Archive for december, 2007

maandag, december 31st, 2007

Een frisse start - welkom!

Ein-de-lijk is het zover. Ik heb een hele echte eigen site. Op een eigen domein, waar niemand mij wat kan maken. Waar niemand zomaar gratis lelijke reclame op kan gooien. Waar niemand mijn met zorg gemaakte lay-out uit elkaar kan rukken. Waar ik mijn eigen gang kan gaan (naja, wel met hulp van Henk-Jan natuurlijk). Ik ben blij!

Ik wil jullie dus allemaal welkom heten op mijn eigen site Brouwertje.com! Voor mensen die mij altijd bereikten via het makkelijke doorstuuradres www.mariekebrouwer.nl: deze blijft ook bestaan. Ik moet natuurlijk niet hebben dat ik nu lezers kwijt ga raken!

Mijn Archieven zijn meeverhuisd vanaf Punt.nl, wat voor arme HJ een flinke klus was waar ie tot midden in de nacht mee bezig is geweest. Helaas is dit trucje bij de Reacties niet gelukt, zodat ik al jullie lieve en positieve berichtjes kwijt ben. *snik* Punt.nl is helaas zo’n onhandige site waar dit niet mogelijk was. Hopelijk posten jullie vanaf nu weer volop hier! De plaatjes zijn overigens ook nog niet goed mee, dit komt nog (wordt handwerk voor mij).

Willen jullie allemaal mijn linkje op jullie site veranderen en ook de RSS-feed in jullie feedreaders? Dan weet ik zeker dat ik hier heel veel blogplezier ga hebben, samen met jullie allemaal!

De site is overigens het mooist in Firefox (of in Internet Explorer als je Windows Vista hebt).

vrijdag, december 28th, 2007

Our Christmas 2007

Ook ik heb natuurlijk kerst gevierd. Maarliefst vier (!) keer. Voor wie het interesseert (eigenlijk met name voor mezelf, als geheugensteuntje) hier een overzicht van onze kerst in 2007.

Kerstavond
Theo en ik zijn lekker samen geweest. Ik was al om 16.00 uur klaar met werken, dus namen we al om 16.30 uur de film: I Am Legend. Helemaal geweldig, lekker spannend met een sterk acterende Will Smith. Daarna konden we nog even snel naar de AH waar we allerlei lekker eten en drinken in huis haalden en in onze gemakkelijke kleding op bed ploften. Ik heb me vermaakt met (en gehuild bij) de Kerst-All-You-Need en Theo computerde wat aan, af en toe mij even een knuffel gevend (sentimentele muts die ik ben).

1e kerstdag
Deze dag stond in het teken van mijn schoonfamilie. ’s Ochtends hebben we (Theo’s zus Janneke, haar vriend Martijn, Theo en ik) oma verblijd met een bezoekje in het verzorgingtehuis waar zij haar eigen coole appartementje heeft. Het mensje was superblij met ons gezelschap; ze had haar feestkleding aan, zich mooi opgemaakt en speciaal voor ons cola en soesjes in huis gehaald. We hebben veel gekletst, met name over vroeger. Ze genoot. En wij genoten daarvan. Daarna togen we richting Theo’s ouders, waar we de rest van de dag en avond hebben doorgebracht. Voornamelijk met héél véél eten (soep, kerststol, chocolade, heerlijke gourmet mét toetje), spelletjes, geklets en gelach. Kerst zo knus als het hoort te zijn.

2e kerstdag
Nu was de familie Brouwer aan de beurt. Om 10.00 uur werden we voor het overheerlijke uitgebreide kerstontbijt verwacht, waar we traditioneel allemaal van mijn moeder een geurtje kregen die we zelf hadden mogen uitzoeken. Mijn oog (naja, eigenlijk neus) was gevallen op ‘She’ van Emporio Armani. Hij bestaat al erg lang, maar zoals vaker het geval is, liep ik weer eens flink achter de mode- en beauty-feiten aan. Anyway, het is gewoon een heerlijk luchtje! Met z’n 5en in de mooie auto van pa en ma, begaven we ons richting Nijmegen waar al onze familie woont. Uiteraard bezochten we eerst het grafje waar de urn van mijn in juli overleden tante staat, de zus van mijn moeder. Het was een emotioneel moment. Het grafje is prachtig, maar dat doet er helemaal niet toe. Je zou willen dat het niet nodig was naar haar grafje toe te gaan, maar dat we gewoon zoals altijd kerst met háár konden vieren.

