Die stomme Hollanders

Johan en ik gingen stappen op Curacao. Een dansje op het strand, in de buitenlucht, leek ons wel wat. Drankje erbij, niets meer aan doen. Dus gingen we, zoals gezegd in mijn laatste uitgebreide Curacao-blog, op zondagavond naar Beach Club Wet & Wild.

Lees verder…

Share Button


Hakken & springen: uit m’n dak op Defqon.1!

Eens per jaar ga ik helemaal los. Dan sta ik op keiharde muziek lekker te stampen en hakken in de buitenlucht. Het festival Defqon.1, dat zich richt op de hardere stijlen van de dance, vindt altijd in juni plaats en dat is iets waar ik het hele jaar naar kan uitkijken.

Het wordt sinds 2003 georganiseerd, maar in 2004 was ik er voor het eerst bij. De Culemborgse vriendenclub waar mijn toenmalige vriendje onderdeel van was, ging erheen en ik ging mee. Niet wetende wat ik moest verwachten, was ik blij verrast en ging ik compleet uit mijn dak. Ik lijk misschien qua uiterlijk ietwat te keurig om tussen dat publiek te passen, maar schijn bedriegt soms, haha. ;) Ik luister de rest van het jaar nooit naar die muziek, maar daar is het zó gaaf.

De edities die volgden was ik steeds van de partij. De groep was hecht en Defqon.1 was hét uitje van het jaar. Met een volle bus togen we ieder jaar naar Almere Strand, waar het plaatsvond tot en met 2010. Daarna verhuisde het evenement naar Biddinghuizen.

Defqon1_630

Helaas verwaterde het contact met de groep. Mijn drukke leven in Utrecht en het werken in Amsterdam eiste zijn tol, helemaal toen ik naar Rotterdam verhuisde. Ik kom niet vaak meer in Culemborg en áls ik er ben, is dat voor mijn ouders en broertje. Tijden veranderen, levens ook. Zo gaat dat. Maar jammer vind ik het soms wel.

In 2012 was ik er voor het eerst in lange tijd niet meer bij toen de groep naar Defqon.1 vertrok. Wat had ik een spijt toen ik de verhalen hoorde en foto’s zag. Ik nam me direct voor: volgend jaar ga ik weer. En gisteren was het eindelijk weer zover!

Ik was met mijn broertje, zijn vriendin en hun vrienden mee, wat mega-gezellig was. En hoe leuk: ik kwam een groot gedeelte van mijn oude vriendengroep uit Culemborg weer tegen! Het voelde goed om weer lekker met hen te staan stampen (helaas wel in de regen) en even bij te kletsen. Dat maakte deze editie echt compleet.

Toen ik voor deze blog eens terug telde hoe vaak ik nu eigenlijk naar Defqon.1 ben geweest, bleek dat gisteren mijn 9e keer was! In totaal zijn er 11 edities geweest, waarvan ik er dus twee heb gemist. Ik zeg: een traditie die zo lang mogelijk in ere gehouden moet worden. Op naar volgend jaar, mijn 10-jarig jubileum! (Maar dan hopelijk wel met beter weer…)

Follow on Bloglovin

Share Button


Carnaval in duigen

Ik had me ontzettend goed voorbereid. Weken van tevoren speurde ik het internet af, op zoek naar een geschikte outfit die bij me paste. Het werd uiteindelijk Pipi Langkous; met haar sproeten en vlechten is zij hét voorbeeld van een goed en schattig meisje met ondeugende trekjes. Eigenschappen die ik, hopelijk, ook een beetje in me heb… ;) Ik kocht een overgooier, felgekleurde beenwarmers en oranje haarverf uit een spuitbus. Vriendje J. had nog ijzerdraad liggen dat door een vriendin van hem vakkundig in mijn haar zou worden gevlochten.

Ik zong mee met Jos van Oss z’n zachte G en harde L en natuurlijk mochten ook ‘De groeten uit Brabant, kut!’ niet ontbreken. Ik raapte warme kleren bij elkaar om tijdens de optocht niet helemaal te bevriezen en haalde goede herinneringen op aan het carnavalsfeest van mijn katholieke basisschool, waar ik zelfs nog Dansmarieke ben geweest. Ik was hyperdepieper en had er zin in: die Brabanders mochten mij eens laten zien wat feesten is.

