Brouwertjes Baby: Duurt lang

Het is alweer even geleden dat ik een stukje over mijn ‘road to motherhood’ heb geschreven. Dat komt eigenlijk gewoon omdat alleen al het openen van mijn document met mamablogjes een beetje te pijnlijk is. Ja, ik ben er maar gewoon eerlijk over: ik baal als een stekker en ben gewoon heel verdrietig dat het tot op heden nog niet is gelukt zwanger te raken.

Ik tik dit stukje dan ook met een brok in mijn keel. Ik merk dat ik het steeds moeilijker begin te vinden om enthousiast te reageren op mensen in mijn omgeving en op social media die vertellen in blijde verwachting te zijn. Natuurlijk doe ik het wel, ik gun het iedereen, maar ik ben tegelijkertijd ook gewoon hartstikke jaloers. Waarom zij wel en ik niet?!

Inmiddels zijn we al bijna elf maanden verder sinds ik stopte met de pil. Ik hoopte destijds dat ik er rond november 2016 heel anders bij zou zitten. Met een bol buikje om precies te zijn. Johan heeft bij terugkomst uit Rio bloed laten prikken om te checken of hij zika had (natuurlijk niet), dus de twee pogingen die eigenlijk verloren zouden gaan werden er gelukkig slechts eentje. Maar helaas mocht het nog niet baten.

Als troost hebben we maar een tripje naar New York geboekt. Héél vervelend, haha! We hebben altijd gezegd dat als ik eind dit jaar nog niet zwanger zou zijn, we lekker pre-kerst in NYC zouden gaan vieren. Nou, dat doen we dus maar. Fijn genieten van alle dingen die je met een kind niet zo snel of makkelijk meer doet/kunt. Het is een heerlijk vooruitzicht dat we in december zes dagen in één van onze favoriete steden gaan doorbrengen.

Bovendien hebben we het voornemen om, als het na NYC nog niet is gelukt, maar eens een bezoekje te brengen aan de huisarts. Want een check-up kan nooit kwaad, al is het maar voor mijn eigen gemoedsrust.