In therapie #3: Nog meer plaatjes

Gezien de heftige sessie van twee weken geleden, zag ik er gisteren best tegenop om weer richting IPZO te gaan voor mijn therapie. ‘Meld je gewoon ziek’, zei een stemmetje in mijn hoofd. Maar ja, en dan? Zonder therapie loop ik ook vast, dus ik móet wel. ‘Het is voor het goede doel’, sprak ik mezelf streng toe.

De lijst
Gelukkig begreep de psychologe mijn gevoel. ‘Ik zie zelden mensen die zin hebben om bij mij op bezoek te komen’, lachte ze. We begonnen de sessie met het bespreken van de lijst met angstige momenten die ik nog altijd bijhoud. Een musicalbezoekje, een vervelend momentje in de auto met een neefje dat bijna moest overgeven en een drukke snelweg met file. Dat viel me wederom best mee, slechts drie keer in twee weken.

Ontspan!
Ik vertelde haar dat ik nog maar moeilijk kan onderscheiden wanneer ik écht misselijk ben of wanneer ik het me alleen maar verbeeld. Het kan natuurlijk best zo zijn dat ik een keer echt ziek ben of iets verkeerds gegeten heb. Logisch dat je je dan niet lekker voelt, dat heeft ieder mens. Helaas voel ik me ook regelmatig zo als het nergens voor nodig is, als ik alleen maar báng ben om misselijk te worden.

De truc is om de misselijkheid er gewoon te laten zijn, om ‘m helemaal te ervaren en me er niet tegen te verzetten. Ik moet me proberen te ontspannen zodat het wegtrekt. Dit kan onder meer door me, zoals vorige week geleerd, te focussen op waar ik mee bezig was. Ik deed een poging dit toe te passen tijdens mijn musicalbezoek (ik zat middenin een bomvolle zaal en vond dat heel vervelend…) en dat ging een paar keer best goed. We komen er wel!

Plaatjes, plaatjes, plaatjes
Daarna was het weer tijd voor de gevreesde exposure. Ik zat hier al dagen tegenaan te hikken. Ik wist dat we zouden beginnen met het ‘sausplaatje’ waar ik de vorige keer zo overstuur van raakte, maar dat we daarna nog verder zouden gaan. Gelukkig constateerde ik dat ik het sausplaatje al een stuk beter kon handelen. Ik had ‘m tijdens het verwerken van de vorige sessie nog regelmatig voorbij zien komen in gedachten, dus ik was er een soort van gewend aan geraakt. Kijk, dat moeten we hebben! Volgens de psychologe was dit echt al winst.

Vervolgens gingen we verder naar een plaatje van echt overgeefsel op een vloerbedekking. Eerlijk? Dat was natuurlijk echt niet fijn. Mijn hemel, wat verschrikkelijk goor zelfs. Mijn lichaam spande zich aan, ik kreeg zweethandjes en een brok in m’n keel. Wat haatte ik dit.

De psychologe deed expres flauw en vertelde er een heel verhaal bij, vol smerige details. Puur om te kijken hoe ver ze kon gaan, natuurlijk. Mijn hoofd haalde er nog de geur en het vieze gevoel van overgeven bij en voilà: ze had me aan het huilen. Alles in mijn lichaam schreeuwde dat ik daar weg moest. Dat ik iets aan het doen was wat ik gewoon écht niet wilde doen. Het is zo ongelofelijk moeilijk om iets volledig tegen je zin te moeten.

Ze vroeg me echter te blijven kijken en zelfs iets dichter bij het scherm te komen met mijn gezicht, want ze verzekerde me: het paniekgevoel zakt weg. En warempel, ze had gelijk. Nee, het was nog steeds geen prettig plaatje om naar te staren, maar de angst werd minder. Ook bij het volgende plaatje, dat er sterk op leek maar nóg een tikkeltje viezer was, werkte het op die manier. Eerst: walging. Daarna: angst en tranen. Uiteindelijk: een soort berusting.

So what…
Waar ze ook nog de nadruk op legde: niemand vindt dat soort plaatjes fijn om naar te kijken, want het ís ook gewoon hartstikke smerig. Maar waar een ander zijn schouders ophaalt en weer overgaat tot de orde van de dag, maak ik het voor mezelf héél groot. Ik raak ervan in paniek. So what als ik er zelf misselijk van word? So what als ik, in het ergste geval, zelf moet overgeven? Het is NIET het einde van de wereld. Dat moet ik leren. Het is niet prettig, maar je gaat er niet dood aan. Het is niet zo’n big deal als ik ervan maak.

Volgende week donderdag moet ik weer, ze houdt er de vaart in. Dan gaan we nog één keer plaatjes kijken en de keer erop gaan we al over op filmpjes. Je snapt: daar zie ik weer enorm tegenop. Maar het feit dat het deze keer al ietsjes beter ging dan de vorige keer, biedt goede hoop!

Foto: Joyce Bongers

21 Comments

  1. Kim 11 mei 2016 at 16:34

    Mooi om te lezen wat voor stappen je maakt. Paniek zakt. Het is fijn dat je dit in therapie, op een veilige plek, hebt mogen ervaren.

    Dapper bezig!

  2. Kimberly 11 mei 2016 at 17:14

    Wat fijn om te horen dat het een tikkeltje beter gaat! Mijn beste vriendin heeft hier ook last van, en ik denk dat ik haar jouw artikelen eens ga doorsturen. We hebben het er wel eens over gehad maar toen moest ze er niets van weten. Snap ik natuurlijk, maar wellicht is het toch goed! Om met deze ‘angst’ te blijven doorlopen is ook niks natuurlijk.

