(11 weken en 4 dagen zwanger)
Het is alweer even geleden dat ik een blogje heb getikt over mijn zwangerschap. Tijd voor een update: hoe gaat het nu?

Je zou zeggen dat je na zo’n eerste echo, waarin bevestigd werd dat er echt iets in mijn buik zit, wel even vooruit kunt. Nou, dus niet. Zodra je die praktijk uit stapt, verheug je je alweer op de volgende. Onze verloskundige doet die in de 12e week, maar omdat die helaas wat vol zat, zijn wij ‘pas’ bij 12 weken en 2 dagen aan de beurt – ruim 4,5 week later. Ja, dat wachten duurt laaaaang.

Hoewel vele dierbaren inmiddels op de hoogte zijn van het feit dat wij een kindje verwachten, kunnen we het nog niet van de daken schreeuwen. Zo weten collegaai’s het bijvoorbeeld nog niet; daarmee wil ik wachten tot het kindje de volgende keer weer is goedgekeurd. Voor m’n gevoel kan echter de hele wereld aan mij zien dat ik zwanger ben. Een echt buikje heb ik nog niet, maar een slanke taille ook bepaald niet meer. Dat betekent dat ik vooral wijde kleding draag en met mijn knoop open achter mijn bureau zit (en niet moet vergeten die weer dicht te doen wanneer ik opsta om even naar de printer te lopen). Mijn broeken zitten gewoon echt voor geen meter meer! Ook blousjes zitten strak, omdat mijn borsten duidelijk in omvang zijn toegenomen. Nu had ik nooit een grote voorgevel, dus vind ik dit verschijnsel heus niet vervelend, maar ik heb het idee dat deze jongens mij weleens zouden kunnen verraden. ;) Rennen voor de tram is trouwens geen goed idee, want auw!

Qua misselijkheid heb ik het redelijk onder controle. Na twee weken emesafene te hebben geslikt, één pilletje voor het slapen gaan, wilde ik het weer zonder proberen. Met wisselend resultaat: overdag is er nog steeds vrij weinig aan de hand (gelukkig maar, ik kan gewoon de trein in en functioneren op mijn werk), maar ’s avonds kickt de misselijkheid er nog regelmatig hard in. Nog steeds niet met overgeven als gevolg (thank God!), maar fijn is het zeker niet als emetofoob. Voordeel is dat ik nu wel goed slaap, dus dat scheelt een hoop. Ik hoop heel hard dat het na een week of 12-13 voorbij zal zijn.

Verder moet ik bekennen dat ik mijn geliefde zalm- en tonijnsushi erg mis; all you can eat Sumo’en is toch echt wel anders als je die heerlijke rauwe vis niet mag. Ook is het erg jammer dat ik de nieuwe Loetje-vestiging in Rotterdam niet kan testen; wat zou een goddelijk medium rare biefstukje met vette jus me goed smaken zeg, mmmm! En wat dacht je van een wit wijntje op een terrasje in de zon? Ahhh! Doe mij maar een ice tea green alsjeblieft.

Mijn mantra deze weken: Alles voor het goede doel!