Helaas, het liep even anders…

Op zondag ontbeten we met de hele groep bij de McDonald’s, om een stevige bodem te leggen voor alle alcohol die in de uren erna rijkelijk zou gaan vloeien. Het smaakte me prima, aangezien ik al weken niet had gesnackt (remember mijn goede voornemen?), maar misschien dat juist die vroege vette hap me uiteindelijk fataal is geworden. De eerste twee biertjes vielen namelijk compleet verkeerd en voelden aan als een baksteen op mijn tere maagje. Straalmisselijk heb ik me nog een tijdje goed gehouden, maar uiteindelijk trok ik het echt niet meer: ik ging bijna over mijn nek, midden in de hossende menigte.

Zodra de ontzettend leuke en gezellige optocht vol mooie praalwagens voorbij was en echt iedereen de kroegen in dook, heb ik een taxi gepakt naar vriendjes huis en me daar op de bank genesteld met een warm dekentje over me heen. Ik had me voorgenomen om ‘s avonds nog terug te keren naar het feestgedruis, maar ook dat is me niet meer gelukt.

Een schrale (heel fijne) troost: vriendje J. deed toch aan Valentijn! Op zondagochtend, toen we allebei helemaal uitgedost waren en klaar voor vertrek, toverde hij een klein pakje tevoorschijn met daarin één van mijn favo geurtjes: Femme van Hugo Boss. Te lief echt, aangezien we uiteindelijk hadden afgesproken niets aan Valentijn te doen. Het was hem echter opgevallen (misschien door het vorige blogje?) dat ik wel degelijk van Valentijn hou en hij kon het daarom niet over zijn hart verkrijgen dit geruisloos voorbij te laten gaan. De schat.

Volgend jaar sta ik paraat voor carnavalspoging nummer twee. Want tot het moment dat mijn maag begon te protesteren, had ik het hartstikke gezellig! Hoewel de oranje verf nog zowat in mijn oren zit, kan ik oprecht zeggen: carnaval is leuk!

Share Button


Zeiknatte Zomerfeesten

Het woord ‘zomerfeesten’ roept gelijk bepaalde gedachten en gevoelens bij me op. Zon, vrolijkheid, warmte, gezelligheid, party tot in de late uurtjes… De organisatie van de Nijmeegse Zomerfeesten, behorende bij de jaarlijkse Vierdaagseweek, hoopt ongetwijfeld dat bezoekers dit ook op die manier ervaren.

Helaas, dit jaar was het -in ieder geval op die ene avond dat ik er was- ons feestgangers niet gegund. De hele avond kwam het met bakken uit de hemel en stonden we (nichtje, vriendlief van nichtje, neef van vriendlief van nichtje en ik) dus uiteindelijk in de stromende regen bij het hoofdpodium, waar Racoon optrad die we zo graag wilden zien. Zij maakten veel goed (want damn, wat zijn ze live geweldig!), maar konden niet voorkomen dat de regen door onze poncho’s heen zó onze sokken en onderbroeken in sijpelde. Bikkels als we waren, bleven wij en duizenden andere mensen echter gewoon staan en gunden we Racoon dat zo verdiende enthousiaste publiek.

Maar goed, eigenlijk mogen wij niet eens klagen. Wij ‘lafaards’ komen naar Nijmegen om te vieren dat andere mensen, sportievelingen en dus de échte bikkels, het voor elkaar krijgen om vier dagen lang de zolen van hun schoenen te wandelen. Terwijl die mensen elke dag achterlijk vroeg opstaan om maar binnen de gestelde tijd 30, 40 of zelfs 50 kilometer af te leggen, storten wij ons ‘slechts’ in het feestgedruis met veel drank, kermis, coverbandjes, slecht eten en vooral doelloos gelal.

Ieder z’n specialiteit, zullen we maar zeggen… ;) Respect aan alle Vierdaagse-lopers van 2009, ik hoop van harte dat jullie morgen allemaal ongeschonden de finish op de Via Gladiola bereiken. En daar neem ik dan graag mijn petje (correctie: zeiknatte poncho-capuchon) voor af.

Share Button