In therapie #2: Andere koek

We zijn begonnen! De tweede therapiesessie die ik gistermiddag had was echt wel even andere koek dan het relatief ontspannen intakegesprek van drie weken geleden. Ik brak. Ik huilde. Ik had tissues nodig bij m’n psych. Ik was een cliché zo groot als de Mount Everest, maar ik schaam me totaal niet. Ik werk aan mijn angst en daar gaat het om. So be it.

We bespraken eerst de lijst die ik de afgelopen tijd had bijgehouden met de angstige momenten die ik heb ervaren. Twee bioscoopbezoekjes, een concert, een bomvolle metro en een etentje. Het viel me nog mee. Misschien helpt het feit dat ik überhaupt met de therapie ben gestart al een beetje mee.

Ontspanning
Veel mensen worden misselijk van angst. Dat heb ik ook. De angst dat iemand misselijk is in mijn bijzijn of dat ik zelf moet overgeven, zorgt júist voor misselijkheid. Dat komt omdat je lichaam zich aanspant als je iets eng vindt, waardoor je middenrif omhoog komt en tegen je maag drukt. Dat zorgt voor een misselijk gevoel waar je eigenlijk nooit écht van moet overgeven, maar fijn is het natuurlijk niet. En voor mij al helemaal niet, want het is een vicieuze cirkel: ik heb angst voor de misselijkheid en word misselijk van de angst.

Wat ik dus voor elkaar moet zien te krijgen, is -als ik misselijk ben of denk te worden- me er niet met alle kracht die ik in mijn lijf heb tegen te verzetten. Want dan wordt het alleen maar erger! Ik zit soms klappertandend op de bank, strak van de spanning, met alles wat ik heb vechtend tegen de misselijkheid om maar niet te hoeven overgeven. Ik zou me moeten ontspannen, want dan trekt de misselijkheid weg, maar dat werkt zo (nog) niet bij mij. Ik moet mijn brein en lichaam daarop trainen.

Focus
De psychologe vertelde me dat ik op momenten van misselijkheid en angst geen afleiding moet zoeken, maar me juist meer moet focussen op waar ik op dat moment mee bezig was. Geef de angst en het misselijke gevoel geen aandacht, maar concentreer je op wat je doet en waar je bent.

Ze liet me een oefening doen waarbij ik me met mijn ogen dicht afwisselend moest focussen op wat ik zag in de kamer (stoelen, bureau, computer), wat ik hoorde om me heen (muziek buiten, zoemende radiator, gesprekken in de kamer naast ons) en wat ik voelde (warme thee in mijn kopje, strakke schoenen, kriebelend haar in mijn nek). Wat bleek? Als ik met het ene bezig was, lette ik totaal niet op het andere. Dus als ik me bijvoorbeeld alleen maar concentreerde op wat ik hoorde, had ik geen idee wat ik voelde of zag. Zo werkt het bij mijn misselijkheid ook: focus op iets anders, dan zakt het vanzelf weg. Oefenen, oefenen en oefenen dus!

Exposure
Daarna was het tijd voor de zo gevreesde exposure. Voordat ik een plaatje voorgeschoteld kreeg, vertelde de psychologe wat erop te zien was. Vervolgens moest ik er goed naar kijken en vertellen wat ik erbij voelde en dacht.

Eerst kreeg ik er eentje te zien van een gebroken ei met een gezichtje, waardoor het leek alsof ie z’n eigen eigeel kotste, zeg maar… Dat ging prima, dat vond ik zelfs wel grappig.

Daarna een plaatje van een vrouw met een zakje voor haar mond, die op het punt stond om te gaan overgeven maar dat nog net niet deed. Daar kreeg ik al behoorlijke zweethandjes van. De alarmbel ging af, ik dacht al veel verder dan wat ik zag op het plaatje; in mijn hoofd was die vrouw al echt aan het overgeven. Dus dat weeïge gevoel kwam al een beetje opzetten.

Vervolgens zag ik een ‘plasje’ van een gemorste saus op de vloer, dat op braaksel leek zeg maar… Dat vond ik not funny. In mijn hoofd was het iets heel anders dan saus. En toen brak ik… Ik vond het zó vervelend om naar te kijken. Ik barstte in huilen uit.

Volgens de psychologe bedacht ik er, onnodig, van alles bij. Ik ben bang voor iets wat helemaal niet eng is. Het is saus. Meer niet. Als ik het zelf op de grond zou laten vallen tijdens het koken, zou ik het opruimen en weer overgaan tot de orde van de dag. Maar omdat ik er bij dit plaatje geen context bij had, verzon ik er zelf (foute!) informatie bij. Ik associeerde het met een vieze geur, het nare gevoel, de angst… Ik maakte het groter dan wat het is.

Ik wilde nog een volgend plaatje proberen, maar toen ze vertelde dat dat echt overgeefsel op een vloerbedekking zou zijn, moest ik nog harder huilen. Toen zijn we maar gestopt. Het was genoeg voor die dag.

Tijd
Van de emetofobie af komen, kost tijd. De psychologe had het gevoel dat ik mezelf druk op heb gelegd dat ik er zo snel mogelijk vanaf moet, dat ik mezelf die tijd niet gun. Dat klopt wel; ik heb nu deze stap gezet, dan wil er ook het liefst morgen al vanaf zijn. Helaas werkt het natuurlijk niet zo… Het zal met vallen en opstaan gaan. Gelukkig heb ik een klik met de psychologe. Ze is ervaren en vulde een aantal keer dingen voor me aan waarvan ik dacht: ja, zo zit het precies. Ik voel me enorm begrepen.

Over twee weken moet ik weer terug en gaan we verder bij het ‘sausplaatje’. Nu ik weet wat het precies inhoudt en hoe het werkt, zie ik eerlijk gezegd wel op tegen de volgende sessie. Maar ja, het is voor een goed doel, zullen we maar zeggen. Ontspan en focus…

Foto: Joyce Bongers

LEES OOK:

13 reacties

  1. Vind het enorm tof dat je hier over schrijft :) twee stapjes naar voren en weer eentje terug. Je komt er wel!

  2. Bijzonder hè? Hoe je alles invult als er geen context bij wordt geleverd..? En ook bijna altijd op een negatieve manier.

    Ik vind het goed dat je hierover schrijft. Heel veel succes met de volgende sessie.

  3. Ga zo door, uiteindelijk komt het goed en weet je hoe je met dit probleem moet omgaan.

  4. Wat dapper dat je er zo open over schrijft. Lijkt me ontzettend lastig maar jij komt er wel!

  5. Lieve Miek,
    Supertrots dat je dit doet . Wat kun je dit helder uitleggen en ik weet zeker dat anderen die dit herkennen met nog meer bewondering lezen. Zet m op! !

  6. Zo bam, je bent heel erg direct geconfronteerd met je angst. Ik dacht altijd dat bij therapie juist langzaam aan daar naar toe werd gewerkt. Ik kan mij ergens wel voorstellen dat dit dus meteen ontzettend confronterend was en dat je op ziet tegen de nieuwe sessie. Maar zoals je al zegt heb je een doel en probeer dat vol te houden!

    Ik vind het knap dat je het durft aan te pakken! En ik denk dat vele hier van kunnen leren.

  7. Wauw, knap dat je er zo open en eerlijk over schrijft. Ook dat helpt je vast vooruit. Ik ga nu je volgende update even lezen.