Opa en oma zaten al met koffie op ons te wachten en daar hebben we dan ook de middag doorgebracht. Het was gezellig, maar ook hier heerste een dubbel gevoel. Opa en oma missen hun dochter vreselijk. Vrolijkheid werd dan ook regelmatig afgewisseld met weemoedige zware gesprekken. Het is fijn om bij elkaar te zijn, maar echt genieten kun je het natuurlijk niet noemen. Aan het eind van de middag reden we terug voor een overheerlijk diner bij de Griek in Geldermalsen, een dorpje vlakbij Culemborg. Met z’n 5en hadden we het gezellig en we hebben ons dan ook helemaal tonnetje-rond gegeten. Thuis hebben we nog de film Zwartboek gekeken en toen was het toch echt tijd om weer richting het Uteregse te gaan.

3e kerstdag
Kerst is een tijd die je met familie hoort door te brengen, waardoor vrienden vaak overgeslagen worden. Onze Dikkuh-vriendengroep plakt er daarom gewoon nog een X-tra dagje aan vast! Overdag heb ik flink geluierd (hoera, ik was vrij!), maar Theo moest gewoon weer trainen. Ik heb me mooi aangekleed om ’s avonds naar Culemborg te gaan, waar de schuur bij Jolise’s ouders was omgetoverd tot een prachtig kerstig geheel. Er was een lopend buffet geregeld, mét toetjes. En daarna deden we het dobbelspel. In totaal met 25 man. Super gezellig! Vrienden zijn waardevol, het is goed om daar met kerst bij stil te staan.

Op naar 2008!
Wat we met Oud & Nieuw gaan doen, is nog onbekend. We hebben meerdere opties, dus moeten nog even wikken en wegen. Bij deze maak ik wél even gebruik van de gelegenheid om al mijn lieve lezers een ge-wel-dig leuke jaarwisseling te wensen en al het goeds voor 2008! Dat het maar een jaar mag worden waarin we lekker blijven bloggen met z’n allen en weblogland zo leuk houden als het nu is. Ik geniet van ons online contact, dankjewel!

donderdag, december 27th, 2007

Spice-fun all over again

zondag, december 23rd, 2007

Material Girl

Soms is het goed jezelf eens flink te verwennen. Vooral als vrouw heb je dat echt weleens ontzettend nodig. Zelf word ik altijd heel erg vrolijk van shoppen. En dan niet eens zozeer het kopen van kleding, maar gewoon andere dingen die ik al een tijdje heel graag wil hebben. Dat varieert van dvd’s, dvd-boxen, cd’s en boeken tot dingetjes voor in huis en bijvoorbeeld sieraden of make-up spulletjes. Ik ben best wel materialistisch ingesteld *schaam* en kan dus echt blij worden van nieuwe speeltjes. Helaas ook de duurdere varianten. Op mijn verlanglijstje staat bijvoorbeeld nog een Nintendo DS met leuke spellen en ik zou ook wel heel graag de trotse eigenaar zijn van een Wii, inclusief mooie platte tv voor aan de muur. Daarnaast is een digitale spiegelreflexcamera ook wel heel erg vet natuurlijk. En vergeet vooral die nieuwe iPod Nano niet, waar je ook video’s op kunt kijken (dat ik al een oudere versie van iPod Nano heb, vergeten we voor het gemak even).

Het ergste ben ik echter in mobieltjes. Zodra de eerste pre-paid toestelletjes op de markt verschenen, was ik trotse eigenaar (denk aan de enorme Pocketline Swing van KPN, blauwe versie). Ik had er nog niet heel veel aan, omdat vriendjes en vriendinnetjes er nog geen hadden. Ik gebruikte hem met name vanwege mijn toenmalige vriendje; we gingen apart op vakantie en zo was ik toch dag en nacht voor hem bereikbaar (hij belde met zijn vaders mobiel).

In de loop van de jaren heb ik misschien wel 20-25 mobiele telefoons versleten. Zelf noem ik het mijn ‘mobieltjesgeilheid’. Ik heb zo ongeveer alle merken wel een keer gehad, maar ook alle modellen (met klepje, zonder klepje, de schuif-dingen, de touch-screens, Ladyphones, grote toestellen en ook hele kleintjes). Ik word gewoon blij van het nieuwste speeltje! Helaas word ik ze ook best snel weer zat, waardoor Marktplaats één van mijn favo-sites is geworden. Ik koop, verkoop en ruil daar wat af.

