Brouwertjes Baby: Komt een vrouw bij de dokter

Vlak voor we naar New York vertrokken, heb ik mijn huisarts toch maar alvast met een bezoekje vereerd. Ik werd er onrustig van dat het maar niet lukt en wilde dat er actie ondernomen zou worden. Dat ik zelf nog een soort van controle over de situatie heb, ook al is dat natuurlijk niet echt zo.

Vanwege de verhuizing moest ik een nieuwe huisarts zoeken en die vond ik op aanraden van één van m’n nieuwe buren. Ik had me voorgenomen me niet weg te laten sturen met de opmerking ‘probeer het nog maar even een half jaartje’, maar te eisen dat er het een en ander in gang gezet zou worden. Gelukkig was dit niet nodig; deze vrouwelijke arts was ontzettend aardig en betrokken. Ze drukte me op het hart dat het echt niet gek is dat het na een jaar nog niet is gelukt zwanger te raken, dat dat helemaal niets hoeft te zeggen, maar dat ze mijn lichte zorgen (ook gezien mijn leeftijd, ik ben ‘al’ bijna 34) serieus nam. We zouden beginnen met wat kleine testjes.

En die begonnen bij Johan! Lucky him! Een man is nu eenmaal makkelijker te checken. Vlak voor ons tripje naar New York leverde hij zijn bijdrage in en na thuiskomst kon hij bellen voor de uitslag. In de auto op werk naar zijn werk kreeg hij goed nieuws: alles was in orde. Aan hem ligt het in ieder geval niet! Gek genoeg realiseerde hij zich pas na het telefoontje dat hij ook heel slecht nieuws had kunnen krijgen. Zomaar, in de auto, in zijn eentje! Gelukkig bleef dat scenario hem bespaard.

Maar dat betekent het nu de beurt is aan mij… Gisteren moest ik bloed laten prikken: ze testen daarmee of je ooit chlamydia hebt gehad, dat zou er namelijk voor gezorgd kunnen hebben dat je eileiders verstopt/geblokkeerd zijn geraakt. Vanmiddag kan ik bellen voor de uitslag, maar ik maak me niet echt zorgen. Bij mijn weten heb ik nooit chlamydia gehad, en ik ben echt weleens getest, dus ik verwacht er eigenlijk niks van.

Bloedprikken an sich vond ik trouwens helemaal geen pretje, haha! Ik heb nooit iets, dus als ik dan opeens bij de huisarts een naald in m’n arm krijg, krijg ik het daar héél warm van. Ik had het wel ooit al eens gedaan, maar dat was erg lang geleden. Ik dacht nog bij mezelf: als ik dit prikje al zo’n big issue vind, hoe moet het dan als ik ooit moet bevallen?! Ik heb me maar voorgenomen om dit hele traject stap voor stap te bekijken. Dit heb ik overleefd, what’s next? Ik vermoed een inwendige echo, maar dat zal ik wel horen als ik vanmiddag de huisarts of haar assistente gesproken heb. Ondertussen blijven we gezellig proberen, wie weet is het tijdens dit hele gedoe wel ‘gewoon’ raak!