Ik had me ontzettend goed voorbereid. Weken van tevoren speurde ik het internet af, op zoek naar een geschikte outfit die bij me paste. Het werd uiteindelijk Pipi Langkous; met haar sproeten en vlechten is zij hét voorbeeld van een goed en schattig meisje met ondeugende trekjes. Eigenschappen die ik, hopelijk, ook een beetje in me heb… ;) Ik kocht een overgooier, felgekleurde beenwarmers en oranje haarverf uit een spuitbus. Vriendje J. had nog ijzerdraad liggen dat door een vriendin van hem vakkundig in mijn haar zou worden gevlochten.

Ik zong mee met Jos van Oss z’n zachte G en harde L en natuurlijk mochten ook ‘De groeten uit Brabant, kut!’ niet ontbreken. Ik raapte warme kleren bij elkaar om tijdens de optocht niet helemaal te bevriezen en haalde goede herinneringen op aan het carnavalsfeest van mijn katholieke basisschool, waar ik zelfs nog Dansmarieke ben geweest. Ik was hyperdepieper en had er zin in: die Brabanders mochten mij eens laten zien wat feesten is.

Helaas, het liep even anders…

Op zondag ontbeten we met de hele groep bij de McDonald’s, om een stevige bodem te leggen voor alle alcohol die in de uren erna rijkelijk zou gaan vloeien. Het smaakte me prima, aangezien ik al weken niet had gesnackt (remember mijn goede voornemen?), maar misschien dat juist die vroege vette hap me uiteindelijk fataal is geworden. De eerste twee biertjes vielen namelijk compleet verkeerd en voelden aan als een baksteen op mijn tere maagje. Straalmisselijk heb ik me nog een tijdje goed gehouden, maar uiteindelijk trok ik het echt niet meer: ik ging bijna over mijn nek, midden in de hossende menigte.

Zodra de ontzettend leuke en gezellige optocht vol mooie praalwagens voorbij was en echt iedereen de kroegen in dook, heb ik een taxi gepakt naar vriendjes huis en me daar op de bank genesteld met een warm dekentje over me heen. Ik had me voorgenomen om ‘s avonds nog terug te keren naar het feestgedruis, maar ook dat is me niet meer gelukt.

Een schrale (heel fijne) troost: vriendje J. deed toch aan Valentijn! Op zondagochtend, toen we allebei helemaal uitgedost waren en klaar voor vertrek, toverde hij een klein pakje tevoorschijn met daarin één van mijn favo geurtjes: Femme van Hugo Boss. Te lief echt, aangezien we uiteindelijk hadden afgesproken niets aan Valentijn te doen. Het was hem echter opgevallen (misschien door het vorige blogje?) dat ik wel degelijk van Valentijn hou en hij kon het daarom niet over zijn hart verkrijgen dit geruisloos voorbij te laten gaan. De schat.

Volgend jaar sta ik paraat voor carnavalspoging nummer twee. Want tot het moment dat mijn maag begon te protesteren, had ik het hartstikke gezellig! Hoewel de oranje verf nog zowat in mijn oren zit, kan ik oprecht zeggen: carnaval is leuk!

Het woord ‘zomerfeesten’ roept gelijk bepaalde gedachten en gevoelens bij me op. Zon, vrolijkheid, warmte, gezelligheid, party tot in de late uurtjes… De organisatie van de Nijmeegse Zomerfeesten, behorende bij de jaarlijkse Vierdaagseweek, hoopt ongetwijfeld dat bezoekers dit ook op die manier ervaren.

Helaas, dit jaar was het -in ieder geval op die ene avond dat ik er was- ons feestgangers niet gegund. De hele avond kwam het met bakken uit de hemel en stonden we (nichtje, vriendlief van nichtje, neef van vriendlief van nichtje en ik) dus uiteindelijk in de stromende regen bij het hoofdpodium, waar Racoon optrad die we zo graag wilden zien. Zij maakten veel goed (want damn, wat zijn ze live geweldig!), maar konden niet voorkomen dat de regen door onze poncho’s heen zó onze sokken en onderbroeken in sijpelde. Bikkels als we waren, bleven wij en duizenden andere mensen echter gewoon staan en gunden we Racoon dat zo verdiende enthousiaste publiek.

