In therapie #4: Kleine vorderingen

De hele week had ik er tegenaan gehikt en toen werd de 4e therapiesessie vorige week ineens gecanceld. Mijn psychologe had een ziek kind thuis en hoewel ze daar natuurlijk vrij weinig aan kan doen, baalde ik als een stekker. De sessies vreten energie, zowel ervoor als vlak erna. Het is heavy shit waar ik mee bezig ben en het liefst ga ik er gewoon zo snel mogelijk mee door. Anyway, ik moest dus 1,5 week langer wachten voor ze weer een gaatje voor me had, gisteren was het zover.

Ik werkte thuis en moest al om 10.00 uur bij IPZO zijn. Het voordeel daarvan is dat ik me dan niet lang druk kan maken, maar het nadeel dat ik de rest van de dag nog gewoon aan het werk moet en dat is lastig. Ik ben echt kapot na afloop van zo’n sessie, ondanks dat ie maar drie kwartier duurt. Ik kan me maar moeilijk concentreren en m’n gedachten dwalen de hele tijd af naar wat ik tijdens de therapie heb gedaan en gevoeld.

Ramvolle treinen
Het viel op dat ik de periode tussen deze en de vorige sessie minder angstige momenten heb gehad. Goed nieuws dus! Helaas zat ik nog wel een paar keer paniekerig in de trein, toen er een paar uitvielen en degene waar ik in moest ramvol zat. Opeens word ik dan misselijk, opeens ben ik bang dat ik het toilet niet zal halen vanwege de drukte, opeens wil ik die trein uit. Terwijl er toen ik van huis ging nog helemaal niets aan de hand was. Ik was helemaal niet misselijk; waarom komt dat dan ineens opzetten?! Vreselijk frustrerend. Die angst mag mijn leven niet beheersen. Punt.

Plaatjes & punten
Uiteraard bekeken we weer plaatjes en nee, dat was wederom geen pretje. Deze keer kwamen er foto’s aan bod van mensen die daadwerkelijk aan het overgeven waren. Ik vind dat verschrikkelijk om naar te kijken, omdat ik er vanalles bij haal. Hoe dat voelt, hoe dat ruikt, hoe het eruit ziet… Het zweet breekt me aan alle kanten uit en het huilen staat me nader dan het lachen. Maar, zoals vorige keer ook het geval was: hoe langer ik ernaar kijk, hoe beter het gaat. Het paniekerige, misselijke gevoel zakt weg.

We kwamen tot drie punten waar ik momenteel aan werk, drie punten die ik mezelf moet aanleren:

1) Je hebt zelf controle over het ervaren van je misselijkheid en het onderdrukken ervan: constateer dat het er is, maar focus je daarna weer op waar je mee bezig was. Je zult zien, het zakt weg.

2) Andere mensen misselijk zien zijn en zelfs zien overgeven kan jou een misselijk gevoel geven, dat is niet erg, dat is zelfs logisch. Maar: dat betekent niet gelijk dat je zelf ook moet overgeven! Het zakt vanzelf weer als je je er niet zo druk om maakt. Het is lullig voor die ander, maar zijn/haar misselijkheid is niet de jouwe.

3) Mijn grootste angst is dat ik zelf moet overgeven. Ik verzet me daartegen met alles wat ik in me heb. Maar áls het dan toch echt een keer gebeurt, is dat niet het einde van de wereld! “Eigenlijk moeten we er naartoe dat je zelf een keer overgeeft, dan zul je zien dat het helemaal zo erg niet is”, sprak mijn psychologe. Oh. My. God…

Stap voor stap
Ik mag het nu even twee weken laten bezinken voor ik weer op moet komen draven. Stapje voor stapje gaat het beter, dat voel ik wel. Maar dat einddoel, iemand anders live zien overgeven of dat zelfs zelf doen, lijkt nog zo ver weg. Ik moet mezelf de tijd gunnen, deze angst is ook niet van de één op andere dag ontstaan.