Het leuke is, dat je zo om het jaar niets hoeft te betalen om weer voorzien te zijn van het hipste van het hipste. Dan mag je je abonnement namelijk weer verlengen en loop je zó met je nieuwe aanwinst de winkel uit. Voor mij zou dit volgend jaar april helaas pas weer het geval zijn. Soms krijg ik het echter zó op mijn heupen, dat ik me in de gekste bochten wring om aan een nieuw mobieltje te komen. Dat heb ik dan opeens in mijn hoofd en als dat het geval is, krijg je dat bij mij er met geen mogelijkheid meer uit (herkenbaar?). Je raadt het al: ik kon niet wachten tot april en hing in de T-Mobile Shop een zielig verhaal op over mijn zogenaamd gestolen toestel en vroeg of ik mijn abo niet nú al kon verlengen met een jaar? Het meisje was alleraardigst en in een mum van tijd was het geregeld. Enige nadeel: nu moet ik maarliefst 1,5 jaar wachten voordat ik officieel weer mag!

Maar hee, ik heb een nieuwe aanwinst. Ik ben verliefd, hij is geweldig! Mijn Nokia N73 Snow White.

vrijdag, december 21st, 2007

Botoxvrouwen op oorlogspad

Review: Moordwijven - De maandelijkse Ladies Night in de Rembrandt-bioscoop in Utrecht bracht ditmaal de nieuwste Nederlandse komedie van Dick Maas: Moordwijven. Drie stuntelende doch charmante upperclass dames nemen een moordenaar… Lees verder >>

dinsdag, december 18th, 2007

Warme koude tijden

Ik vind de winter niet zo leuk. Ik heb het koud. ’s Ochtends als ik wakker word in ons grote warme bed, is mijn neus ijskoud. Want die heeft de hele nacht boven de dekens uitgestoken. In ons donkere koude huisje moet ik als eerste het bed uit, de kou in. Gelukkig is daar de warme douche, maar als ik dan met nat haar en wat verdwaalde achtergebleven druppels op m’n lijf weer de kamer instap, moet ik écht heel snel op zoek naar kleren. Brrr.

En dan moet ik de kou in. Gelukkig heb ik van mijn mama een lange warme (en dure…) jas gekregen, maar die houdt niet alles tegen natuurlijk. Mijn oren zijn rood en half bevroren, de wind waait in mijn nek en mijn teentjes worden al bijna gevoelloos. Ik ben geen fietser, dus met dit weer pak ik al helemáál de bus. Een warm ritje richting centrum waar ik nog maar een paar meter kou hoef te overbruggen naar het warme Randstad-kantoor.

Overdag is het best te doen qua kou, maar ’s avonds als de werkdag weer voorbij is, moet ik weer terug naar huis. En begint het riedeltje van hierboven weer opnieuw. Maar dan van achteren naar voren natuurlijk. Het enige (helemaal geweldige) verschil is dat ik me dan niet naar mijn warme kantoor begeef, maar naar ons heerlijke knusse huisje. Waar het inmiddels een stuk warmer is dan vanmorgen, waar onze mooie traditionele goud-rode kerstboom de boel opfleurt en waar ik een warme knuffel krijg van mijn stoere mannetje. En waar ik me ’s avonds weer helemaal begraaf in de berg kussens en twee dekbedden die ons grote bed rijk is. Misschien is de winter toch best leuk… de avonden in ieder geval zéker.

zondag, december 16th, 2007

Amsterdam en ik - the story continues

Mijn Amsterdam-ontdekkingstocht ging zaterdag verder. Zeker nu ik in onze hoofdstad ga werken, wil ik natuurlijk alles weten en zo veel mogelijk zien. Amsterdam en ik moeten elkaar maar eens goed gaan leren kennen! Marlies was mijn inmiddels vertrouwde Amsterdam-gids. Zelf is ze gek op de stad, dus zij mocht mij weer rondleiden. Deden we het de vorige keer nog ’s avonds en ’s nachts, kozen we nu voor een trip in daglicht.

We startten in een heuse rondvaartboort. Zo’n hele echte, inclusief 4-talig gesproken tekst waarmee de historie van Amsterdam en haar grachten werd verteld. Wat is onder andere de Herengracht toch mooi met al die schitterende grachtenpanden! Lies wees mij tevens op alle kleine details die ik niet over het hoofd mocht zien. Ik heb echt mijn ogen uitgekeken.

Inmiddels hadden we best honger gekregen en werkten we warme poffertjes met roomboter en poedersuiker naar binnen, vergezeld door een mok warme chocomel met slagroom. Ook nog eens vlak bij een (voor de kersttijd opgezet) ijsbaantje. Heel knus en winters! Daarna togen we naar de Bijenkorf om de grote kerstboom te bekijken waar heel Nederland over praat (logisch, want hij is heus heel mooi) en kocht ik kerstkaarten die ik nu toch echt een keer moet gaan schrijven, wil ik voor elkaar krijgen dat mijn gelukwensen nog vóór kerst bij mijn geliefden op de deurmat liggen.