  3. Marieke 11 mei 2016 at 17:46

    Knap dat je hier zo open over schrijft! Petje af, hoor! :)

  4. Andrea 11 mei 2016 at 18:11

    Het is voor het eerst dat ik een blog lees van iemand die emetofobie zo goed onder woorden weet te brengen. Ik heb zelf last van precies dezelfde angst en heb mede dankzij jouw verhalen de moed op kunnen brengen hulp te zoeken omdat ik er zat van ben dat iets irrationeels als dit zo’n grote impact heeft op mijn dagelijkse leven en zoveel energie kost. Dankjewel en veel geluk!

    1. Marieke 11 mei 2016 at 19:37

      Hoi Andrea, wat super leuk om te lezen en wat knap van je dat je de stap gaat zetten. Inderdaad; het is echt zo onnodig dat dit ons leven beheerst!! Heel veel succes en je mag me altijd mailen voor advies of vragen! Zet ‘m op, als ik het kan, kun jij het ook!

  5. Pien 11 mei 2016 at 19:51

    Wat fijn dat je vandaag weer een stapje verder bent gekomen! Gaat de goede kant op!

  6. Ilse 11 mei 2016 at 19:57

    Wat goed dat je toch gegaan bent en die kleine stapjes (die voelen als grote) ondergaat. Ga zo door, je kunt het!

  7. Joëlle 11 mei 2016 at 20:21

    Ik vind het echt heel dapper dat je dit doet en zo open en eerlijk deelt! Hopelijk maak je het met je verhalen voor anderen met dezelfde angst makkelijker om hulp te zoeken.

  8. Marcella 11 mei 2016 at 22:11

    Wat goed dat het al iets beter gaat! Ik vind het zo onwijs knap van je dat je de confrontatie aan gaat. Super Marieke!

  9. Naomi 12 mei 2016 at 19:36

    Kus kus knuffel! Echt heel goed Miek. En eerlijk gezegd vind ik t stiekem ook heel interessant…

  10. Hanneke 12 mei 2016 at 19:39

    Goed bezig zeg!!!

  11. rachel 13 mei 2016 at 09:00

    weer een stapje verder meis ;) heel goed, klinkt raar maar je zou eens een dagje met mij mee moeten lopen, ik doe niks anders dan “over mijn nek gaan” maar aan de andere kant denk ik dan uhhm nee dan word je mss helemaal panisch dalijk.
    volhouden meis maar daar heb ik alle vertrouwen bij je in x

  12. Sheila 13 mei 2016 at 18:57

    Ik vind dat je echt goed bezig bent. Het is zo makkelijk om op te geven natuurlijk. Maar je krijgt er zo veel voor terug als je doorzet. En ergens in je achterhoofd weet je dat natuurlijk heel goed. En daar doe je het voor. You go girl!!!

  13. Annouska 16 mei 2016 at 03:59

    Stapje voor stapje kom je er wel. Je kan niet verwachten dat het met 1 of 2 sessies al over is, je moet jezelf de tijd geven. En inderdaad je zelf er aan toegeven en mee leren omgaan! AL is dat natuurlijk altijd het moeilijkste, maar wel je doel en ik denk dat jou dat ook wel gaat lukken uiteindelijk.

  14. Mille Pagine 17 mei 2016 at 11:00

    Ik vind dit toch zo knap van je, allemaal.
    Je doet het maar wel mooi.

    Keep going! Liefs

  15. Lau1 18 mei 2016 at 17:33

    Ik kwam toevallig op je blog terecht en wauw wat kan jij goed schrijven zeg! Fantastisch dat je hier zo open over bent, echt knap!
    Ik wil je een groot hart onder de riem steken, je bent echt heel goed bezig! Ikzelf heb ook emetofobie en ga er sinds maart voor bij een psychologe, ook bij mij heeft het enorm lang geduurd vooraleer ik de stap naar hulp durfde zetten, dit omdat ik ook verschrikkelijk opzag/opzie tegen de exposure. De eerste sessies bij mijn psychologe zijn reuze meegevallen, ze gingen vooral rond mijn denken, wie ik ben als persoon en hoe de angst voor mij in elkaar zit. We hebben de eerste gesprekken een soort van basis gelegd zodat ik wat steviger in mijn schoenen kwam te staan. Morgen heb ik mijne 5e gesprek en gaan we echt aan de slag met de fobie, ik ben best zenuwachtig!
    Ik blijf alvast je blog volgen want ik ben heel benieuwd hoe jouw therapie verder gaat verlopen. Veel succes!

    1. Marieke 28 mei 2016 at 20:50

      Bedankt voor je uitgebreide reactie! Supergoed dat de stap hebt gezet. Ik ben erg benieuwd hoe het is verlopen, je eerste sessies waarin je met de fobie aan de slag bent gegaan! You can do it!

  16. Merle 19 mei 2016 at 21:43

    Wow wat herkenbaar. Ik herken mezelf zo in dit verhaal, wat fijn om te horen dat er meer mensen zijn die dit hebben. Wat een inspiratie om mijn probleem ook aan te pakken. Dankjewel

    1. Marieke 28 mei 2016 at 20:51

      Je kan het Merle! Zet ‘m op!

  17. Mylene 24 mei 2016 at 17:19

    Oh Marieke, ik vind het zo knap dat je dit doet en dat je dit ook met iedereen durft te delen. Ik ben natuurlijk geen expert, maar ik kan alleen maar denken: je bent veel verder dan je denkt en je komt er wel. Good luck!!

  18. Eva 28 mei 2016 at 15:28

    Wat ontzettend goed dat je er zo aan werkt en er zo open over schrijft! Ik hoop dat de sessies veel helpen maar als ik dat zo lees, komt dat volgens mij wel goed :) Good luck!