[MiniMe] Hoe het moederschap mij overviel

‘Ik spreek jou later nog wel’, ‘Geniet nog maar even van de rust!’ en ‘Je zult zien dat…’ Zomaar een greep uit de opmerkingen die ik tegen het einde van mijn zwangerschap niet meer kon hóren.

Alsof alle moeders samen een clubje vormden waar ik nog niet bij mocht. Pas als ik gebaard had, zou ik recht van spreken hebben. Tot die tijd werden alle uitspraken die ik deed en voornemens die ik had, lacherig afgedaan als naïviteit. ‘Ach, die arme meid. Die heeft nog geen idéé wat haar te wachten staat.’

Share Button
Continue Reading

[MiniMe] Ode aan mijn kraamhulp

Met mijn hoofd in de wolken, maar met flink wat onzekerheid in mijn net bevallen lijf, kwamen mijn man en ik thuis met onze kleine dame, die de dag ervoor in het ziekenhuis was geboren.

Hoewel ik altijd wel wist dat ik een kindje wilde, ben ik nooit een ‘babygek’ geweest. Leuk dat anderen baby’s maakten, ik kwam ook echt wel graag op kraambezoek om eventjes met de nieuwste aanwinst te kroelen. Maar zodra er een pruillipje verscheen of tekenen van een fikse poepluier waarneembaar werden, drukte ik het kleintje zo snel als mogelijk weer in papa’s of mama’s armen. Ehh, succes ermee hè?

Share Button
Continue Reading

Brouwertjes Baby: Hoe het verder ging

(Wederom een best lange blog…)

De bevalling heeft uiteindelijk, van de nachtelijke regelmatige weeën tot het moment dat Mila geboren werd, zo’n dertien uur geduurd. Als ik erop terugkijk, is alles best voorspoedig verlopen, ondanks dat Mila het niet makkelijk had daarbinnen. Van tevoren zou ik hier waarschijnlijk voor getekend hebben! Het gevoel dat overheerst is, naast opluchting dat het erop zit, dan ook voornamelijk trots. Trots dat ik het geflikt heb. Want jemig, wat zag ik er tegenop! Het was een heel bijzondere ervaring die Johan en mij nog dichter bij elkaar heeft gebracht. Wat was het intiem om dit samen mee te maken.

Share Button
Continue Reading

Brouwertjes Bevalling

(Waarschuwing: lange blog…)

Het is dinsdagavond 14 november en we zitten lichtelijk gedesillusioneerd op de bank. We hebben die middag een gesprek bij de gynaecologe van het Sint Franciscus Gasthuis (SFG) gehad. Die was duidelijk: ze gaan me inleiden, want onze baby moet eruit, voor haar eigen bestwil. De dag ervoor had ik namelijk al 1,5 uur aan het CTG-apparaat gelegen, omdat de hartslag van ons meisje even flink op hol was geslagen tijdens de controle bij de verloskundige.

Share Button
Continue Reading