Wat natuurlijk ook niet mocht ontbreken tijdens onze toeristische route, was een bezoekje aan het Anne Frank Huis. Ook ik heb het indrukwekkende dagboek van het meisje die de Tweede Wereldoorlog meemaakte met veel interesse gelezen toen ik op de middelbare school zat. Het was heel bijzonder om nu in het huis rond te lopen waar zij ondergedoken heeft gezeten en de dagboekbrieven heeft geschreven. Hierna moesten Lies en ik dan ook echt even bijtanken met een kop thee en een goed gesprek.

Een shop-poging mislukte vervolgens helaas jammerlijk; ik ben erachter gekomen dat winkelen op zaterdag in Amsterdam géén goed plan is. Ik had nog een zwart oogpotlood nodig, maar wist niet hoe snel ik hem weer in het schap terug moest leggen toen ik zag hoe enorm lang de rij was. Die haal ik van de week nog wel even in mijn pauze, gewoon in het ‘kleine’ Utrecht.

We sloten de dag af bij een pizzeria/steakhouse. Na ons buikje rondgegeten te hebben, zette Lies mij af bij de sporthal in Amsterdam waar Theo zijn wedstrijd moest spelen en waar ik m’n mop weer goed ging aanmoedigen. Het was weer een hele belevenis en mijn liefde voor het Amsterdamse is weer een stukje gegroeid. Ik kan niet wachten op het volgende uitje!

maandag, december 10th, 2007

Lies meets KJH - ik ben jaloers

Goede mensen worden beloond. Die verdienen het ook om beloond te worden en het geluk dat zij anderen geven, krijgen ze ooit terug. Dat is vandaag des te meer gebleken.

Mijn vriendinnetje Marlies is zo’n goed mens. Zij doet vrijwilligerswerk bij het Ronald McDonald VU Huis in Amsterdam, ze schrijft maatschappelijk verantwoorde stukjes voor www.hetkanwel.net én is bovendien ook gewoon een heel lieve vriendin. Ze luistert naar je, denkt met je mee en heeft ook altijd jouw belang in haar hoofd als ze iets doet. Vandaag mocht ik daarvan profiteren.

Marlies ging vandaag namelijk de voltallige selectie van Ajax ontmoeten. Voor haar vrijwilligerswerk dus. De Ajax-jongens kwamen de zieke kindjes opzoeken en laat Lies nou nét die dag ingeroosterd zijn (jaja, er was ook heus wat opzet in het spel). Zij ging dus echt gewoon Klaas-Jan Huntelaar in levende lijve zien. Voor de mensen die mij nog niet (heel goed) kennen: Miek lovesssss Klaas-Jan! Theo vindt het niet zo leuk, maar KJ is (na Theo!) echt wel mijn held. Je begrijpt dat ik groen zag van jaloezie toen Lies me belde om dit heugelijke nieuws met mij te delen.

Nu vertelde ik al dat Lies een goed mens is. Lief als ze is, deed ze absoluut niet egoïstisch en was ze bij haar ontmoeting met mijn held nog nuchter genoeg om ook aan mij te denken: ze regelde een fotokaart mét handtekening waarop KJ nog even ‘Voor Marieke’ toevoegde. Deze gaat dus als heiligdom mijn agenda in en zal er nóóit meer uit verdwijnen. Ondanks dat ik stiekem wel erg jaloers op haar ben vanwege haar échte ontmoeting en het feit dat zij met hem op de foto staat, ben ik Lies dus ook héél erg dankbaar en vind ik het ontzettend attent dat ze aan mij heeft gedacht. Dankjewel Lies, je bent een topper!

Lees hier haar eigen beschrijving van het avontuur bij onze jongens!

vrijdag, december 7th, 2007

Kleren maken de vrouw

Naast dat mijn nieuwe baan gewoon absoluut helemaal te gek goed bij mij gaat passen, brengt het nóg een groot voordeel met zich mee. Ik mag de helft van mijn garderobe weer aan!

Bij Randstad ga ik een paar keer per week op bezoek bij klanten en ook komen er dagelijks (potentiele) uitzendkrachten over de vloer. Representativiteit staat dus voorop en een spijkerbroek met gympies is daardoor uit den boze. Aangezien ik (voordat ik het werkende leven instapte) lééfde in die spijkerbroek met gympies, was dat voor mij wel even omschakelen. Er moesten nieuwe kleren worden aangeschaft, maar tegelijkertijd wilde ik ook wel mezelf blijven. Een mantelpak is er bij mij dus nooit ingekomen. Gelukkig hoefde het ook zover niet te gaan; als het er maar netjes uitziet, is het okee.

