga zeker contact opnemen! Wil er nu weleens vanaf. :)

      1. Hanneke 24 augustus 2015 at 16:23

        You go girl!! heel veel succes!!

    2. Sophie 18 augustus 2015 at 22:23

      Haha hanneke wat grappig dat we elkaar via deze weg weer treffen, nog altijd vol lof over je behandeling :) en wat goed om ook via deze weg weer meer naamsbekendheid aan emetofobie te geven :) super hoor marieke!

      1. Hanneke 24 augustus 2015 at 16:25

        Haha, nou inderdaad! Ik zag gelijk aan je enthousiaste schrijfstijl dat jij het was :) Vond het ook super dat jij met je verhaal + foto in het blad van de ADF stichting wilde staan. Heb ik leuke reacties op gekregen!

  34. Marcella 19 augustus 2015 at 22:12

    Dat zijn zeker veel reacties Marieke, wat fijn! En wat naar joh, dat je last hebt van deze angst. Ik heb zelf last van claustrofobie en ben daardoor ook bang om de controle te verliezen. Ook dat is niet heul ideaal in een vliegtuig. Ik haat bussen en middenin de bioscoop zitten vind ik maar niks. Dus ja, zo’n therapeut is ook wel wat van mij. Ik wil er ook mee aan de slag! Maar jij eerst trouwen en op huwelijksreis. Ik las dat je goede tips hebt gekregen, ik hoop dat je iets hebt wat goed helpt tijdens je vlucht naar Bali!

  35. Puck 20 augustus 2015 at 13:58

    Ik hoop dat je hier met behulp van therapie overheen kunt komen. Het zou zo zonde zijn als je een kinderwens hierdoor zou afhouden. Therapie, vooral exposure is dan misschien extreem zwaar, maar als je dan wat vaker zou kunnen vliegen voor heerlijke vakanties, of zwanger zou durven worden… Dat zou het dan toch wel waard zijn?
    Sterkte!

  36. Monique | WritingMonique 23 augustus 2015 at 14:34

    Prachtig artkel, je hebt er heel helder over geschreven. Deze fobie ken ik persoonlijk niet, maar ik heb wel een angststoornis en vooral ziekte/pijn is een groot onderdeel daarvan. Ik begrijp je angst absoluut en wat ontzettend fijn dat je al zoveel geweldige tips hebt gekregen!

  37. Carpe Diem 27 augustus 2015 at 12:48

    Wat moedig dat je het van je af schrijft! Misschien ook wel goed, misschien vind je nog wel meer mensen die hier ook mee rondlopen en er niet over durven praten.

  38. Kim 27 augustus 2015 at 16:19

    Ah heel herkenbaar! Bij mij uitte het vooral in pleinvrees. Bang dat ik in het openbaar moest overgeven en daarom bijna nergens meer heen durven! Nog altijd heb ik er last van, maar gelukkig heb ik wel mijn studie weer kunnen oppakken. Al hik ik wel tegen de verplichte colleges aan. Verplichting -> stress -> misselijk -> meer stress. En dat allemaal terwijl ik alweer 17 jaar niet heb overgegeven!

  39. Mootje 23 november 2015 at 09:11

    Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
    Wat ik in mijn omgeving veel aantref is onbegrip of dat ik me aanstelling.
    Nou was dit maar geen leugen.
    Was nu op zoek op google hoe ik me zenuwen onder controle kon houden en ik kom op jou blog.
    Ik heb jaren medicijnen geslikt tegen angst.
    De lexapro heeft mij jaren geholpen met deze fobie om te gaan.
    Door veel onbegrip en commentaar ben ik uit mezelf gestopt met de lexapro.
    Alles bleef hanteerbaar tot vanmorgen . mijn man komt beneden kokhalsend en geeft net via app aan zich niet fit te voelen.
    Ja hoor daar is de angst weer. Bah word gek van mezelf en nu al op van de zenuwen.
    Jou verhaal zooo herkenbaar.