Vlak voor we naar New York vertrokken, heb ik mijn huisarts toch maar alvast met een bezoekje vereerd. Ik werd er onrustig van dat het maar niet lukt en wilde dat er actie ondernomen zou worden. Dat ik zelf nog een soort van controle over de situatie heb, ook al is dat natuurlijk niet echt zo.

Het is alweer even geleden dat ik een stukje over mijn ‘road to motherhood’ heb geschreven. Dat komt eigenlijk gewoon omdat alleen al het openen van mijn document met mamablogjes een beetje te pijnlijk is. Ja, ik ben er maar gewoon eerlijk over: ik baal als een stekker en ben gewoon heel verdrietig dat het tot op heden nog niet is gelukt zwanger te raken.

Vandaag zou ik ongesteld moeten worden. Maar waar ik de meeste menstruaties wel voel aankomen, heb ik dat deze keer totaal niet. Dat kan heel goed nieuws betekenen, maar na acht maanden proberen zonder resultaat durf ik eigenlijk niet te hopen. Al doe je dat automatisch toch, natuurlijk…