Vanaf 1 februari maakt het niet meer zoveel uit hoe ik eruit zie. Natuurlijk niet als een slons, maar de spijkerbroek mag weer uit de kast en ook mijn hoge Quick-laarzen (soort gymp in laarsvorm) mag ik weer aan. Ik kan t-shirts dragen met coole prints en ook grote kettingen mogen weer om. En als ik eens een baaldag heb (zeg nou zelf, die heeft iedereen weleens), trek ik gewoon een sweater aan met een capuchon over mijn hoofd. Niemand die daar last van heeft. Maar ik vind het vooral leuk dat ik weer echt kan kópen wat ik leuk vind. Dat ik niet bij elk kledingstuk hoef na te denken of ik het wel naar mijn werk aan mag. Vrijheid blijheid! Dat ik in hartje Amsterdam kom te zitten, zal dus niet alleen veel werkplezier opleveren, maar ook een lege portemonnee en dito bankrekening.

NB. Zou ik dan ook eindelijk een excuus hebben om die oerlelijke maar o-zo-warme Ugg’s aan te schaffen? Waar ik al jaren aan loop te denken, maar waarvoor ik het zonde vond om zoveel geld neer te tellen (ja, dat ben ik dan ook wel weer… ik wil dan wel de échte) als ik ze alleen in de winter en alleen in de weekenden aan zou kunnen? Die zo groot en lomp zijn, maar er zo heerlijk comfortabel uitzien? Die misschien nog niet zo héél lelijk zijn onder een stoer rokje met een maillot?

Kleren maken de vrouw. Mijn kleren maken Marieke.

maandag, december 3rd, 2007

Supergave carriere-wending!

Het speelt nu al ruim een week, maar ik kon er nog niet eerder iets over zeggen. Nu is het echter allemaal openbaar en weet iedereen ervan, dus kan ik er ook eindelijk een logje aan wijden. Per 1 februari ga ik namelijk een geweldig nieuwe leuke uitdaging aan. Ik heb namelijk een nieuwe baan!

Het was op een vrije vrijdagochtend, toen ik heel relaxt achter mijn pctje bezig was met mijn cursus. Opeens kwam daar een onverwachts mailtje binnen waarin mij echt een geweldig leuke baan werd aangeboden. Eentje die ik gewoon écht niet kon weigeren. Een gesprek was snel geregeld en toen de arbeidsvoorwaarden ook nog eens aantrekkelijk waren, kon ik er echt niet meer onderuit. Mijn baan bij Randstad is inmiddels opgezegd; ondanks dat ze het allemaal héél erg jammer vinden dat ik wegga, gunnen ze het me ook van harte. En daar ben ik heel erg blij om!

Ik ga werken bij het Amsterdamse bedrijf Four People, dat 4 websites runt en daar geld mee verdient. Eén van die sites is (het voor jullie waarschijnlijk niet onbekende) Ze.nl, waar ik nu al op vrijwillige basis af en toe artikelen voor schrijf. Ik ga daar ook 32 uur werken (hoe heerlijk), waarvan de helft zal worden besteed aan Ze.nl (zelf artikelen schrijven, contact met schrijfsters en het bedenken van o.a. promotie-acties) en de andere helft aan de andere sites en bijkomende werkzaamheden. Ik word dus (onder andere) hoofdverantwoordelijk voor een online vrouwenmagazine… hoe gaaf is dat?!

Het bedrijf bestaat nu 5 jaar en wordt gerund door vier heel enthousiaste jonge jongens die absoluut verstand van zaken hebben en mij alles willen leren over internet, communicatie en marketing. Helemaal mijn ding dus, wie mij kent zal dat beamen. Ik heb er onwijs veel affiniteit mee en heb hartstikke veel zin om alle ins & outs te zien. Gelukkig waren zij na ons (2 uur durende!) gesprek ook enthousiast over mij en kwamen we er snel uit.

Het doel is om het bedrijf verder te laten groeien en te professionaliseren. Een geweldige uitdaging die ik met beide handen aangegrepen heb. Ik zal Randstad ontzettend missen, want het ging geweldig met mij en de zaken, heb er super lieve collega’s en er heel veel geleerd de afgelopen 1,5 jaar in mijn allereerste echte baan. Maar dit is ook wel weer een mooie gelegenheid om op te stappen; ik laat het met een gerust hart over aan mijn op en top collega Brecht! You go girl!