Klaar voor de start…

Zo typ je nog een blog dat je op een wachtlijst van drie maanden staat om in therapie te gaan en zo krijg je een telefoontje van IPZO dat er een gaatje is. Ik zat vanmiddag dus al, slechts een maand na mijn aanmelding, bij de psychologe in de stoel!

Waarschuwing: lange blog…

Ik heb besloten erover te (blijven) bloggen om drie redenen: ik vind het zelf fijn om het van me af te schrijven, zodat ik de weg die ik afleg kan teruglezen als ik daar behoefte aan heb. Bovendien kunnen lezers, familie en vrienden erop reageren, waar ik weer veel kracht uit haal. Ten derde hoop ik dat lotgenoten er iets aan hebben. Ik kwam er zelf namelijk ook pas achter wat emetofobie is toen ik er op een blog over las. Wie weet kan ik nu anderen helpen of ze in ieder geval het gevoel geven dat ze niet alleen zijn!

Kick-off
Maar goed, mijn intakegesprek… Over het algemeen heb ik er een goed gevoel aan overgehouden. Het was een prima kick-off, zullen we maar zeggen. De psychologe was aardig, redelijk jong maar wel ervaren. Zij vroeg voornamelijk heel veel en ik moest voorbeelden aandragen van situaties waarin ik de angst ervaar, situaties die ik heb meegemaakt die de angst kunnen hebben versterkt, gedachten die ik heb in angstige situaties, etc. Zodat ze een beeld kon krijgen waar het ‘m precies bij mij zit. Ik heb zowel de angst dat ik zelf moet overgeven als de angst dat een ander dat doet in mijn bijzijn.

Alarmbel
Over twee weken start de echte therapie die bestaat uit zowel exposure als cognitieve gedragstherapie. De psychologe heeft me uitgelegd hoe angst werkt: het is een soort alarmbel in je hoofd, die iedereen heeft. Gelukkig maar, want angst is iets heel natuurlijks. Als we dat niet hadden, gingen we levensbedreigende situaties niet uit de weg. Angst is dus echt wel iets nuttigs! Alleen staat mijn alarmbel te gevoelig afgesteld, zeg maar. Door middel van de exposure wordt mijn alarmbel getraind zodat ie niet zo snel en heftig meer afgaat. Mijn grenzen worden daarbij steeds een beetje verder opgerekt, wat niet altijd leuk gaat zijn, maar wel nodig om opnieuw te ‘wennen’ aan situaties die ik nu als angstig ervaar maar dat in principe niet zijn. Die angst en paniek moeten weg of in ieder geval een stuk minder worden.

Dus we beginnen met plaatjes en bouwen dat helemaal op naar filmpjes met geluid en misschien zelfs iemand die ‘live’ over z’n nek gaat. De psychologe heeft dus serieus een collega die ‘braaksessies’ organiseert waarbij mensen zoals ik bij elkaar komen en hem dan in het echt zien overgeven. Dat vind ik, zoals je vast begrijpt, een verschrikkelijk idee. Maar dat is nog ver weg, dus ik moet proberen daar nog niet te veel aan te denken, haha! Het zal in kleine stapjes gaan, en we gaan alleen verder als ik toe ben aan een volgende.

Cognitieve gedragstherapie
Daarnaast moeten mijn angstgedachten aangepakt worden, dat is die cognitieve gedragstherapie. Ik moet mijn rationele gedachten het weer laten winnen van mijn angstige, ‘wat als’-gedachten. Ik heb nu ‘huiswerk’ meegekregen: ik moet tot de volgende afspraak onder meer bijhouden wanneer ik angst ervaar en die dan een cijfer geven. Wanneer ben ik misselijk en hoe erg? En waar komt die misselijkheid vandaan? Uit mezelf of door anderen? Ben ik echt misselijk of dénk ik dat maar? Ik moet zo een hele lijst invullen.

Spannend
Ik ben nog wel een klein beetje sceptisch. Ik heb die angst al jaren en kan me gewoon niet voorstellen dat je er vanaf kunt komen. Ook vind ik die exposure megaspannend. Die gaat voor mijn gevoel zó ver. Kan ik dat echt aan?!

Maar goed, ik moet erop vertrouwen dat velen mij voor zijn gegaan en dat ook ik er dus wel baat bij zal hebben. De tijd zal het leren!

Foto: Joyce Bongers

LEES OOK:

21 reacties

  1. Wat goed dat je dit doet! Ik hoop dat het snelle sessies gaan worden en dat je er uiteindelijk ook echt wat aan hebt :) Maar ondanks dat ik geen emetofobie heb (ik kan zelf al sinds m’n 12e niet meer overgeven, dus dat scheelt, hoewel ik er ook écht niet van houd en zenuwachtig wordt als mijn vriend misselijk is), vind ik die uiteindelijke gezamenlijk ‘praktijksessie’ een bizar idee. Nou ja, als het maar helpt!

  2. Knap van je dat je dit doet! Bizar inderdaad dat er dat soort sessies zijn, maar hé, als het uiteindelijk helpt.. Heel veel succes!

  3. Hahaha die beroepsbr*ker, ik had er graag bij gezeten.
    Maar goed dat je het gaat proberen, kan echt vervelend zijn, veel succes!

  4. Wat spannend Marieke. Ik hoop dat je er heel veel aan gaat hebben. Het is zonde als je leven door een bepaald angst gedomineerd wordt. Veel sterkte! Jij kunt dit!

  5. Super knap van je dat je dit gaat doen. Als psychologiestudentje ben ik wel bekend met de therapie enzo, gaat vast goedkoper :)
    Heel veel succes! xx

  6. Therapie lijkt van te voren zoveel en zo eng maar ze doen het in zulke kleine stapjes en alleen wat jij aan kan. Dit weet ik omdat ik therapie heb gehad voor mijn eetstoornis. You can do it girl!

  7. Het feit dat jij met je therapie begint en open staat / die uitdaging aangaat is al een hele grote stap. Succes.

    Never give up!

  8. Wow alsof ik mijzelf lees in je verhalen, ik ga je volgen en wie weet durf ik de stap dan ook te zetten om hier wat aan te doen. Ik dacht eigenlijk ook dat ik hierin gek / de enige in was. You go girl! Wat ontzettend dapper!

  9. Fijn dat je er al terecht kon, scheelt toch twee maanden wachten! Knap dat je zo open over je therapie schrijft. Dat is al een goede eerste stap, je gaat al concreet aan de slag. Veel succes met je volgende afspraak!