Maar goed, eigenlijk mogen wij niet eens klagen. Wij ‘lafaards’ komen naar Nijmegen om te vieren dat andere mensen, sportievelingen en dus de échte bikkels, het voor elkaar krijgen om vier dagen lang de zolen van hun schoenen te wandelen. Terwijl die mensen elke dag achterlijk vroeg opstaan om maar binnen de gestelde tijd 30, 40 of zelfs 50 kilometer af te leggen, storten wij ons ‘slechts’ in het feestgedruis met veel drank, kermis, coverbandjes, slecht eten en vooral doelloos gelal.

Ieder z’n specialiteit, zullen we maar zeggen… ;) Respect aan alle Vierdaagse-lopers van 2009, ik hoop van harte dat jullie morgen allemaal ongeschonden de finish op de Via Gladiola bereiken. En daar neem ik dan graag mijn petje (correctie: zeiknatte poncho-capuchon) voor af.

Elk jaar is het weer een worsteling om kaartjes te krijgen. Maar elk jaar lukt het ons, dus ook nu weer. Met trots kan ik zeggen dat we er weer bij zijn op 13 juni: Dikkuh goes Defqon.1 2009! :)

Dit jaar was het even lastig, omdat we natuurlijk met z’n allen in Center Parcs zaten. We hadden alleen een stel mobiele telefoons ter beschikking wat al direct een kansloze missie bleek: we kwamen er met geen mogelijkheid doorheen. Gelukkig waren er een aantal mensen die op het thuisfront achter internet zaten en op diverse accounts van Ticketonline kaartjes bestelden. Zoals het er nu naar uitziet, hebben we er genoeg kunnen bemachtigen voor onze hele groep!!

Voor mensen die niet weten wat Defqon.1 is, of voor mensen die de sfeer eens willen zien… of voor mijn Dikkuh-vrienden die hier even met weemoed willen terugdenken aan vorig jaar: hieronder het filmpje dat Dikkuh-vriend A. weer heeft gemaakt van de 2008-editie!

Ik kan niet wachten!

Elk jaar kijken we met mijn vriendengroep Dikkuh uit Culemborg uit naar de 3e zaterdag van juni. Dan wordt namelijk door organisatie Q-Dance het feest Defqon.1 gehouden op het Almere Strand. Van 11.00 tot 23.00 uur alleen maar feestende mensen, zo’n 50.000 in totaal, die helemaal losgaan op de allervetste hardere stijlen van de dance-muziek. Van relaxte club tot keiharde hardcore; met de verschillende tenten en podia is er voor alle liefhebbers wat wils.

Probleem is dat er 50.000 mensen naar dat feest kunnen, maar VEEL MEER mensen geinteresseerd zijn om te gaan en er dus alles aan doen om een kaartje te bemachtigen. Voor de editie van dit jaar, op zaterdag 14 juni gepland, startte gisteren om 12.00u stipt de kaartverkoop. Alleen via Ticketonline.nl te krijgen, telefonisch of online.

Al een uur van tevoren was de website overbelast en het telefoonnummer uit de lucht. We zaten met z’n allen klaar, maar er was geen doorkomen aan. De F5-knop (die je internetpagina vernieuwt, red.) is zowat versleten en de batterij van de mobieltjes ging helemaal leeg. Maar uiteindelijk is het toch gelukt! Sommigen hadden geluk er meerdere keren doorheen te komen en bestelden op andermans accounts zoveel mogelijk kaarten. Zo hebben we momenteel met de hele groep 22 kaarten kunnen kopen, wat voldoende moet zijn voor iedereen die wil gaan.

Ik kan niet vertellen hoeveel zin ik heb in dit machtig mooie feestje. Wij hebben er altijd zoveel lol! Defqon.1 wordt dit jaar voor de 6e keer gehouden, voor mij zal het de 5e keer zijn dat ik aanwezig ben. Voor een impressie van vorig jaar, klik HIER!

Defqon.1 HERE WE COME!! :)