In de tussentijd blijf ik oefenen. Ik probeer niet weg te kijken als er in films en series wordt overgegeven (believe me, dat gebeurt echt súper vaak als je erop let) en dat gaat de ene keer beter dan de andere. Ik oefen met focussen. Ik zit weer iets relaxter in de bioscoop, ook heel fijn om te merken. Uiteindelijk kom ik er wel.

Bedankt!
Ik wil nog even zeggen dat het ook geweldig is om al die hartjes onder mijn riem te lezen. De reacties onder mijn blogs, per mail, op social media en uit mijn omgeving. Lieve mensen die me steunen, zeggen dat ze me dapper vinden en die respect voor me hebben. Natuurlijk doe ik dit in eerste instantie voor mezelf, maar het voelt zo goed om een vangnet te hebben. Begrip, geduld, een luisterend oor, liefde… dat hebben mensen die aan hun angst werken nodig. En dat krijg ik volop, dankjewel!

Foto: Joyce Bongers

9 Comments

  1. Robert 28 mei 2016 at 21:27

    Knap hoor!

  2. Laura 28 mei 2016 at 23:15

    Super goed van je fijn ook om te lezen dat je merkt dat t al iets beter gaat! Tof ook dat je het zo deelt trouwens, kan misschien ook fijn zijn voor mensen die iets soortgelijks meemaken!

  3. Ilse 29 mei 2016 at 00:02

    Wat fijn om te horen dat er beetje bij beetje vorderingen in komen! Echt heel dapper Marieke!

  4. rachel 29 mei 2016 at 17:11

    wederom topppertje weer, weer een stapje verder meis, mensen steunen op social media maar jij helpt misschien hier ook weer mensen mee ;)

  5. Sylvia 29 mei 2016 at 21:09

    Ik las daarstraks toevallig dit artikel: http://www.flair.be/nl/strafverhaal/383444/mathilde-21-vecht-tegen-haar-angst-om-over-te-geven Wat naar dat zoiets zo ontzettend je leven kan beïnvloeden. Ik heb hetzelfde met agorafobie. Je ziet aan de buitenkant niets, maar van binnen draaien de raderen overuren en dat maakt het voor anderen lastig om zulke dingen te begrijpen. Goed dus dat er aandacht aan wordt gegeven en dat jij er bijvoorbeeld op je blog zo open over schrijft.

  6. annouska 30 mei 2016 at 10:09

    Ik blijf met verbazing jouw blogjes hierover lezen. Respect dat je gewoon blijft gaan een doorzet.

  7. Iris 01 juni 2016 at 09:42

    Ik kwam per toeval op je blog terecht en lees je verhaal over emetofobie. Ik heb er zelf ook in lichte mate last van (vind overgeven en overgevende mensen vreselijk, maar het beheerst mijn leven niet zo als bij jou het geval is). Ik kan me wel voorstellen dat het kijken van plaatjes en straks video’s super naar is, dat zou ik ook niet goed trekken, hoor! Maar vind het ontzettend dapper dat je je therapie toch doorzet. Ik denk dat je er met deze mindset wel gaat komen, of in elk geval op een punt dat het je leven niet meer zo gaat beheersen. Zet ‘m op!

  8. Marcella 05 juni 2016 at 17:29

    Wat goed dat je voelt dat het al iets beter gaat in bijvoorbeeld de bioscoop. Dat heb je toch maar mooi bereikt al, knap! Veel succes voor de volgende sessie! X

  9. Mylene 07 juni 2016 at 12:35

    Ik kan niets anders zeggen dan dat ik het zo goed vind dat je dit doet en dit opschrijft. Hopelijk kan je over een poosje ook zelf deze posts teruglezen en zien dat je iedere keer weer bent gegroeid. Je komt er wel en gelukkig weet je dat zelf ook. Niet geheel onbelangrijk! <3